Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Χαρούμενα γενέθλια και αδιάφορα Χριστούγεννα

Στις 23 Δεκεμβρίου ήταν τα γενέθλια μου. Έγινα 29, είμαι πλέον ένα βήμα πριν από τα 30... Αχ... Επειδή τη μέρα που έπεσαν ήξερα ότι δεν θα έκανα κάτι, κανόνισα το ΣΚ που προηγήθηκε να γιορτάσω με φίλους. Έτσι, μετά τη δουλειά, κουρασμένος μεν αλλά με πολύ όρεξη, πήγα στη Θεσσαλονίκη και βγήκα με την παρέα μου.

Υπήρξε όμως μία πρωτοτυπία φέτος. Επειδή το προηγούμενο διάστημα συνέβησαν πολλά με τους φίλους μου, υπήρξαν εντάσεις και παρεξηγήσεις αποφάσισα να μην τα γιορτάσω μαζί τους. Έτσι τελικά γιόρτασα με νέους φίλους, άτομα που γνώρισα τους τελευταίους δύο μήνες και έχω συναντήσει ελάχιστες φορές. Κάποιους τους γνώρισα μέσω κοινής παρέας, ο ένας ήταν το τελευταίο φλερτ που δεν προχώρησε και έναν τον γνώρισα εκείνο το βράδυ, καθώς ήταν ο δεσμός του ενός και τον έφερε μαζί. Δηλαδή, ενώ γιόρταζαν μαζί μου τα γενέθλια μου, στην ουσία εκείνη τη στιγμή τους γνώριζα καλύτερα. Μου άρεσε όμως αυτό. Ήταν κάτι διαφορετικό, κάτι καινούριο. Και πράγματι περάσαμε πολύ καλά. Ήπιαμε ποτά και πολλά σφηνάκια, μιλήσαμε, χορέψαμε κτλ. Ήταν ακριβώς ότι χρειαζόμουν καθώς ήξερα ότι οι γιορτές θα ήταν τελείως αδιάφορες, όπως εν τέλει αποδείχθηκε.

Οι δύο μέρες των Χριστουγέννων που πέρασαν, δεν περιγράφεται πόσο βαρετές ήταν. Δεν έγινε κάτι διαφορετικό από τις υπόλοιπες, κανονικές μέρες εκτός του ότι ήρθε η αδερφή μου με την οικογένεια της για φαγητό. Όλη μέρα κλεισμένος στο σπίτι, να μιλάω ελάχιστα με τους δικούς μου και ήδη από τη δεύτερη μέρα να ασχολούμαστε με τη δουλειά. Έχουν δίκιο που λένε ότι τα Χριστούγεννα είναι μόνο για τα παιδιά. Άλλοι περιμένουν τις γιορτές για να περάσουν καλά κι εγώ περιμένω να περάσουν για τον ίδιο λόγο! Και η πρωτοχρονιά αναμένεται δυστυχώς να είναι μία από τα ίδια.

Υπήρξε όμως και μία θετική, αναπάντεχη εξέλιξη. Την Κυριακή, την επόμενη μέρα μετά την έξοδο των γενεθλίων, θα επέστρεφα ξανά στο πατρικό μου, οπότε δεν είχα κανονίσει κάτι. Κάποια στιγμή έστειλα ένα μήνυμα σε ένα παιδί στο fb να δω τι κάνει. Μιλάμε πάρα πολύ καιρό, ήταν παλιό φλερτ του κολλητού μου, όμως τελικά δεν προχώρησε. Είχαμε πει πολλές φορές να πάμε για καφέ αλλά ποτέ δεν το κανονίσαμε. Εκείνη τη μέρα, που φαινομενικά ήταν η πιο ακατάλληλη, τελικά βρεθήκαμε. Ήρθε από το σπίτι, τα είπαμε και προχωρήσαμε και σε άλλα... Ήταν πολύ ωραία επειδή ένιωθα άνετα μαζί του. Μιλούσαμε καιρό και είχαμε οικειότητα μεταξύ μας, δεν ήμασταν εντελώς ξένοι κι ας βρεθήκαμε τότε γι πρώτη φορά. Όταν ήρθε η στιγμή να φύγω, με συνόδευσε μέχρι τα ΚΤΕΛ και με αποχαιρέτησε με ένα φιλί πριν μπω στο λεωφορείο.

Η συνάντηση μας ήταν ένα μεγάλο μπόνους, πέρα από τον εορτασμό των γενεθλίων. Ήταν ένα Σαββατοκύριακο ανέλπιστα καλό! Δεν ήμουν σίγουρος πιο θα είναι το επόμενο βήμα κι έτσι κρατούσα μικρό καλάθι. Σήμερα όμως το ξεκαθαρίσαμε, υπάρχει αμοιβαίο ενδιαφέρον, θέλουμε να γνωριστούμε καλύτερα κι ελπίζουμε να βγει κάτι όμορφο και σταθερό. Έτσι, ακόμα και την τελευταία στιγμή, η ευχή μου να μην είμαι μόνος μου ερωτικά στις γιορτές, εισακούστηκε. Βέβαια δεν είμαστε ακόμα μαζί, είναι πολύ νωρίς να το πούμε αυτό, όμως και μόνο που υπάρχει κάτι, μου δίνει μεγάλη χαρά. Ίσως τελικά το νέο έτος να μπει με ωραίες συνθήκες!

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Φέτος δεν υπάρχουν Χριστούγεννα

Πάντα λάτρευα τις γιορτές των Χριστουγέννων. Η χαρούμενη ατμόσφαιρα, οι στολισμοί κτλ. Καθώς περνάνε τα χρόνια όμως, αλλάζουν οι αντιλήψεις και οι απαιτήσεις από τη ζωή. Η εγκατάλειψη του πατρικού μου σπιτιού και η μετακόμιση μου στη Θεσσαλονίκη πριν έξι χρόνια, δημιούργησαν τα πρώτα προβλήματα. Οι γονείς μου θεωρούσαν (και θεωρούν ακόμα) αυτονόητο ότι πρέπει να περνάω τις γιορτές μαζί τους. Εγώ από την άλλη, θέλω να είμαι με τους φίλους μου. Έτσι, όταν αποφάσισα την πρώτη εκείνη χρονιά να κάνω Χριστούγεννα με την παρέα μου στη Θεσσαλονίκη, υπήρξαν εντάσεις και τσακωμοί. Το θεώρησαν απόρριψη της οικογένειας μου. Την Πρωτοχρονιά βέβαια ήμασταν μαζί.

Την επόμενη χρονιά, ήταν οι πιο όμορφες γιορτές της ζωής μου. Ήταν η πρώτη, και μοναδική μέχρι τώρα, φορά που την συγκεκριμένη περίοδο είχα σχέση. Είχαμε περάσει μαζί μερικές μέρες στο σπίτι του, καθώς οι δικοί του έλειπαν στο χωριό. Ήταν πραγματικά ονειρικά. Συνέχεια μαζί, χαλαρά, με φαγητό, κρασί, αναμμένο τζάκι και σεξ. Σαν ρομαντική ταινία. Και για να ολοκληρωθεί το τέλειο σκηνικό, τη μία μέρα καλέσαμε φίλους στο σπίτι για να γιορτάσω τα γενέθλια μου, που είναι εκείνες τις μέρες. Αυτή η εμπειρία θα μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου για πάντα!

Από τότε όμως άρχισε ο κατήφορος. Όπως είπα, δεν έτυχε ξανά να είμαι σε σχέση τα Χριστούγεννα. Και με τους φίλους μου όμως ήταν δύσκολο να είμαστε μαζί. Κάποιοι, έφευγαν στον τόπο καταγωγής τους και άλλοι επέλεγαν να είναι με τις οικογένειές τους. Εγώ από την άλλη, έπρεπε να είμαι στους δικούς μου, όχι μόνο επειδή ήθελαν να είμαστε μαζί αλλά κι επειδή έπρεπε να βοηθάω στην οικογενειακή επιχείρηση. Οπότε, τις επόμενες χρονιές, εγκλωβισμένος σε μία κατάσταση που δεν μου άρεσε, η περίοδος των γιορτών ήταν αδιάφορη και βαρετή. Χωρίς παρέες, χωρίς ιδιαίτερη διασκέδαση, μόνο με την οικογένεια μου να κάνουμε τα εθιμοτυπικά. Σαν αποτέλεσμα, αυτό το διάστημα από ευχάριστο κατέληξε μίζερο.

Και από τα καλύτερα Χριστούγεννα λίγα χρόνια πριν, φτάνω στα χειρότερα της ζωής μου, πέρυσι. Άλλη μία φορά χωρίς φίλους και χωρίς σχέση. Αυτή τη φορά όμως ήταν ακόμα χειρότερα. Τα αδέρφια μου, με τις δικές τους οικογένειες πια, είχαν τα δικά τους σχέδια, αφήνοντας εμένα μόνο με τους γονείς μου. Για κάποιους ίσως αυτό να μην ήταν πρόβλημα, για μένα όμως ήταν μεγάλο. Με τον πατέρα μου έχουμε τυπικές σχέσεις και σαν άνθρωποι γενικά, δεν είναι και οι μεγαλύτεροι γλεντζέδες. Οπότε με έπιασε απελπισία, δεν είχα διάθεση για τίποτα, έφτασα στα όρια της κατάθλιψης, σε σημείο να μιλάω με τον κολλητό μου στο τηλέφωνο και να κλαίω. Κάθε χρόνο έδινα στον εαυτό μου την υπόσχεση ότι την επόμενη φορά όλα θα είναι διαφορετικά και όμως τίποτα δεν άλλαζε.

Τα ίδια και φέτος. Μία επανάληψη των προηγούμενων ετών. Όχι απλά μακριά από τους φίλους μου αλλά και με τον κολλητό μου να μη θέλει να μιλάμε προσωρινά και κάποιους άλλους να έχουν απομακρυνθεί. Είναι σαν να προσπαθώ κάθε χρόνο να τα κάνω χειρότερα. Μία ελπίδα ήταν η γνωριμία που έγραψα στο προηγούμενο post, μία πιθανότητα να είμαι με κάποιον, γεγονός που θα μου έδινε δύναμη και αισιοδοξία, όμως και αυτή χάθηκε. Ήδη πέρασα μία προκαταβολική φάση κατάθλιψης, χωρίς να έχουν καν φτάσει οι γιορτές. Ευτυχώς κάποιοι φίλοι, με στηρίζουν και τώρα νιώθω καλύτερα. Βαρέθηκα να είμαι στεναχωρημένος. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να καταργήσω νοητικά τα Χριστούγεννα. Ποιο το νόημα να μπω σε ένα δήθεν εορταστικό κλίμα χωρίς να έχω πραγματικούς λόγους; Γιατί να καταπιεστώ για να νιώθω καλά; Για μένα αυτή η περίοδος θα είναι όπως όλες οι μέρες του χρόνου. Ένα στολισμένο δέντρο και μερικά χαζοχαρούμενα τραγούδια δεν είναι αρκετά για να γεμίσουν το κενό που νιώθω.

Λένε ότι τα Χριστούγεννα είναι οικογενειακή γιορτή. Συμφωνώ, αναλόγως όμως τι ορίζει ο καθένας σαν οικογένεια. Για μένα, πέρα από το προφανές, είναι και οι άνθρωποι που αγαπώ και με αγαπούν. Οι άνθρωποι που η παρουσία τους στη ζωή μου με κάνει να νιώθω τυχερός και η σκέψη τους με κάνει να χαμογελάω. Μέχρι λοιπόν να μπορώ να είμαι μαζί τους, τα Χριστούγεννα θα είναι ανύπαρκτα για μένα!

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Μια στιγμή αισιοδοξίας που χάθηκε γρήγορα

Αυτή την περίοδο η ψυχολογία μου δεν είναι καθόλου καλή εξαιτίας όλων αυτών που έχουν συμβεί με τους φίλους μου. Για μια στιγμή παρουσιάστηκε κάτι θετικό που με έκανε να νιώσω καλύτερα όμως δεν κράτησε για πολύ.

Πριν λίγο καιρό έλαβα ένα μήνυμα στο romeo από ένα παιδί και αρχίσαμε να μιλάμε. Ώσπου ήρθε και ο καφές της γνωριμίας. Ήταν ένα πολύ αξιόλογο και σοβαρό άτομο, με πανέμορφα γαλανά μάτια. Γνωριστήκαμε και μιλήσαμε για διάφορα θέματα, όχι όμως για μας, για το τι μπορεί να συμβεί μεταξύ μας. Φάνηκε όμως ότι υπήρχε μία αμοιβαία συμπάθεια. Ακολούθησε και δεύτερος κι έπειτα και τρίτος καφές, με δύο εβδομάδες κενό ενδιάμεσα κάθε φορά, καθώς δεν μένει στη Θεσσαλονίκη αλλά σε μία κοντινή πόλη. Παράλληλα βέβαια μιλούσαμε μέσω internet. Μου άρεσε αλλά δεν ήμουν σίγουρος αν θέλω να κάνω κάτι καθώς διαφέρουμε αρκετά σε κάποια σημεία κι αυτό οδηγούσε σε έντονες συζητήσεις. Επίσης δεν ήξερα αν εκείνος ενδιαφέρεται. Και τις τρεις φορές δεν είχαμε μιλήσει γι αυτό το θέμα. Μόνο ότι ο ένας εκτιμάει τον άλλον και απολαμβάνουμε να βρισκόμαστε.

Μετά την τρίτη φορά που βρεθήκαμε, μου εξέφρασε πως νιώθει. Μου είπε ότι χάρηκε που με γνώρισε, ότι του αρέσω πολύ και ότι θα ήθελε να το προχωρήσουμε, προτού το πράγμα πάει στο φιλικό. Του απάντησα ότι κι εγώ νιώθω το ίδιο. Οπότε υπήρξε μία ξαφνική τροπή και το πράγμα από το φιλικό - ή έστω ουδέτερο - πήγε στο ερωτικό. Βέβαια εγώ προσπάθησα να είμαι συγκρατημένος καθώς ακόμα δεν ήμουν σίγουρος για το αν γουστάρω πραγματικά. Δεν ήθελα να πω πράγματα που μετά θα έπαιρνα πίσω. Μετά από κόπο, λόγω άλλων υποχρεώσεων, κανονίσαμε να βρεθούμε, αυτή τη φορά ως κανονικό ραντεβού.

Πήγαμε ένα βράδυ για φαγητό επειδή θέλαμε να κάνουμε κάτι πιο ιδιαίτερο από το να πιούμε απλά έναν καφέ. Μάλιστα, εγώ του έκανα το τραπέζι. Και αυτή τη φορά, όπως και τις προηγούμενες, αναφερθήκαμε σε θέματα στα οποία έχουμε διαφορετική άποψη και νοοτροπία κι έτσι κατά κάποιο τρόπο υπήρχε μία σύγκρουση. Περάσαμε καλά όμως. Αργότερα ακολούθησε ποτό σε κάποιο bar όπου γνώρισα και δύο φίλους του. Τέλος, πήγαμε στο σπίτι μου όπως είχαμε κανονίσει όπου θα τον φιλοξενούσα αφού δεν μένει στη Θεσσαλονίκη. Είχε ξεκαθαριστεί όμως ότι δεν θα γινόταν τίποτα το σεξουαλικό.

Στο σπίτι μου, αφού καθίσαμε και χαλαρώσαμε, ήρθαν τα πρώτα φιλιά και αγκαλιές. Σε εκείνο το σημείο, διαπίστωσα ότι τελικά γουστάρω και ότι θέλω να το προχωρήσω. Έπεσα στην παγίδα. Λίγο πιο μετά όλα στράβωσαν. Μιλούσαμε και κάτι που είπα τον έκανε να απομακρυνθεί και να προβληματιστεί. Βγήκαν στην επιφάνεια όλοι οι λόγοι για τους οποίους δίσταζε να κάνει κάτι μαζί μου, τους οποίους είχε ήδη εκφράσει κι άλλες φορές. Έτσι, όταν εγώ αποφάσισα να αφεθώ, εκείνος που με ήθελε κιόλας, αποφάσισε να το κόψουμε εκεί για να μπορούμε να κρατήσουμε φιλική επαφή. 

Ξενέρωσα πολύ. Καταλάβαινα τους λόγους που δίσταζε, πιθανότατα να είχε δίκιο. Θύμωσα με τον εαυτό μου επειδή ήταν σαν να σαμποτάρω τον εαυτό μου με κάποια πράγματα που του έλεγα. Όμως κι αυτός, αφού είχε τόσες αμφιβολίες, γιατί άφησε να φτάσουμε στα φιλιά προτού το κόψει; Το συζητήσαμε λίγο και τα ξημερώματα κοιμηθήκαμε. Την επόμενη μέρα τα πράγματα ήταν κάπως παράξενα. Αναγκαστικά είχε μείνει σπίτι μου και δεν ξέραμε πως να φερθούμε. Εγώ είχα απογοητευτεί κι εκείνος ένιωθε ίσως άσχημα. Είχα ενθουσιαστεί, ήταν ότι χρειαζόμουν για να τονωθεί η διάθεση μου και τελικά όλα γκρεμίστηκαν πάλι. Τον εκτιμώ πολύ σαν προσωπικότητα και ο τρόπος που εξελίχθηκε η κατάσταση αρχικά ήταν ωραίος. Ακόμα όμως και κάποιος που με ήθελε, με απέρριψε και εγώ συνεχίζω να είμαι μόνος. Θλίψη και στεναχώρια για ακόμα μία φορά. Όχι ο ιδανικός τρόπος να υποδεχτώ τις γιορτές...

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Φιλίες με ημερομηνία λήξης

Πάλι θα γράψω σχετικά με τη φιλία. Είναι ένα θέμα που με έχει απασχολήσει (και ταλαιπωρήσει) αρκετά τον τελευταίο καιρό. Πρόσφατα είχα γράψει για τη σύγκρουση με τον κολλητό μου. Δυστυχώς η κατάσταση συνεχώς χειροτέρευε και ξαφνικά πριν λίγες μέρες μου ζήτησε να μην μιλάμε προσωρινά, χωρίς βέβαια καμία εγγύηση ότι δεν θα είναι και για πάντα. Ήταν τελείως αναπάντεχο. Εγώ δεν θα έφτανα ποτέ σε αυτό το σημείο. Ήθελα όσο γίνεται να προσπαθήσουμε να τα βρούμε. Για εκείνον όμως προσπάθεια σημαίνει αποστασιοποίηση. Ακόμα και η απόφαση του αυτή φανερώνει την εγωιστική του συμπεριφορά. Αποφάσισε και εφάρμοσε από μόνος του κάτι που αφορούσε και τους δυο μας και δεν μπήκε καν στον κόπο να μου το ανακοινώσει. Μόνο όταν σαν χαζός του έστειλα ένα μήνυμα για ανακωχή, με ενημέρωσε. Έκλαψα όταν μου το είπε. Τις επόμενες μέρες ήμουν χάλια. Είναι ο δεύτερος κολλητός που χάνω. Τον αγαπάω πολύ, ήταν μέρος της καθημερινότητας μου και μέσα σε μία στιγμή έγινε ένας ξένος. Τώρα με αγχώνει πολύ το γεγονός ότι δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον. Θα είμαστε φίλοι ή όχι; Θα μιλάμε ή δεν θα μιλάμε; Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος. Εν μέρη ξέρω ότι δεν αξίζει. Ίσως έπρεπε πρώτος εγώ να ξεκόψω. Όμως δεν έχω τη δύναμη. Οπότε ελπίζω να τα ξαναβρούμε.

Υπάρχουν κι άλλα όμως. Πρόσφατα επαναλήφθηκε το σκηνικό, το οποίο στάθηκε η αφορμή πριν λίγους μήνες, να μαλώσω με τον κολλητό μου, με διαφορετικά πρόσωπα στους ίδιους ρόλους. Γι άλλη μία φορά, ένας φίλος μου πρόδωσε την εμπιστοσύνη μου και είπε σε τρίτους προσωπικά μου πράγματα που του είχα εμπιστευτεί. Έτσι, πάλι έγινε ένα μεγάλο μπέρδεμα με αποτέλεσμα κάποιος να μη θέλει να μου μιλάει, κάποιος να απομακρυνθεί κι εγώ να μην μπορώ πια να εμπιστευτώ κανέναν. Προσπαθώ με τόσο κόπο να δημιουργήσω έναν πυρήνα ανθρώπων γύρω μου και σαν το γιοφύρι της Άρτας, όσο προσπαθώ, τόσο αυτός καταρρέει.

Τα γεγονότα αυτά με προβλημάτισαν πολύ και με έκαναν να αναθεωρήσω την άποψη μου για τη φιλία και τις ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα. Πλέον αμφισβητώ την αληθινή φιλία και αν υπάρχει, έχει ημερομηνία λήξης. Καμία φιλία δεν κρατάει για πάντα. Επίσης σχεδόν πάντα θα υπάρχει δόλος, ζήλια ή συμφέρον. Δεν πρέπει να ανοίγεσαι πολύ, ούτε να στηρίζεις την ευτυχία σου σε άλλους ανθρώπους. Να περιμένεις το χειρότερο για να μην απογοητεύεσαι. Να βάζεις πρώτα τον εαυτό σου και ποτέ τους άλλους. Τέλος χρειάζεται να είσαι ψυχρός, αναίσθητος για να μην επηρεάζεσαι εύκολα από τα στραβά που σου συμβαίνουν. Απαισιόδοξες σκέψεις αλλά αληθινές. Είναι η λύση για να αποφύγεις μελλοντικές λύπες και αδιέξοδα. Είμαστε μόνοι σε αυτή τη ζωή. Απλά για μικρά διαστήματα βρίσκουμε κάποιους να πορευτούν μαζί μας.

Ήταν δύσκολες αυτές οι μέρες. Στεναχώρια, θυμός, απογοήτευση... όχι κάτι καινούριο όμως. Έχει συμβεί ξανά και ξανά. Όλοι μου λένε να τα ξεχάσω και να προχωρήσω αλλά δεν είναι εύκολο. Δεν μπορώ να σβήσω μαγικά τα συναισθήματα μου, ούτε να παριστάνω πως τίποτα δεν έχει συμβεί. Μπορώ όμως να τα πάρω ως ένα μάθημα. Τώρα είμαι κάπως καλύτερα. Είναι καιρός να ανασυγκροτήσω τη ζωή μου, να σκεφτώ τι θέλω, να βάλω κάποιους στόχους και να μην ασχολούμαι μόνο με αυτά τα θέματα. Θα δώσω στη ζωή μου νόημα και ενδιαφέρον χωρίς όμως να το στηρίζω σε άλλους. Όποιος θέλει, ας ακολουθήσει.

Σημείωση: Σήμερα, 1η Δεκέμβρη είναι η Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Aids. Δες εδώ.

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Όμορφες στιγμές με καλούς φίλους

Δεν θα μπορούσα να αισθάνομαι πιο βλάκας με τον εαυτό μου. Αν κάποιος που διάβασε το προηγούμενο post με τίτλο "100 χρόνια μοναξιά" με έβλεπε τις τελευταίες μέρες, θα πίστευε ότι είμαι μυθομανής. Έγραψα ένα ολόκληρο κείμενο για το πόσο μόνος νιώθω, ότι δεν έχω κανέναν και για την αδυναμία μου να δημιουργήσω ουσιαστικές σχέσεις. Το κείμενο αυτό το έγραψα όσο ήμουν στο πατρικό μου όπου πάντα με επηρεάζει αρνητικά καθώς δεν μου αρέσει καθόλου εκεί και είμαι αποκομμένος από όλους και όλα. Ανυπομονούσα λοιπόν να επιστρέψω στο σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη όπου τα πράγματα θα βελτιώνονταν λίγο. Δεν περίμενα όμως να γίνει αυτό που έγινε. Ως δια μαγείας, η καθημερινότητα μου πλημμύρισε με ανθρώπους και έζησα πολλές όμορφες στιγμές.

Αμέσως μόλις έφτασα στη Θεσσαλονίκη, βρέθηκα με κάποιους φίλους μου και η διάθεσή μου άρχισε να αλλάζει. Μεταξύ των φίλων, ήταν κι ένα παλιό φλερτ. Την επόμενη μέρα είχαμε ένα πάρτι σε ένα bar το οποίο το διοργάνωνε μία ομάδα στην οποία είμαι μέλος. Έτσι, είχα την ευκαιρία να δω πολλούς φίλους και γνωστούς και να τα πούμε. Ήταν μία πολύ ωραία βραδιά και γύρισα σπίτι αφού είχε ήδη αρχίσει να ξημερώνει. Το αποκορύφωμα ήταν βέβαια το Σαββατοκύριακο, που θα φιλοξενούσα έναν φίλο μου από Κατερίνη, τον οποίο εκτιμώ πολύ. Ειδικά η βραδινή μας έξοδος είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Κάλεσα εγώ μερικούς φίλους μου, κάλεσε αυτός μερικούς δικούς του κι εκείνοι με τη σειρά τους άλλους. Οπότε καταλήξαμε κάποια στιγμή να είμαστε μία μεγάλη παρέα δέκα και παραπάνω ατόμων, όλοι μας gay. Πήγαμε σε ένα γνωστό gay club της Θεσσαλονίκης και για ακόμη μία φορά, επιστρέψαμε σπίτι τα ξημερώματα.

Την επόμενη μέρα τα πράγματα ήταν πιο χαλαρά. Πήγαμε για καφέ, που κράτησε ώρες με φίλους να έρχονται και να φεύγουν. Ήταν τρεις πολύ έντονες ημέρες και ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν. Από κει και πέρα, οι μέρες που ακολούθησαν μέχρι και σήμερα, είναι μεν πιο ήρεμες αλλά αρκετά ευχάριστες, με διάφορους φίλους.

Τώρα πλέον νιώθω καλύτερα, είμαι πιο αισιόδοξος κι έχω δύναμη να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες. Θυμώνω με τον εαυτό μου, που βυθίζομαι κάθε φορά τόσο εύκολα στη θλίψη και στη μιζέρια. Πρέπει να μάθω να αναγνωρίζω και να απολαμβάνω τα καλά πράγματα που έχω στη ζωή μου, όπως πχ τους φίλους μου. Κρατάω τα θετικά κι ελπίζω ότι τα καλύτερα θα έρθουν...

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

100 χρόνια μοναξιά

Ο τίτλος του πολύ γνωστού βιβλίου του Marquez θα μπορούσε να είναι και ο τίτλος της ζωής μου. Μοναξιά, ένα δυσάρεστο συναίσθημα που σου τρώει σιγά σιγά τη ψυχή και καμιά φορά γίνεται τόσο ισχυρό που σε ισοπεδώνει. Αυτό το συναίσθημα με συνοδεύει σε όλη την πορεία της ζωής μου, ένα βάρος που δεν μπορώ να αποβάλλω από πάνω μου.

Είναι αβάσταχτη η θλίψη όταν διαπιστώνεις ότι έχεις φτάσει σε μία ηλικία και δεν έχεις καταφέρει να αποκτήσεις πολύ κοντινούς ανθρώπους στη ζωή σου ή τουλάχιστον ανθρώπους που να μπορούν να σου προσφέρουν αυτό που σου χρειάζεται. Σαν τιμωρία που δεν καταλαβαίνεις γιατί σου έχει επιβληθεί, να λαχταράς ένα πράγμα στη ζωή σου, την αγάπη, τη συντροφικότητα και αυτό ακριβώς να είναι που δεν μπορείς να βρεις, όσο απεγνωσμένα κι αν ψάχνεις. Και αρχίζεις να αναρωτιέσαι ποιο είναι το νόημα της ζωής όταν τη νιώθεις κενή; Που βρίσκεις τη δύναμη να συνεχίσεις;

Ποτέ δεν ήμουν πολύ δεμένος με την οικογένεια μου. Ιδιαίτερα με τον πατέρα μου, ήμασταν σαν ξένοι στο ίδιο σπίτι. Ευτυχώς με τα αδέρφια μου η κατάσταση ήταν κάπως καλύτερη αλλά όχι τέλεια. Πάντα υπήρχε ένας αόρατος τοίχος που έβαζε όρια στη σχέση μας. Ποτέ δεν μίλησα σε αυτούς για τα πολύ σημαντικά θέματα που με απασχολούσαν. Από τη στιγμή μάλιστα που μετακόμισα σε άλλη πόλη, είναι σαν να ζω δύο παράλληλες ζωές που δεν συνδέονται. Δεν έχουν σχεδόν καμία ιδέα του τι κάνω στην καθημερινότητα μου, με ποιους και γιατί. Σε όλο αυτό βέβαια έχει παίξει ρόλο και το θέμα της ομοφυλοφιλίας, το οποίο οδηγεί σε περισσότερα μυστικά και ψέματα. Ακόμα και αν κάποια στιγμή αποφάσιζα να βελτιώσω τις σχέσεις μας, θα αποτελούσε εμπόδιο εφόσον θα παρέμενε ένα σκοτεινό σημείο.

Μεγαλώνοντας, ελπίζεις ότι θα βρεις το άλλο σου μισό που θα σου χαρίσει την ευτυχία. Όσο βέβαια περνάνε τα χρόνια, καταλαβαίνεις ότι η θεωρία του "άλλου σου μισού" είναι περισσότερο κινηματογραφική ιδέα για ρομαντικές ταινίες παρά ρεαλιστική προσδοκία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να συμβεί. Στην πραγματικότητα όμως είναι δύσκολο να βρεις κάποιον, να ταιριάξετε και να πορευθείτε μαζί. Και σε αυτή την περίπτωση, η ομοφυλοφιλία κάνει τα πράγματα πολύ πιο δύσκολα. Αναγκάζεσαι να κρύβεσαι, να φοβάσαι και να νιώθεις ότι κάνεις κάτι παράνομο. Και δεν είναι μόνο αυτό. Μία gay σχέση είναι πιο δύσκολη από μία straight καθώς δεν υπάρχει κοινωνική δέσμευση και αναγνώριση, κάνοντας τα πράγματα πιο ρευστά. Η εμμονή με το σεξ, οι πειρασμοί των σεξουαλικών επιλογών και τα ρηχά πρότυπα, καθιστούν σχεδόν αδύνατη μία σταθερή, μονογαμική, ουσιώδη σχέση μεταξύ δύο ανδρών. Κι έτσι, το μόνο που έχω είναι ένα σύνολο από σύντομες, αποτυχημένες σχέσεις και ανώφελες γνωριμίες.

Μόνο καταφύγιο οι φίλοι ή όπως το λένε μερικοί, η οικογένεια που επιλέγεις. Οι άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι τη ζωή σου, που χαίρονται με τη χαρά σου και λυπούνται με τις λύπες σου. Ευτυχώς σε αυτό το κομμάτι υπήρξα πιο τυχερός. Έχω κάνει μερικές δυνατές και ουσιαστικές φιλίες. Για παράδειγμα, με τον κολλητό μου από το σχολείο μας συνδέει φιλία 20 ετών. Και πάλι όμως υπάρχουν φιλίες που καταστρέφονται, φθείρονται ή απλά σβήνουν στο πέρασμα των χρόνων. Φυσικά δεν εννοώ τους φίλους-γνωστούς, που θα πιείτε έναν καφέ, θα βγείτε για ένα ποτό και θα πείτε δυο τρεις χαζομάρες. Μιλάω για εκείνους τους ανθρώπους που σε θεωρούν οικογένεια και βάζουν εσένα πάνω από τον ίδιο τους τον εαυτό, τους οποίους μπορώ να μετρήσω στα δάχτυλα του ενός χεριού. Έχω χάσει κάποιους καλούς φίλους, είτε επειδή παντρεύτηκαν κι έκαναν οικογένεια, είτε επειδή μετακόμισαν στο εξωτερικό είτε επειδή απλά δεν μπορούμε να βρούμε κοινό τρόπο επικοινωνίας, οπότε αναγκαστικά χαλαρώνεις λίγο τους δεσμούς (όπως έγραψα στο προηγούμενο post).

Υπάρχουν πολλοί σημαντικοί άνθρωποι που χαίρομαι που τους έχω στη ζωή μου και πιστεύω τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Λείπει όμως το κάτι παραπάνω, είτε αυτό λέγεται έρωτας είτε αδερφικός φίλος. Αυτός που δεν θα αφήσει μέρα να περάσει χωρίς να σου μιλήσει. Αυτός που θα κάνει θυσίες για σένα ή απλά θα είναι εκεί κάθε στιγμή για ότι χρειαστείς. Ίσως ζητάω πολλά αλλά απαιτώ να παίρνω αναλόγως με αυτά που δίνω. Δεν θέλω να κάνω εκπτώσεις απλά για να μη νιώθω ότι είμαι μόνος. Η μόνη λύση είναι να συνεχίσω να ελπίζω ότι θα βρω αυτό που ψάχνω αν και όσο περνάει ο καιρός απελπίζομαι όλο και περισσότερο. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι να να ζήσω μία ζωή χωρίς νόημα, με τη μοναξιά μόνιμη συντροφιά μέχρι το τέλος...

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Σύγκρουση με τον καλύτερο μου φίλο

Ο τελευταίος μήνας δεν ήταν καθόλου ευχάριστος για μένα. Βρισκόμουν σε μία μόνιμη κατάσταση νεύρων και στεναχώριας με ελάχιστες στιγμές χαράς. Ο λόγος είναι μία σύγκρουση που είχα με τον καλύτερο μου φίλο. Του είχα εμπιστευτεί κάποια πράγματα για τρίτους κι ενώ μου είχε υποσχεθεί ότι δεν θα πει τίποτα, μετά από ένα μικρό διάστημα δεν κρατήθηκε και άνοιξε το στόμα του. Θύμωσα πολύ αλλά και απογοητεύτηκα που αθέτησε την υπόσχεση του με αποτέλεσμα να χάσω την εμπιστοσύνη μου προς το πρόσωπο του. Μάλιστα, ενώ αυτό που έκανε με έφερε σε δύσκολη θέση, εκείνον αντίθετα τον ευνόησε, φανέρωσε δηλαδή μία εγωιστική πλευρά. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μία από τις συνέπειες της πράξης του, ήταν ένας άλλος φίλος μου να σταματήσει να μου μιλάει. Και μετά από όλα αυτά, δεν έδειξε στιγμή να μετανιώνει. Αντιθέτως, εξακολουθεί να πιστεύει ότι έκανε το σωστό και ότι δεν φταίει για το αποτέλεσμα.

Από τότε που έγινε αυτό, έχουμε περάσει ώρες μιλώντας και διαφωνώντας, χωρίς να μπορούμε να βρούμε μία άκρη. Η σχέση μας βέβαια πάντα ήταν έντονη και εκρηκτική. Συνέχεια πήγαινε κόντρα ο ένας στον άλλον. Με αφορμή το παραπάνω περιστατικό, προέκυψαν κάποια συμπεράσματα κι εγώ προσωπικά συνειδητοποίησα πράγματα που άθελά μου αγνοούσα. Οπότε τώρα κάνουμε ας πούμε μία νέα αρχή και χτίζουμε τη φιλία μας σε πιο γερές βάσεις καθώς ερμηνεύουμε διαφορετικά τις απαιτήσεις μίας φιλίας. 

Για μένα όμως εξακολουθεί να είναι ένα πλήγμα. Φαίνεται να με ακολουθεί μία κατάρα με τους ανθρώπους που έχω πιο κοντά. Πρώτα ο ένας κολλητός μου απομακρύνθηκε όταν βρήκε κοπέλα και έπειτα μετακόμισε στο εξωτερικό. Τώρα, ο πλέον καλύτερος μου φίλος πρόδωσε την εμπιστοσύνη μου και δημιούργησε ένα κενό ανάμεσα μας. Ήταν ο μόνος που μπορούσα να μιλήσω για ορισμένα πράγματα και τώρα αυτή η θέση έχει μείνει άδεια. Για εκείνον βέβαια τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά. Είναι όμως γενικά πιο κλειστός χαρακτήρας, δύσκολα ανοίγεται και εκφράζει τα συναισθήματα του. Εγώ όμως έχω μάθει να μιλάω ελεύθερα, να εκφράζομαι και να μην βάζω όρια στις πιο προσωπικές μου σχέσεις.

Πιστεύω και ελπίζω ότι η σχέση μας θα αποκατασταθεί αλλά θα είναι με κάποιον τρόπο διαφορετική από πριν. Τον αγαπάω όμως και ξέρω ότι με αγαπάει και εκείνος. Πρέπει όμως να βρούμε έναν κοινό τρόπο επικοινωνίας. Εύχομαι  να πάνε όλα καλά...

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

Η Εσθονία ψήφισε το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια

Η Εσθονία είναι το πρώτο πρώην σοβιετικό κράτος που ψήφισε το σύμφωνο συμβίωσης για άτομα του ιδίου φύλου, στις 9 Οκτωβρίου.

Το νομοσχέδιο, με 40 ψήφους υπέρ, 38 κατά και 23 αποχές ή απουσίες, παρέχει στα ομόφυλα ζευγάρια παρόμοια δικαιώματα με τα παντρεμένα straight ζευγάρια. 

Τα δύο τρίτα των Εσθονών συμφωνούν με τη νέα νομοθεσία, σύμφωνα με μια πρόσφατη δημοσκόπηση.

Το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Εσθονίας χαιρετίζει την κίνηση που έρχεται σε αντίθεση με τη γειτονική Ρωσία, η οποία ψήφισε νόμους που περιορίζουν τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. 

Στο Κιργιστάν, μια άλλη πρώην σοβιετική δημοκρατία, υπάρχουν σκέψεις για νομοθεσία παρόμοια με της Ρωσίας που θα ποινικοποιεί την gay "προπαγάνδα". 

Σύμφωνα με τη νέα νομοθεσία της Εσθονίας - η οποία θα τεθεί σε ισχύ το 2016 - όσα ζευγάρια θα επιλέξουν το σύμφωνο συμβίωσης θα έχουν τις ίδιες κρατικές παροχές που παρέχονται και στα παντρεμένα ζευγάρια. Δεν θα έχουν όμως δικαίωμα υιοθεσίας παρότι θα μπορεί ο ένας σύντροφος να υιοθετήσει το βιολογικό παιδί του άλλου.

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

12 λόγοι που ο gay γάμος θα έπρεπε να απαγορευτεί

1. Η ομοφυλοφιλία δεν είναι φυσική. Όπως και τα γυαλιά ηλίου και ο έλεγχος των γεννήσεων.

2. Οι ετεροφυλόφιλοι γάμοι είναι έγκυροι, επειδή μπορούν να παράγουν παιδιά. Ο gay γάμος δεν πρέπει να γίνει νόμιμος αφού δεν παράγει παιδιά. Όπως επίσης τα ζευγάρια με πρόβλημα γονιμότητας και τα ηλικιωμένα ζευγάρια!

3. Οι gay γονείς θα κάνουν gay παιδιά, όπως και οι straight γονείς κάνουν straight παιδιά.

4. Ο ετεροφυλόφιλος γάμος θα χάσει το νόημα του, όπως πχ ο γάμος της Britney Spears που κράτησε 55 ώρες!

5. Ο ετεροφυλόφιλος γάμος έχει μείνει αναλλοίωτος μέσα στους αιώνες και δεν πρέπει να αλλάξει τώρα. Όπως πχ. οι γυναίκες συνεχίζουν να αποτελούν ιδιοκτησία των ανδρών, οι μαύροι δεν μπορούν να παντρευτούν λευκές γυναίκες και το διαζύγιο είναι παράνομο.

6. Ο gay γάμος θα πρέπει να γίνει νόμιμος όταν κρίνει το κράτος ότι χρειάζεται. Επειδή πάντα τα κράτη φροντίζουν για τα συμφέροντα των πολιτών.

7. Ο gay γάμος δεν υποστηρίζεται από τη θρησκεία. Σε μια θεοκρατία, όπως η δική μας, οι αξίες μιας θρησκείας επιβάλλονται σε ολόκληρη τη χώρα. Γι αυτό κι έχουμε μόνο μία θρησκεία στη χώρα μας.

8. Ο gay γάμος θα ενθαρρύνει τους άνδρες να γίνουν gay. Όπως αν κάνεις παρέα με ψηλούς ανθρώπους σε κάνει ψηλό.

9. Νομιμοποιώντας το γάμο ομοφυλοφίλων θα ανοίξει η πόρτα σε όλες τι τρελές απαιτήσεις. Οι άνθρωποι μπορεί να θέλουν να παντρευτούν ακόμη και τα κατοικίδια ζώα τους, επειδή ως γνωστόν ένας σκύλος έχει νομική υπόσταση και μπορεί να υπογράψει μια άδεια γάμου.

10. Τα παιδιά δεν θα γίνουν πετυχημένα χωρίς ένα ανδρικό κι ένα γυναικείο πρότυπο στο σπίτι. Γι αυτό και θα έπρεπε να απαγορεύονται επίσης οι μονογονεϊκές οικογένειες.

11. Ο gay γάμος θα αλλάξει τα θεμέλια της κοινωνίας. Ο γάμος άνδρα-γυναίκας υπάρχει από την αρχαιότητα και δεν θα έπρεπε να αλλάξει. Όπως δεν άλλαξαν τα δικαιώματα των γυναικών, των μαύρων κτλ.

12. Το σύμφωνο συμβίωσης, το οποίο παρέχει τα περισσότερα από τα ίδια οφέλη με το γάμο αλλά με διαφορετική ονομασία, είναι καλύτερο επειδή η λογική του "διαφορετικοί, αλλά ίσοι" είναι πάντα συνταγματική. Τα ξεχωριστά σχολεία για Αφροαμερικάνους λειτούργησαν εξίσου καλά όπως θα γίνει και με τους ξεχωριστούς γάμων gay και λεσβιών.

Σε ελεύθερη μετάφραση από κείμενο που βρήκα στο internet.

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

16ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ΓκΛΑΤ Ταινιών

16ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΓκΛΑΤ ΤΑΙΝΙΩΝ
Μουσείο Κινηματογράφου – Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης, 19 - 28 Σεπτεμβρίου 2014
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο της ετήσιας δραστηριότητάς του, συνδιοργανώνει με τη μη κερδοσκοπική εταιρία Σύμπραξη για το Κοινωνικό Φύλο το 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ΓκΛΑΤ (Γκέι, Λεσβιακών, Αμφισεξουαλικών και Τρανσεξουαλικών, Διεμφυλικών) Ταινιών, οι κινηματογραφικές εκδηλώσεις του οποίου θα πραγματοποιηθούν από τις 19 έως τις 28 Σεπτεμβρίου 2014, στην αίθουσα Τάκης Κανελλόπουλος τουΜουσείου Κινηματογράφου - Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης.

Το 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ΓκΛΑΤ Ταινιών προβάλλει ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ μικρού και μεγάλου μήκους από 23 χώρες (Αυστραλία, Αυστρία, Βραζιλία, Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία, Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ, Ισπανία, Ισραήλ, Καζακστάν, Καμερούν, Ολλανδία, Κίνα, Νορβηγία, Νότια Αφρική, Πακιστάν, Ρωσία, Σερβία, Σλοβενία, Σουηδία, Τουρκία). Στόχοι της διοργάνωσης είναι η γνωριμία με τα κοινωνικά, ιδεολογικά και πολιτικά ζητήματα που αφορούν στο φύλο, η ανάλυση της σκέψης και των συναισθημάτων σε θέματα έρωτα και κοινωνικού φύλου, η κοινωνικοποίηση της ατομικότητας, η αλληλεγγύη με πρόσωπα που υφίστανται τη βία και την άγνοια και, τέλος, η παγκόσμια συνεργασία για τη μετατροπή των επιθυμιών των ανθρώπων σε αιτήματα και δικαιώματα, αξιοποιώντας καλές πρακτικές άλλων χωρών.

Το φεστιβάλ φιλοξενεί επίσης τρία αφιερώματα: Καταστολή (21/9), Νεολαία / HIV-AIDS (22-25/9, συμπεριλαμβανομένων και προβολών με ελεύθερη είσοδο) και Κοινωνικό φύλο (28/9). Παράλληλα, το πρόγραμμα της διοργάνωσης πλαισιώνεται από συζητήσεις με προσκεκλημένους σκηνοθέτες, διαλέξεις ερευνητών για την ομοφυλοφιλία και το κοινωνικό φύλο, καθώς και εργαστήριο σεναρίου. 

Το 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ΓκΛΑΤ ταινιών πραγματοποιείται με την υποστήριξη των ακόλουθων φορέων: Θεσσαλονίκη Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2014, Πρεσβείες της Αυστρίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας, Γενικό Προξενείο της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη, Γενικό Προξενείο των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη, Γερμανικό Ινστιτούτο Goethe της Θεσσαλονίκης, Γαλλικό Ινστιτούτο της Θεσσαλονίκης και Νορβηγικό Ινστιτούτο της Αθήνας.

Το πρόγραμμα των ταινιών εδώ.

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

Μύκονος, ο παράδεισος των gay!

Μετά τις γενικές εντυπώσεις από τη Μύκονο, σειρά έχει να γράψω για το gay κομμάτι. Πολύ γρήγορα αντιλαμβάνεσαι το έντονο gay στοιχείο που επικρατεί στο νησί. Από τον κόσμο που κυκλοφορεί αλλά και από τα ζευγάρια ανδρών που περπατάνε πιασμένοι χέρι χέρι. Βέβαια αυτό δεν το έβλεπα τόσο συχνά όσο περίμενα.

Οι άντρες
Ένα περίεργο πράγμα στη Μύκονο είναι ότι δεν βλέπεις άσχημους άνδρες. Ίσως ένα 5% μόνο. Σχεδόν όλοι τους, ανεξαρτήτως ηλικίας ή καταγωγής, ήταν γυμνασμένοι, μαυρισμένοι, αποτριχωμένοι με ωραίο στυλ. Σαν μοντέλα. Και πολλοί από αυτούς κυκλοφορούσαν ημίγυμνοι. Πραγματικά σαν gay παράδεισος! Κάποιοι βέβαια είχαν φτάσει σε υπερβολικό σημείο, τέρμα φουσκωμένοι, προφανώς από τις ατελείωτες ώρες στα γυμναστήρια και από τα αναβολικά. Όπως λέγαμε μεταξύ μας για πλάκα, οι άνδρες της Μυκόνου αποτελούν μία ξεχωριστή φυλή.

Νυχτερινή διασκέδαση
Μύκονος σημαίνει ξέφρενη διασκέδαση αλλά όσον αφορά το gay κομμάτι περίμενα περισσότερα. Τα gay bar ήταν μόλις τρία. Τουλάχιστον αυτά ξέραμε εμείς τα οποία ήταν τα πιο γνωστά. Και τα τρία είναι μαζί, το ένα δίπλα στο άλλο. Το Babylon, το Cooh και το διάσημο Jackie O. Σαν μαγαζιά δεν είναι άσχημα. Βρίσκονται σε ωραίο σημείο, δίπλα στη θάλασσα, κοντά σε ένα μέρος όπου γίνεται cruising, με καλή μουσική και ωραίο κόσμο. Το κακό είναι ότι ήταν ασφυκτικά γεμάτα, ειδικά το Jackie O. Κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλον, δεν μπορούσες να κουνηθείς και έκανες μπάνιο στον ιδρώτα. Για μένα αυτό δεν είναι διασκέδαση αλλά ταλαιπωρία.

Γίνονται επίσης κάποια πάρτι όπως π.χ. το XLsior Festival, το οποίο γινόταν τις μέρες που ήμουν εκεί, αλλά το κόστος είναι κάπως υψηλό. Για το συγκεκριμένο φεστιβάλ, ήρθαν 3000 άτομα από όλη την Ευρώπη με κρουαζιερόπλοιο.

Cruising places
Για αυτούς που δεν ξέρουν, cruising places είναι τα μέρη που πάνε διάφοροι άνδρες για να κάνουν σεξ. Είχα τη χαρά να γνωρίσω δύο τέτοια σημεία στη Μύκονο, ως παρατηρητής πάντα. Το πρώτο είναι στην παραλία Ελιά. Αφού περάσει κανείς το beach bar και τις ξαπλώστρες, φτάνει στα βράχια. Πίσω από αυτά τα βράχια, υπάρχει ένα αποκλεισμένο κομμάτι όπου κάνουν γυμνισμό. Πιο πέρα ακόμα, ανάμεσα στα βράχια και λίγο πιο ψηλά, γίνονται τα... ακατονόμαστα. Κολυμπώντας, έβλεπα τους διάφορους γυμνούς άντρες που έκαναν ηλιοθεραπεία όπως επίσης και μία τετράδα ανδρών, όπου τις έπαιζαν και ο ένας έπαιρνε πίπα στους υπόλοιπους. Όταν βγήκα από το νερό, επιστρέφοντας στο σημείο που είχαμε κάτσει, είδα άλλους τρεις αυτή τη φορά να κάνουν σεξ, στα ανοιχτά, προσφέροντας θέαμα σε όποιους περνούσαν από το σημείο. Βρήκα κι εγώ την ευκαιρία να κάνω γυμνός μπάνιο, αφήνοντας το μαγιό μου σε ένα βράχο. Πραγματικά ή αίσθηση είναι μοναδική και δυστυχώς δεν μπορώ να το κάνω συχνά.

Το δεύτερο σημείο είναι η ξακουστή Παραπορτιανή, μία εκκλησία(!), πολύ κοντά στα gay bar όπως προανέφερα. Εκεί γίνεται χαμός. Στο μπροστινό μέρος μαζεύεται αρκετός κόσμος. Άνδρες πάνε κι έρχονται μέχρι τα ξημερώματα, σαν μέλισσες γύρω από το μελίσσι. Πολλοί την αράζουν εκεί με μπύρες. Είναι κάτι σαν προθάλαμος. Υπάρχουν δυο τρία μικρά περάσματα που οδηγούν στην πίσω μεριά, στα βράχια, δίπλα στη θάλασσα, με ελάχιστο φωτισμό όπου και πάλι γίνονται τα... αίσχη! Μαζεύονται ανά σημεία 3, 5, 10, ακόμα και παραπάνω και κάνουν μεταξύ τους διάφορα. Κάποιοι συμμετέχουν, άλλοι περιμένουν να πάρουν σειρά ή απλά βλέπουν, όπως εγώ. Όλα αυτά που παρακολουθούσα στις τσόντες, τα έβλεπα μπροστά μου, σε απόσταση ενός μέτρου. Τύπους να παίρνουν πίπες, να πηδιούνται κτλ.

Ήταν πραγματικά ένα πολιτισμικό σοκ για μένα. Μου είχαν πει οι φίλοι μου τι συμβαίνει όμως άλλο να τα ακούς και άλλο να τα βλέπεις ζωντανά.

Οι ομοφοβικοί
Αυτό που δεν θα περίμενε κανείς να συναντήσει στη Μύκονο είναι ομοφοβικές και κομπλεξικές αντιδράσεις. Όταν πας στη Μύκονο, ξέρεις τι να περιμένεις, οπότε αν έχεις πρόβλημα με τους gay, γιατί να επιλέξεις αυτό τον προορισμό; Ή τουλάχιστον κράτα τις απόψεις σου για σένα και μην τις εκφράζεις. Όπως π.χ. μία παρέα κύπριων, όπου ο ένας με ρώτησε αν "έχει πολλούς πούστηδες το νησί"! Του απάντησα πως έχει και ότι είμαι κι εγώ ένας από αυτούς. Ξαφνιάστηκε, δεν περίμενε τέτοια απάντηση. Σιγά μη φοβόμουν να του το πω. Όπως και κάποιοι ντόπιοι, τους οποίους δεν θα αποκαλούσα ομοφοβικούς αλλά θα έλεγα ότι δεν έχουν ακόμα εξοικειωθεί πλήρως με την έννοια της ομοφυλοφιλίας.

Συμπέρασμα
Δεν μπορώ να αποφασίσω αν μου αρέσει ή όχι αυτό που γίνεται στη Μύκονο. Είναι μεν ενδιαφέρων αλλά δεν είναι για όλους. Ήμουν ανοιχτός στο ενδεχόμενο, εάν προέκυπτε κάτι καλό, να ενδώσω. Ποιος δεν θέλει να ζήσει ερωτικές περιπέτειες στις διακοπές; Αν όμως γενικά οι ξεπέτες θεωρούνται ψυχρές, τότε αυτό είναι τελείως απρόσωπο. Δεν είσαι παρά μία τρύπα για τον άλλον. Μπορεί να κάνεις οτιδήποτε με κάποιον και την άλλη μέρα να σε δει και να μην σε αναγνωρίσει καν! Επειδή πήγα στην Μύκονο, δεν θα έκανα σεξ μόνο και μόνο για να λέω ότι το έκανα. Επιπλέον, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να κολλήσεις κάποιο σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα. Δεν κρίνω αυτούς που το κάνουν, ούτε αποκλείω το ενδεχόμενο στο μέλλον να τα κάνω κι εγώ. Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν το ήθελα. Πάντως σαν εμπειρία, αυτά που είδα και έζησα θα μου μείνουν αξέχαστα.

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Καλοκαιρινές διακοπές part ΙΙ

Έφτασε πλέον το τέλος του καλοκαιριού και των διακοπών. Το φετινό καλοκαίρι ήταν ανέλπιστα καλό, με αρκετά ταξίδια και εκδρομές και ωραίες στιγμές. Πριν λίγες μέρες επέστρεψα από τη Μύκονο όπου είχα πάει για 5 μέρες ως εθελοντής, μαζί με άλλα τρία άτομα. Το να πας στη Μύκονο δεν είναι απλά διακοπές, είναι ξεχωριστή εμπειρία. Βέβαια αυτό ισχύει περισσότερο αν είσαι gay. Αν δεν είσαι, το βιώνεις ως κάτι πιο συνηθισμένο. Επίσης όμως απομυθοποιείς πολλά. Είχα πάει παλιά, μικρό παιδί με τους γονείς μου, ως ενδιάμεση στάση σε άλλο νησί όμως ακόμα και έτσι, είχα αντιληφθεί το έντονο gay στοιχείο. Αυτή τη φορά όμως, είχα πραγματικά την ευκαιρία να εξερευνήσω το νησί.

Ο τόπος
Η Μύκονος, όπως γενικά οι Κυκλάδες, είναι πανέμορφος τόπος. Τα άσπρα σπίτια με τα μπλε παράθυρα, ο λαβύρινθος με τα πλακόστρωτα σοκάκια, τα διάφορα τουριστικά μαγαζάκια δίνουν έναν ξεχωριστό χαρακτήρα στο μέρος αυτό. Υπάρχουν επίσης άφθονες επιλογές για διασκέδαση και για ψώνια.

Οι παραλίες
Οι παραλίες εξίσου υπέροχες. Τα νερά πεντακάθαρα, μπορούσες να διακρίνεις τον βυθό ακόμα και στα βαθιά και δεν ήταν ιδιαίτερα κρύα. Πήγαμε στην Ψαρού και στην Ελιά, η οποία είναι κάπως πιο μακριά από τη Χώρα. Βέβαια για να πάρεις ομπρέλα και ξαπλώστρα έπρεπε να δώσεις αρκετά χρήματα, κάτι το οποίο εμείς αποφύγαμε. Μάλιστα, την τελευταία μέρα φύγαμε τελευταίοι, μετά τη δύση του ηλίου και ήταν μαγευτικά. Ησυχία, μόνο το απαλό κύμα να ακούγεται, από τη μία τα φώτα των κτιρίων στο λόφο και από την άλλη το λιγοστό φως του ήλιου να σχηματίζει το περίγραμμα των βράχων. Μία διαφορετική εικόνα που δεν την συνδυάζεις με τη Μύκονο.

Τα αρνητικά
Όσο ωραία και αν περάσαμε στη Μύκονο, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν και αρνητικά. Καταρχήν, όλα είναι πανάκριβα, το οποίο είναι γνωστό, Όμως δεν υπάρχει κάτι που να το δικαιολογεί. Δεν υπάρχει κάποια ουσιαστική διαφορά από άλλα νησιά. Ειδικά όταν αυτό που σου παρέχουν δεν αξίζει ούτε τα μισά. Π.χ. να πηγαίνεις σε μία ταβέρνα, να τους χρυσοπληρώνεις και να μην χορταίνεις καν! Απλά πληρώνεις επειδή είναι η Μύκονος.

Κάτι ακόμη είναι οι ελλιπείς υποδομές του νησιού. Με το που κατέβηκα στο λιμάνι, μου έκανε άσχημη εντύπωση ο χώρος αναμονής των επιβατών. Δηλαδή μία τσιμεντένια κατασκευή με κολόνες, με ελάχιστα καθίσματα όπου το βράδυ έστηναν καταυλισμό στην οροφή οι τσιγγάνοι. Ελάχιστες ήταν και οι ταμπέλες στους δρόμους για να μπορέσεις να πας άνετα σε μέρη εκτός της Χώρας. Επιπλέον, απόρησα που σε ένα μέρος σαν τη Μύκονο, με χιλιάδες τουρίστες, δεν είδα καθόλου αστυνομία. Είναι ντροπή ένας από τους πλουσιότερους δήμους να μην παρέχει απλά, βασικά πράγματα. Η εξήγηση που δίνω εγώ είναι πως εφόσον έχουν εξασφαλισμένο τον τουρισμό, δεν χρειάζεται να κάνουν και πολλά.

Ασφαλώς, ένα σοβαρό θέμα το οποίο όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δεν αναφέρει είναι τα ναρκωτικά. Γίνεται χαμός. Μάλιστα, κάποιος μας είπε ότι πέθαναν δύο άτομα από ναρκωτικά όσο ήμασταν εκεί αλλά δεν βγήκε παραέξω. Δεν μπορώ να ξέρω αν είναι αλήθεια ή όχι πάντως γενικά ο κόσμος εκεί είναι φουλ χαπακωμένος και χαμένος στον κόσμο του.

Συμπέρασμα
Όλοι έχουμε δει και έχουμε ακούσει πολλά για τη Μύκονο, ο καλύτερος τρόπος όμως να σχηματίσεις ολοκληρωμένη άποψη είναι να πας και να τη γνωρίσεις μόνος σου. Αυτό που διαπίστωσα είναι πως η φήμη του νησιού δεν συμβαδίζει με την πραγματικότητα όμως με τα χρόνια, έχουν καταφέρει να χτίσουν μία ψεύτικη εικόνα. Στην τηλεόραση βλέπουμε επιλεκτικά εικόνες με γκλάμουρ και πάρτι και σούπερ καταστάσεις, τρελή διασκέδαση κτλ... Εγώ πάλι ούτε γκλάμουρ είδα, ούτε σούπερ διασκέδαση... Είδα πράγματα που γίνονται παντού, σε όλα τα τουριστικά μέρη, ίσως απλά σε μεγαλύτερο βαθμό. Αν με ρωτήσει κάποιος όμως, θα του έλεγα ότι είναι ωραίο μέρος και ότι πρέπει να πάει. Εγώ θέλω κι ελπίζω να πάω ξανά πάντως.

Θα ακολουθήσει και δεύτερο μέρος με αναφορά στο gay κομμάτι. Αλλιώς το κείμενο θα έβγαινε τεράστιο.

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Διακοπές στη Μύκονο

Έφτασε η στιγμή για να ξαναπάω διακοπές, αυτή τη φορά στη Μύκονο. Αν και δεν είναι κανονικές διακοπές καθώς θα πάω ως εθελοντής με μία ομάδα και θα αφιερώσουμε αρκετές ώρες κάθε μέρα στο σκοπό για τον οποίο πάμε. Αλλά και πάλι, είμαι σίγουρος ότι θα περάσουμε πολύ καλά.

Σήμερα αναχωρώ για Αθήνα και αύριο το πρωί θα πάρουμε το πλοίο για το νησί. Είμαι αρκετά ενθουσιασμένος να πω την αλήθεια. Η Μύκονος ήταν πάντα εκτός των πιθανών καλοκαιρινών προορισμών κυρίως λόγω του οικονομικού και εντελώς ξαφνικά μου έγινε η πρόταση να πάω με όλα τα έξοδα πληρωμένα! Μοναδική ευκαιρία που φυσικά δεν θα την άφηνα να πάει χαμένη.

Επιτέλους θα μπορέσω να πάρω μία γεύση από Μύκονο και να διαπιστώσω αν ισχύουν όλα αυτά που έχω ακούσει!


Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

Θρησκεία εστί σκοταδισμός και ομοφοβία

Τον Απρίλιο είχα γράψει αυτό το post για έναν γνωστό μου, 23 χρονών, ο οποίος αν και πολύ καλό παιδί και θρήσκος ήταν τρομερά ομοφοβικός! Μου είχε κάνει εντύπωση τότε αυτή η αντίθεση στον χαρακτήρα του. Πριν λίγες μέρες είχε την ευκαιρία να μου κάνει κήρυγμα πάλι. Για άλλη μία φορά μου πρότεινε να βγάλω το σκουλαρίκι που έχω στο αυτί επειδή σύμφωνα με τους γέροντες(;) και τον γνωστό Παΐσιο, είναι αμαρτία, είναι σαν να με έχει αιχμαλωτίσει ο διάβολος! Επίσης, θα φαίνομαι πιο σοβαρός (επειδή ως γνωστόν η σοβαρότητα ενός ανθρώπου φαίνεται από το αν φοράει σκουλαρίκι).

Του εξήγησα ότι απέχω από τα θρησκευτικά μου καθήκοντα καθώς θεωρώ το σύστημα σάπιο. Όταν του μίλησα για τους ιερείς που λατρεύουν το χρήμα και την εξουσία, μου απάντησε ότι αυτούς θα τους κρίνει ο Θεός. Αμέσως μετά όμως μου μίλησε για "τον κόσμο που έχει γεμίσει πουστάρες και ότι θα καούν στην κόλαση". Γνήσια αισθήματα ενός καλού χριστιανού... μίσος, κακία και καταδίκη στο πυρ το εξώτερον. Του είπα ότι κατά τη γνώμη μου σημασία έχει να είναι κάποιος καλός άνθρωπος. Διαφώνησε όμως, επειδή όπως μου είπε, δεν έχει σημασία πόσο καλός είσαι, εφόσον το να είσαι πούστης, είναι μεγάλη αμαρτία. Καθώς τον Θεό δεν τον νοιάζει αν έβλαψες ή βοήθησες άλλους ανθρώπους αλλά μόνο αν τον παίρνεις ή όχι!

Από τη μία ήθελα να βάλω τα γέλια με αυτές τις γελοίες, σκοταδιστικές, απαρχαιωμένες απόψεις που άκουγα εν έτει 2014! Από την άλλη όμως γινόμουν έξαλλος από την υποκρισία των δήθεν καλών χριστιανών που χρησιμοποιούν τη θρησκεία για να καλύψουν το ρατσισμό και την κακία τους. Αργότερα μου είπε και η μάνα του τα ίδια, η οποία είναι και ο λόγος που ο γιος της έχει αυτές τις αντιλήψεις. Όπως μου είπε ο ίδιος, η μητέρα του ήταν πολύ της εκκλησίας από μικρή και αργότερα έπαιρνε τον ίδιο και τα αδέρφια του και τους πήγαινε κάθε Κυριακή στην εκκλησία και όλα τα σχετικά. Οπότε ήταν λογικό να υιοθετήσουν αυτές τις απόψεις. Μάλιστα, πολύ άνετα δήλωσε ότι αν ο γιος της έβαζε σκουλαρίκι, θα τον πετούσε έξω από το σπίτι!

Ανακεφαλαίωση:
- Δεν έχει σημασία ποιος είσαι ή τι κάνεις στη ζωή σου, αν είσαι άνδρας και φοράς σκουλαρίκι είσαι αμαρτωλός άρα δεν αξίζεις σαν άνθρωπος.
- Ο Θεός θα κρίνει τους αμαρτωλούς αλλά ο καθένας μπορεί να κρίνει και να βρίζει τους ομοφυλόφιλους, να τους θεωρεί κατώτερους και να εκφράζει την αποστροφή του.
- Οι "καλοί Χριστιανοί" θεωρούν υποχρέωση τους να βάλουν τους αμαρτωλούς στον ίσιο δρόμο.
- Είναι αμαρτία να φοράει ένας άνδρας σκουλαρίκι αλλά είναι τελείως χριστιανικό να λέει μία μάνα ότι θα πετούσε τον γιο της έξω από το σπίτι γι αυτό το λόγο.
Τέλος,
- Για μια ακόμη φορά φαίνεται πόσο πίσω μας πάει η θρησκεία σαν κοινωνία. Κολλημένη σε παλαιολιθικές απόψεις, αντίθετη στο διαφορετικό και στο καινούργιο, κάνει πλύση εγκεφάλου στους πιστούς μετατρεποντάς τους σε άβουλα όντα, που δέχονται σαν αλήθεια αυτό που τους σερβίρεται, όσο παράλογο και αν είναι αυτό. Ρατσισμός και ομοφοβία σερβιρισμένα ως χριστιανικά προστάγματα. Ευτυχώς όμως την εξέλιξη και την πρόοδο δεν μπορεί να την σταματήσει κανείς!

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

Καλοκαιρινές διακοπές part I

Πέρασε ήδη το πρώτο μέρος των διακοπών. Προς το τέλος Ιουλίου, πήγα με τον καλύτερο μου φίλο για πέντε μέρες διακοπές στη γιαγιά μου, όπως είχαμε κάνει και πέρυσι. Περάσαμε πολύ ωραία, αν και σχετικά ήρεμα. Την ημέρα για μπάνιο στη θάλασσα και το βράδυ βόλτα για ποτό χαλαρά. Δεν κάναμε κάτι το ιδιαίτερο. Σκοπός μας δεν ήταν η έντονη διασκέδαση αλλά να αλλάξουμε περιβάλλον και να ηρεμήσουμε. Ήταν λίγες οι μέρες όμως και πέρασαν πολύ γρήγορα.

Παρότι πηγαίνω στη γιαγιά μου για διακοπές από μωρό παιδί και το νιώθω σαν δεύτερο σπίτι μου εκεί, φέτος είχα μία διαφορετική εμπειρία που δεν είχε τύχει να τη ζήσω μέχρι τώρα στο συγκεκριμένο μέρος και βεβαίως αφορά το gay κομμάτι. Το γεγονός ότι πάντα πήγαινα με την οικογένεια μου αλλά και το ότι έχω συγγενείς εκεί, δεν μου επέτρεπε να ψάχνω για νέες γνωριμίες. Επίσης δεν είχα δικό μου χώρο. Δεν με απασχολούσε όμως πολύ. Μπορούσα να ψάχνομαι τον υπόλοιπο καιρό. Εκεί ήθελα απλά να χαρώ τις διακοπές μου. Φέτος όμως, όπως και πέρυσι, πήγα με τον φίλο μου, αλλά φέτος είχαμε και έναν τελείως δικό μας χώρο, σε ένα διαμέρισμα που το έχουν για τους φιλοξενούμενους.

Και πάλι δεν είχα σκοπό να κάνω κάτι (ούτε κι έκανα τελικά) όμως ήθελα να δω τι παίζει. Πραγματικά με ξάφνιασε αυτό που έγινε. Μπήκα στο romeo να δω αν υπάρχει κάτι και αμέσως άρχισαν να έρχονται τα πρώτα μηνύματα. Και στη συνέχεια κι άλλα... Μέχρι την τελευταία μέρα, έστελναν διάφοροι. Η πόλη που βρισκόμουν δεν είναι πάρα πολύ μεγάλη οπότε με το που είδαν νέο αίμα, δεν έχασαν την ευκαιρία να με προσεγγίσουν. Τα ίδια και στο grindr, όχι όμως με την ίδια συχνότητα. Το απολάμβανα βεβαίως και πρέπει να παραδεχτώ ότι μου ανέβασε την ψυχολογία. Μάλιστα οι περισσότεροι ήταν καλές περιπτώσεις. Και δεν περιορίζονταν μόνο στο μέρος που βρισκόμουν αλλά έστελναν και από τις τριγύρω, κοντινές πόλεις.

Αφού το πράγμα εξελίχθηκε έτσι, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να έχω μια περιπετειούλα για να περάσω καλά. Τη δεύτερη μέρα μιλούσα μέχρι τα ξημερώματα με ένα παιδί και είπαμε να βρεθούμε το επόμενο βράδυ. Τελικά δεν βρεθήκαμε ποτέ. Οι μέρες ήταν λίγες, είχα και τον φίλο μου που φυσικά δεν θα τον παρατούσα για να πάω εγώ να βγάλω τα μάτια μου οπότε δεν βόλεψε να κάνω κάτι. Μάλιστα, επειδή έγραφα στο προφίλ ότι ήμουν με έναν φίλο μου στο συγκεκριμένο μέρος, είχα επίσης μερικές προτάσεις για τρίο. Ο φίλος μου όμως δεν ενδιαφέρεται γι αυτά, αλλιώς μπορεί και να το έκανα. Είναι κάτι που θα ήθελα να δοκιμάσω κάποια στιγμή.

Μόνο την τελευταία βραδιά βρέθηκα με κάποιον, απλά για μία γνωριμία. Μάλιστα τον πέρασα για τουρίστα καθώς είχε ξένο όνομα και μιλούσαμε στα αγγλικά. Στη συνέχεια βέβαια μου εξήγησε ότι είναι Έλληνας απλά έχει υιοθετήσει μία διαφορετική ταυτότητα ως προς την καταγωγή. Ήταν πολύ ενδιαφέρον πρόσωπο. Ανήσυχος χαρακτήρας, βαθυστόχαστος, με πολλές γνώσεις και οξυδερκής. Καθίσαμε περίπου 40 λεπτά δίπλα στη θάλασσα, στο λιμάνι και συζητούσαμε. Δεν είχαμε σκοπό για κάτι παραπάνω. Εκείνον τον περίμενε η παρέα του κι εγώ έπρεπε να ξεκουραστώ επειδή σε λίγες ώρες θα ξυπνούσα για να πάρω τον δρόμο της επιστροφής. Ήταν όμως κάτι το διαφορετικό. Χάρηκα που τον γνώρισα. Ίσως όταν επισκεφτώ ξανά την γιαγιά μου να τον ξαναδώ. Σπουδάζει όμως σε άλλη πόλη οπότε δεν είναι σίγουρο αν θα μπορέσουμε να το κανονίσουμε. Γενικότερα, αυτό ήταν μόνο η αρχή. Την επόμενη φορά θα πάω πιο αποφασισμένος και δεν θα χάσω ευκαιρίες.

Προς το παρόν, είμαι στο πατρικό μου και περιμένω τον δεύτερο γύρο διακοπών στη Μύκονο...

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Καλοκαίρι 2014

Ήδη πέρασε το μισό καλοκαίρι. Το οποίο ήταν αρκετά καλό μέχρι τώρα και ευτυχώς θα συνεχίσει να είναι απ΄ότι φαίνεται. Ο Ιούνιος ήταν αρκετά γεμάτος, με το τριήμερο στην Αθήνα όπου είχα την ευκαιρία να βρεθώ και στο Athens Pride, μετά από πέντε χρόνια. Μετά ακολούθησε το pride της Θεσσαλονίκης στο οποίο συμμετείχα καθώς και οι διάφορες εκδηλώσεις που προηγήθηκαν, επί μία εβδομάδα.

Ο Ιούλιος ήταν πιο χαλαρός. Πέρασα αρκετές μέρες στο πατρικό μου, όπου πέρα από τη δουλειά, δεν είχα κάτι άλλο να κάνω. Το μόνο ενδιαφέρον ήταν το τριήμερο αντιρατσιστικό φεστιβάλ στο οποίο επίσης συμμετείχα, όπου βρέθηκα με φίλους και γνωστούς και περάσαμε υπέροχα. Αυτός ο μήνας θα κλείσει με τον καλύτερο τρόπο, καθώς αύριο νωρίς το πρωί, αναχωρώ με τον κολλητό μου φίλο για διακοπές. Θα είναι μόνο για πέντε μέρες αλλά θα είναι σίγουρα ξεχωριστές.

Κι ενώ περίμενα αυτό να είναι το τέλος των διακοπών για φέτος, όλα ξαφνικά ανατράπηκαν. Μου πρότειναν να πάω ως εθελοντής με μία ομάδα στην οποία δραστηριοποιούμαι, για πέντε μέρες στη Μύκονο με όλα τα έξοδα πληρωμένα! Τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω; Πραγματικά δεν μπορούσα ούτε να το φανταστώ. Έτσι, όταν τελειώσει το πρώτο πακέτο διακοπών, έχω να περιμένω το δεύτερο, το οποίο αναμένεται να είναι τρελό! Αφού όμως πρώτα, περάσω άλλες δεκαπέντε μέρες ενδιάμεσα, στο πατρικό μου δουλεύοντας. 

Νομίζω ότι τα παραπάνω είναι αρκετά για ένα καλοκαίρι! Και από Σεπτέμβριο πια, θα μπω ξανά στους κανονικούς ρυθμούς. Αν τώρα, παρουσιαστεί και κάποιο φλερτ θα είμαι πανευτυχής. Αν πάλι όχι, δεν πειράζει, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή.

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Ian Thorpe: «Ναι, είμαι gay»

Ο Αυστραλός Ιαν Θορπ, ο θρύλος της παγκόσμιας κολύμβησης, αποκάλυψε ότι είναι ομοφυλόφιλος σε συνέντευξή του προς το τηλεοπτικό δίκτυο Channel Ten.

Η αποκάλυψη έγινε έπειτα από πολυετείς φήμες, τις οποίες πάντοτε διέψευδε ο 31χρονος πρωταθλητής, ο οποίος εξηγεί στη συνέντευξή του ότι χρειάστηκε να παλαίψει για καιρό με την κατάθλιψη, πριν αποφασίσει να μιλήσει για την ομοφυλοφιλία του.

"Ο Θόρπ είναι και θα είναι πάντοτε ένας σούπερστάρ στα μάτια μου", έγραψε στο Twitter η συμπατριώτισσά του ολυμπιονίκης της κολύμβησης Στέφανι Ράις, ενώ ο Μάθιου Μίτσαμ, ο αυστραλός αθλητής των καταδύσεων, ολυμπιονίκης στο Πεκίνο, ο οποίος έκανε την ίδια αποκάλυψη το 2008, δήλωσε ότι "καταλαβαίνει απολύτως πόσο δύσκολο ήταν αυτό για τον Θορπ".

Πηγή: www.ethnos.gr

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Το πρώτο “ερωτικό γκράφιτι” του κόσμου είναι ελληνικό και αφορά ένα gay ζευγάρι

Άγρια, βραχώδης και μακρινή η Αστυπάλαια δεν αποτελεί το πιο προφανές σημείο για την ανακάλυψη μερικών από τα πρώτα “ερωτικά γκράφιτι” του κόσμου.

Σίγουρα ο καθηγητής Ανδρέας Βλαχόπουλος- ειδικός στην προϊστορική αρχαιολογία- δεν περίμενε κάτι τέτοιο, όταν άρχισε την έρευνά του στο νησί. Μέχρι που “έπεσε” πάνω σε μια σειρά από σκαλισμένες επιγραφές καθώς και σε μια αρχαία “φαλλική αποτύπωση” πάνω στους βράχους στο Βαθύ της Αστυπάλαιας. Οι επιγραφές χρονολογούνται ανάμεσα στοn 5ο και τον 6ο αιώνα π.Χ και σύμφωνα με τους ειδικούς αποτελούν ευρήματα “μνημειώδους κλίμακας”, ενώ είναι “προκλητικά ξεκάθαρες” για το κίνητρο που φέρουν.

“Είναι αυτό που ονομάζω θριαμβευτική επιγραφή” επισημαίνει ο καθηγητής από το πανεπιστήμιο του Πρίνστον.

“Διεκδικούν το δικό τους χώρο με μεγάλα γράμματα που αποτυπώνουν όχι μόνο τη σεξουαλική επιθυμία αλλά μιλούν ακριβώς και για την ίδια τη σεξουαλική πράξη. Και είναι κάτι πολύ πολύ σπάνιο”.

Λαξεμένες στην επιφάνεια ενός δολομίτη ασβεστόλιθου, οι αποτυπώσεις αυτές παρέχουν πολύτιμες πληροφορίες για την προσωπική ζωή των ανθρώπων που κατοικούσαν στην αρχαϊκή και κλασική Ελλάδα. Η μία μάλιστα που φαίνεται να έχει χαρακτεί στα μέσα του 6ου π.Χ αιώνα φέρει τη φράση “Νικασίτιμος οἶφε Τιμίονα” (Ο Νικασίτιμος συνουσιαζόταν εδώ με τον Τιμίονα).

“Γνωρίζουμε ότι στην αρχαία Ελλάδα η σεξουαλική επιθυμία ανάμεσα στους άνδρες δεν ήταν ταμπού”, δηλώνει ο καθηγητής Ανδρέας Βλαχόπουλος, ο οποίος επέστρεψε στο νησί την περασμένη εβδομάδα για να συνεχίσει την έρευνα του με μια ομάδα τοπογράφων, φωτογράφων, φοιτητών κλπ. “Αλλά αυτή η αποτύπωση … δεν είναι μόνο η πιο παλιά που έχει ανακαλυφθεί. Χρησιμοποιώντας το ρήμα (οἶφε) σε παρελθοντικό χρόνο που δείχνει διάρκεια, είναι σαφές ότι οι δύο αυτοί άνδρες έκαναν έρωτα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, δίνοντας έμφαση στη σεξουαλική πράξη με τρόπο ιδιαίτερα ασυνήθιστο στην ερωτική τέχνη”.

Στο ψηλότερο σημείο του λόφου με θέα τον κόλπο στο Βαθύ, η επιγραφή έχει οδηγήσει τον αρχαιολόγο στο συμπέρασμα ότι οι αναφερόμενοι άνδρες ήταν φρουροί που κρατούσαν σκοπιά.

Πέρα από την επιγραφή και σε χαμηλότερο ύψος βρέθηκαν χαραγμένες και οι εικόνες δύο ανδρικών μορίων.

Πηγή: www.avmag.gr

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης γιατί...

...ντόπιοι και ξένοι στεκόμαστε ο ένας στο πλευρό του άλλου. Δίνουμε όλοι μαζί τη μάχη για να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, όπου άνθρωποι φυλακίζονται επ’ αόριστον χωρίς να έχουν διαπράξει κανένα ποινικό αδίκημα. Σε μέρη σαν κι αυτά που υπήρχαν στη ναζιστική Γερμανία, σε μέρη όπου οι συνθήκες υγιεινής και η ιατρική περίθαλψη απουσιάζουν και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια εξευτελίζεται καθημερινά. Ταυτόχρονα, υψώνουμε τη φωνή μας ενάντια στην αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου στους “νόμιμα” διαμένοντες και την κατάργηση του νόμου για την ιθαγένεια. Ενός νόμου που παρά τους ασφυκτικούς περιορισμούς έδινε για πρώτη φορά το αυτονόητο δικαίωμα στην υπηκοότητα στα παιδιά των μεταναστών τα οποία γεννήθηκαν ή/και μεγάλωσαν σ’ αυτή τη χώρα. Ο συντηρητισμός και ο ρατσισμός όμως της ελληνικής κυβέρνησης δεν τελειώνει εδώ! Καταστέλλει και απαγορεύει την διαφορετικότητα απ’ όπου και αν προέρχεται. Αρνείται στα lgbtqi ζευγάρια το δικαίωμα στο γάμο και στην οικογένεια, ενώ ταυτόχρονα εξαπολύει πογκρόμ ενάντια στα τρανς άτομα και διώκει με λύσσα τις εκδιδόμενες γυναίκες. Κόβει τα επιδόματα αναπηρίας και με την κυνική αδιαφορία της αγνοεί τα προβλήματα προσβασιμότητας του δημόσιου χώρου που περιθωριοποιούν τα άτομα με κινητικά προβλήματα. Σε όλα αυτά θα μας βρίσκει συνέχεια απέναντί της!

…το αντιφασιστικό κίνημα είναι εδώ! Γιατί δεν πρέπει να επιτρέψουμε να δοθεί χώρος στους φασίστες και τη χρυσή αυγή. Γιατί δεν πρέπει να χαθούν κι άλλοι αντιφασίστες αγωνιστές, όπως ο Παύλος Φύσσας και εργάτες-μετανάστες, όπως ο Σαχτζάτ Λουκμάν, άνθρωποι που δολοφονήθηκαν από την εγκληματική οργάνωση της χρυσής αυγής. Μια οργάνωση που διασπείρει το μίσος ανάμεσα στους φτωχούς υπηρετώντας τους πλούσιους και δε διστάζει να προπαγανδίζει ναζιστικές ιδέες ακόμη και σε προνήπια. Που έχει να επιδείξει μόνο τσαμπουκά και βία ενάντια σε γυναίκες αλλά και σε όποιον άλλο διαφωνεί μαζί της. Θέλουμε οι γειτονιές και οι πόλεις μας να είναι ανοιχτές σε όλους και όλοι μαζί μπορούμε και πρέπει να σταματήσουμε τους εχθρούς της ελευθερίας. Γιατί το πρόβλημα μας δεν είναι ο μετανάστης, αλλά αυτό που γεννάει τη φτώχεια και την προσφυγιά, ο καπιταλισμός.

…οι διώξεις της κυβέρνησης ενάντια στη ναζιστική χρυσή αυγή ούτε μας πείθουν ούτε μας ικανοποιούν! Γιατί είναι η ίδια που μαζί με τα καθεστωτικά ΜΜΕ στήριξε και στηρίχτηκε στην άνοδο του φασισμού. Η κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ένωση ευθύνονται για τα ναυάγια στο Φαρμακονήσι, τη Λαμπεντούζα, και σε κάθε άκρη της Μεσογείου. Η πολιτική που χτίζει μια Ευρώπη-φρούριο για λίγους εκλεκτούς, υψώνοντας φράχτη στον Έβρο και ενισχύει ακροδεξιά κόμματα στη Γαλλία, την Ουκρανία (Λεπέν και Δεξιός Τομέας) και αλλού, ευθύνεται για το θάνατο πολλών ανθρώπων εντός και εκτός των συνόρων της.

…η ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να εφαρμόσει κατά γράμμα όσα την προστάζουν, διώκει κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι της κοινωνίας. Ποινικοποιεί τους αγώνες των ναυτεργατών, των απεργών της Χαλυβουργικής, των εκπαιδευτικών, των καθαριστριών, του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη του χρυσού στη Χαλκιδική και τόσους άλλους. Στέλνει την αστυνομία της σε σχολεία και συλλαμβάνει μαθητές και μαθήτριες που αντιστέκονται στην υποβάθμιση και την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης απειλώντας τους με στέρηση της συμμετοχής στις πανελλαδικές εξετάσεις. Διώκει Τούρκους αγωνιστές που τόλμησαν να αντισταθούν στο φασιστικό κράτος της Τουρκίας και παραμένουν ενεργοί πολιτικά στην εδώ κοινωνία. Εξισώνει την ανθρώπινη ζωή με την αξία ενός εισιτηρίου και σε δολοφονεί αν δεν το επικυρώσεις.

Το έχουμε πει και το ξαναλέμε, όσο αυτοί μιλάνε για κέρδη και ζημιές, εμείς θα είμαστε εδώ και θα φωνάζουμε ότι μιλάμε για ανθρώπινες ζωές. Ο Αλέξης, ο Λουκμάν, ο Φύσσας και ο Μπερκίν φωτίζουν το δρόμο της αντίστασης.

…ντόπιο και ξένο κεφάλαιο μέσω της κυβέρνησης, τρόικας και ΔΝΤ προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλοι και όλες εμείς ευθυνόμαστε για την τωρινή οικονομική κατάσταση της χώρας. Για αυτούς φταίνε οι άστεγοι που δεν έχουν σπίτι και φαγητό. Την ίδια στιγμή που κάποιοι στολίζουν τα δέντρα με πουλόβερ, πολλοί άνθρωποι κοιμούνται στο δρόμο. Κι ενώ το σχέδιο κατασχέσεων πρώτης κατοικίας είναι έτοιμο, χιλιάδες άνθρωποι παρακαλάνε για ένα πιάτο φαΐ. Όλα αυτά είναι εγκλήματα των πλουσίων που συνεχίζουν να πλουτίζουν από την φθηνή και ανασφάλιστη εργασία. Η φτώχεια μας όμως δεν μας χωρίζει, αλλά μας ενώνει. Το δικαίωμα στη στέγη και στη τροφή μας αφορά όλους και όλες και πρέπει να είναι αναφαίρετο. Ενάντια στα πλούτη τους υψώνουμε την αλληλεγγύη, το μεγαλύτερο όπλο μας.

…η κοινωνία οργανώνεται και αντιστέκεται. Γιατί ο πόλεμος αυτός δεν τελείωσε ακόμα. Αγώνες εργατικοί (καθηγητές, ΕΡΤ, καθαρίστριες, σχολικοί φύλακες) και τοπικοί (Σκουριές, ΣΜΑ Ευκαρπίας, καταστροφή χημικών όπλων ανοιχτά της Κρήτης) συνεχίζονται και δυναμώνουν μέρα με τη μέρα. Στεκόμαστε όλοι στο πλευρό τους. Παλεύουμε ενάντια στην εξόρυξη του χρυσού. Απαιτούμε το νερό μας να παραμείνει δημόσιο αγαθό. Και μαζί με τους εργαζομένους θα παλέψουμε όλοι και όλες μαζί. Το εργοστάσιο της Βιο.Με. μας δείχνει τον δρόμο της αυτοδιαχείρισης. Το δύσκολο δρόμο της ανεργίας και της φτώχειας μπορούμε να τον παλέψουμε ενωμένοι μέσα από την αντίσταση και την οργάνωση. Γιατί ακόμα κι όταν διώκουν την αλληλεγγύη, όπως στη περίπτωση του σχολείου Αλληλεγγύης, “Οδυσσέας”, δεν μας πτοούν. Όπως “ο Οδυσσέας” δε σταμάτησε να προσφέρει μαθήματα σε μετανάστες και μετανάστριες έτσι όλοι μας ξανασηκωνόμαστε και συνεχίζουμε τον κάθε μικρό ή μεγάλο καθημερινό αγώνα.

…μπορούμε να οργανωθούμε ενάντια στο σύστημα και στην κυβέρνηση και να πάρουμε πίσω όλα όσα μας ανήκουν. Το πρώτο μας όπλο ήταν και θα είναι η αλληλεγγύη ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό που μας επιβάλλουν. Συμμετέχουμε στα σωματεία εργαζομένων, στους συλλόγους μεταναστών, στις συνελεύσεις γειτονιών, στις κουζίνες αλληλεγγύης και προσπαθούμε να φτιάξουμε δομές στήριξης παντού. Στηρίζουμε τα κοινωνικά ιατρεία αλληλεγγύης και ταυτόχρονα συμμετέχουμε στον αγώνα για δημόσια και δωρεάν υγεία ως καθολικό δικαίωμα. Οργανωνόμαστε σε επιτροπές κατοίκων και διεκδικούμε ρεύμα και νερό για κάθε σπίτι. Γιατί τον κόσμο αυτόν τον αλλάζουμε καθημερινά μέσα από τις δράσεις μας.

Για όλα αυτά και γι’ άλλα τόσα που μας προβληματίζουν καθημερινά και θέλουμε να μοιραστούμε και να συζητήσουμε. Για ένα ποτήρι κρασί δίπλα σε μια μπάντα δρόμου που θα παίζει τις μουσικές για τις δικές μας ζωές κι όχι για τη χλιδή των πλουσίων. Για να δούμε μια παράσταση από ανθρώπους σαν εμάς, που να μιλά με τη δική μας γλώσσα, για τις δικές μας ανάγκες ή τα δικά μας όνειρα. Για να ανοίξουμε τους γευστικούς μας ορίζοντες δοκιμάζοντας τις μεταναστευτικές κουζίνες και να γνωρίσουμε την παράδοση των σημερινών μας γειτόνων μέσα από τους χορούς και τα τραγούδια τους.

Γιατί αυτές οι τρεις μέρες του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ είναι οι δικές μας μέρες, οι μέρες των από κάτω. Οι μέρες που θα βρεθούμε όλοι και όλες μαζί για να οργανωθούμε και να φωνάξουμε δυνατά ότι μπορούμε να νικήσουμε, αλλά και για να χαρούμε και να γιορτάσουμε τον δικό μας πλούτο. Τον πλούτο της πολυφωνίας μας, τον πλούτο των αγώνων και τον κινημάτων.

Twitter: @Antirafesthes

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Thessaloniki Pride 2014

Μετά το Athens Pride σειρά είχε το Thessaloniki Pride, το οποίο πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο. Μία μοναδική εμπειρία, που την απολαμβάνω όχι μόνο ως απλός θεατής αλλά και ως κομμάτι της διοργάνωσης. Για κάποιο λόγο δεν είχα αναφέρει ξεκάθαρα μέχρι τώρα στο blog τον ενεργό ρόλο που έχω στο thessaloniki pride, ως μέλος της μίας ομάδας που το διοργανώνει. Μάλιστα είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου καθώς έχω γνωρίσει σπουδαία άτομα τα οποία πλέον είναι καλοί φίλοι, έχουμε ζήσει ιδιαίτερες στιγμές μαζί και φυσικά πέρα από το pride, όλο το χρόνο διοργανώνουμε διάφορα πράγματα, είτε πρόκειται για εκδηλώσεις πολιτιστικού χαρακτήρα, είτε για πιο πολιτικοποιημένες και ακτιβιστικές δράσεις.

Στο πρώτο pride της Θεσσαλονίκης, το 2012, για κάποιο λόγο ήμουν απών. Είχα ακούσει ότι θα γινόταν αλλά δεν του έδωσα σημασία. Νόμιζα θα είναι μία αποτυχημένη απόπειρα 30-40 ατόμων. Όμως μετά, με αυτά που είδα και διάβασα, μετάνιωσα που δεν είχα πάρει μέρος. Ήταν αρκετά πετυχημένο, με περίπου 3.000 άτομα. Έτσι στο δεύτερο μπήκα δυναμικά μέσα, ως μέλος της ομάδας που προανέφερα. Είναι μεγάλη διαδικασία να οργανώσεις ένα pride, υπάρχουν πολλά θέματα που πρέπει να διευθετηθούν και πολλές λεπτομέρειες που πρέπει να προσέξεις. Ειδικά εκείνες τις μέρες που γίνεται το pride, η κούραση είναι απίστευτη. Αλλά βεβαίως αξίζει τον κόπο. Το 2ο thess pride, το πρώτο για μένα, θα μου μείνει αξέχαστο. Και με το που τελειώνει, ανυπομονείς ήδη για το επόμενο.



Φέτος, έχοντας ήδη την εμπειρία, ήμουν πιο καλά προετοιμασμένος. Ένας χρόνος σχεδόν για να κανονίσεις όλα τα πρακτικά θέματα, να συντονιστείς με όλους όσους συμμετέχουν για να έχεις το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Φέτος για την ακρίβεια ήταν εβδομάδα pride, καθώς όλη την εβδομάδα πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις με LGBT θεματολογία. Εκθέσεις φωτογραφίας, προβολές ταινιών, συζητήσεις... Αν κάποιος πήγε στα παραπάνω, είναι σίγουρο ότι θα με είδε να τριγυρνάω κάπου εκεί... Πολύ κούραση για άλλη μία φορά αλλά πέρασα υπέροχα. Τώρα πάμε δυναμικά για το Thessaloniki Pride 2015!

Γενικά τα gay prides προκαλούν ποικίλες αντιδράσεις. Άλλοτε είναι θετικές και άλλοτε αρνητικές. Κάποιες είναι αναμενόμενες, πχ από τους straight, τους ρατσιστές κτλ. Με εκπλήσσει όμως η αρνητική στάση των ίδιων των ομοφυλόφιλων, στους οποίους ανήκει επίσης το μεγαλύτερο μέρος των gay φίλων μου. Είναι ένα πολύπλοκο θέμα όπου δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Είναι περισσότερο θα έλεγα θέμα προσωπικών επιλογών και κριτηρίων. Κατανοώ τα επιχειρήματα της αντίθετης πλευράς, δεν μπορώ να πω ότι είναι τελείως αβάσιμα. Υπάρχουν όμως και κάποιες πτυχές που αγνοούν.



Υπάρχουν πολλά που μπορούν να πει κάποιος σχετικά με τα gay prides. Θα κάνω σύντομα ένα post που θα αναφέρομαι σε αυτό, εξηγώντας γιατί εγώ προσωπικά νομίζω είναι σημαντικό να γίνονται pride. Όποια άποψη και να έχει κανείς, δεν μπορεί σίγουρα να πει ότι δεν έχουν βοηθήσει με κάποιο τρόπο στην αποδοχή της gay κουλτούρας!

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Τουρισμός στην Αθήνα και συμμετοχή στο Athens Pride

Πέρασα τρεις υπέροχες μέρες στην Αθήνα το προηγούμενο ΠΣΚ. Επιτέλους είχα την ευκαιρία, μετά από το 2009 που ήταν η τελευταία φορά, να εξερευνήσω την Αθήνα, να ανακαλύψω τις γειτονιές της και βεβαίως να πάω στο gay pride.

Έκανα αμέτρητα χιλιόμετρα αυτές τις μέρες, γι αυτό άλλωστε επέστρεψα σχεδόν κουτσαίνοντας στη Θεσσαλονίκη. Σύνταγμα, Ομόνοια, Θησείο, Πλάκα, Ψυρρή, Μοναστηράκι, Πεδίον του Άρεως, Εξάρχεια, Λυκαβηττός... Δυστυχώς δεν πρόλαβα να πάω σε κάποια άλλα μέρη που ήθελα, όπως στο μουσείο της Ακρόπολης ή στον Κεραμεικό, όμως όλα μαζί δεν γίνονται σε τόσο λίγο χρόνο. Θα τα δω την επόμενη φορά, η οποία ελπίζω να είναι σύντομα, ίσως κατά τον Σεπτέμβριο.
Η θέα από τον Λυκαβηττό
Έχει πολλά όμορφα σημεία η Αθήνα. Περιοχές με ιδιαίτερο χαρακτήρα που χαίρεσαι να γνωρίζεις. Όμως αυτό που διαπίστωσα είναι πως η Αθήνα μοιάζει περισσότερο με ανατολίτικη πόλη παρά με ευρωπαϊκή και ασφαλώς δεν το λέω με αρνητικό τρόπο. Επίσης δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να ζω εκεί. Είναι υπερβολικά χαώδης, απρόσωπη, σε κάποια σημεία βρώμικη και επικίνδυνη, ειδικά τις νυχτερινές ώρες. Είναι εκπληκτική όταν πας σαν τουρίστας και βλέπεις όλα τα γραφικά σημεία, τα μαγαζιά κτλ. όμως αν ζεις εκεί, αλλάζει το πράγμα. Ενώ αντίθετα η Θεσσαλονίκη είναι πιο συμμαζεμένη, έχει το πανέμορφο παραλιακό μέτωπο και δεν θεωρώ ότι είναι πόλη όπου δεν νιώθεις ασφαλής. Παρόλα αυτά, θέλω πολύ να ξαναπάω και στεναχωρήθηκα όταν ήρθε η ώρα να φύγω.

Για καφέ με θέα την Ακρόπολη
Όσον αφορά το gay pride, ήταν κι αυτή τη φορά φανταστικό. Είχε πάρα πολύ κόσμο, βέβαια νομίζω όχι όσους έλεγαν πως θα έχει. Η παρέλαση που είναι το αποκορύφωμα, κράτησε περίπου δύο ώρες, κάνοντας έναν μεγάλο κύκλο στο κέντρο της πόλης. Είχα την ευκαιρία να δω παλιούς γνωστούς και να γνωρίσω από κοντά άτομα με τα οποία μέχρι τώρα είχαμε μόνο ηλεκτρονική επαφή. Η κούραση στο τέλος της μέρας ήταν απερίγραπτη, άξιζε φυσικά όμως η εμπειρία.

Πλατεία Κλαυθμώνος - Athens Pride
Την τελευταία μέρα, βγήκα με δύο φίλους μου μέσω των οποίων γνώρισα ένα παιδί που μου άρεσε κάπως. Ήταν αρκετά φιλικός μαζί μου χωρίς βέβαια να σημαίνει κάτι παραπάνω αυτό. Ήταν ευχάριστη παρέα όμως και θα ήθελα να έχω λίγο παραπάνω χρόνο να τον γνωρίσω καλύτερα.

Γενικά ήταν ένα πολύ όμορφο τριήμερο το οποίο ελπίζω να επαναλάβω σύντομα!

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Επίσκεψη στην Αθήνα και Athens Pride

Ήθελα από καιρό να επισκεφτώ την Αθήνα και επίσης να ξαναπάω σε gay pride της Αθήνας, μετά την πρώτη φορά το 2009. Επιτέλους ο στόχος μου έγινε πραγματικότητα. Αυτό το post γράφεται από την πρωτεύουσα, στην οποία βρίσκομαι από νωρίς το πρωί. Ταξίδεψα με αεροπλάνο, πραγματοποιώντας κάτι ακόμα που ήθελα να κάνω καθώς ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποίησα αυτό το μέσο μεταφοράς.

Ήδη γύρισα λίγο την πόλη και έχω το ωραίο αίσθημα του τουρίστα. Βεβαια η υπερβολική ζέστη με ταλαιπώρει αρκετά. Έχω τόσα πράγματα που θέλω να δω και να κάνω, όμως σε τρεις ημέρες, μόνο μία γεύση μπορώ να πάρω.

Αύριο φυσικά είναι το αποκορύφωμα, που γίνεται το gay pride της Αθήνας, για 10η χρονιά, στην πλατεία Κλαυθμώνος. Θα είμαι εκεί όχι μόνο ως επισκέπτης αλλά και ως μέλος μιας gay ομάδας της Θεσσαλονίκης. Ανυπομονώ να ζήσω την εμπειρία που έζησα το 2009, αν και είμαι σίγουρος ότι θα είναι ακόμα καλύτερη.

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Η νέα, πιο θαρραλέα gay γενιά

Συναναστρέφομαι με αρκετά gay ατόμα σε ηλικία μικρότερη από τη δική μου, δηλαδή 20 με 25 χρονών. Μερικοί από αυτούς μάλιστα είναι καλοί μου φίλοι. Πραγματικά μου δίνει ελπίδα το πόσο πιο θαρραλέοι και ανοιχτόμυαλοι είναι από άλλους ομοφιλόφιλους στα 30 και στα 40, που σε αυτή την ηλικία υποτίθεται έχουν μεγαλύτερη εμπειρία και ωριμότητα.

Έχω γνωρίσει κι έχω μιλήσει με 30ρηδες και 40ρηδες που είναι gay, ζουν μόνοι αλλά φοβούνται να αποκαλύψουν στους γονείς τους και στο ευρύ τους περιβάλλον τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Σε ακόμα χειρότερη θέση είναι εκείνοι που στήνουν ψεύτικες σχέσεις για τα μάτια του κόσμου ή που φτάνουν στο σημείο να παντρευτούν για να μην προκαλούν υποψίες, ζώντας μία ψεύτικη, καταπιεσμένη ζωή.

Κι έρχεται η νέα γενιά έτοιμη να διεκδικήσει το δικαίωμα μίας ελεύθερης ζωής χωρίς συμβιβασμούς και ψέματα. Λαμπρό παράδειγμα ο φίλος μου ο Μ, 22 χρονών. Τον γνώρισα σε ένα φεστιβάλ όπου συμμετείχαν πολλές οργανώσεις. Εγώ ήμουν με μία gay ομάδα κι εκείνος με μια οικολογική. Το πρώτο βράδυ, αφού είχαν φύγει όλοι, μας πλησίασε δειλά δειλά, μας έπιασε την κουβέντα και μας είπε ότι είναι ομοφυλόφιλος. Τις επόμενες μέρες δίσταζε ακόμα και να μας μιλήσει όταν υπήρχε κόσμος μην τυχόν και υποψιαστούν τίποτα. Γενικά μέχρι τότε απέφευγε οτιδήποτε θα μπορούσε να αποκαλύψει ότι γουστάρει άνδρες. Λίγους μήνες μετά, ο ντροπαλός, φοβισμένος Μ. έκανε το coming out στους κάπως συντηριτικούς γονείς του και τώρα πια είναι άνετος με τον εαυτό του και δεν τον νοιάζει τόσο πολύ η γνώμη των άλλων.

Δεύτερο παράδειγμα ο Σ. 25 χρονών. Με τον Σ, γνωριστήκαμε τον περασμένο Σεπτέμβριο σε ένα πάρτυ της ομάδας που ανέφερα παραπάνω και για ένα μήνα ήμασταν μαζί. Πολύ καλό παιδί, αρκετά μαζεμένος και ντροπαλός, με ελάχιστες εμπειρίες. Κι αυτός επίσης, εκτός gay κύκλου, Ο μόνος που γνώριζε γι αυτόν ήταν ο αδερφός του. Τους τελευταίους μήνες είχε χαθεί. Πρόσφατα άρχισα να κάνουμε παρέα πάλι. Μου εξήγησε ότι είχε περάσει μία άσχημη ψυχολογική φάση και τελικά έκανε το coming out στους γονείς του, οι οποίοι το δέχθηκαν αρκετά ψύχραιμα. Οπότε πλέον ούτε αυτός είναι αναγκασμένος να κρύβεται και να λέει ένα σωρό ψέματα στους δικούς του.

Δύο άτομα που ήταν βαθιά μέσα στην ντουλάπα, βρήκαν το θάρρος και έκαναν το δυσκολότερο ίσως βήμα, να παραδεχθούν το ποιοι είναι πραγματικά με κίνδυνο την απόρριψη και τον ψυχολογικό πόλεμο. Όμως εν τέλει, βγήκαν κερδισμένοι. Τώρα πια δεν χρειάζεται να φοβούνται. Είναι ελπιδοφόρο λοιπόν ότι οι νεώτεροι δεν ακολουθούν τα χνάρια των πιο παλιών αλλά χαράσουν την δική τους πορεία. Αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας και για μένα τον ίδιο.

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Είναι αστείο να νομίζεις ότι ο HIV μεταδίδεται έτσι!

Ο Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας «Θετική Φωνή» συνεχίζει την καμπάνια ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης ενάντια στο στίγμα και τις διακρίσεις που βιώνουν τα άτομα που ζουν με τον ιό HIV. Μετά την επιτυχία του πρώτου σποτ, ξεκινά η προβολή του δεύτερου σποτ από τα τηλεοπτικά κανάλια και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για όλο τον Ιούνιο.

Η καμπάνια επιχειρεί να προσεγγίσει με χιουμοριστικό τόνο επικρατούσες στον ευρύ πληθυσμό φοβίες και λανθασμένες αντιλήψεις και στάσεις, όσον αφορά τη μεταδοτικότητα του ιού. Ακόμα, σκοπεύει να σχολιάσει στερεότυπες απεικονίσεις και αναπαραστάσεις του HIV που έχουν διαδοθεί διαχρονικά από τα ΜΜΕ και έχουν εδραιωθεί. Απώτερος σκοπός είναι η ενημέρωση του κοινού για το τι είναι σήμερα το HIV/AIDS, με πληροφόρηση που μπορεί να αντλήσει από το site και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της Θετικής Φωνής αλλά και από άλλες πηγές.

Η Θετική Φωνή είναι ο Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας που ιδρύθηκε το 2009 με σκοπό την προάσπιση των δικαιωμάτων των οροθετικών, την αντιμετώπιση της εξάπλωσης του HIV καθώς και τον περιορισμό των κοινωνικών και οικονομικών επιπτώσεών του στην Ελλάδα.

Η καμπάνια πραγματοποιείται με τη χορηγία του Ιδρύματος Μποδοσάκη.

Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Σχολικός εκφοβισμός και πολλοί αποκλεισμοί

Δεν ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς το ιδρυτικό συνέδριο του Ευρωπαϊκού Δικτύου κατά του bullying, καθώς οι ΛΟΑΤ οργανώσεις μιλούν για «ξέπλυμα» του Χαμόγελου του Παιδιού από την ελληνική προεδρία της Ε.Ε. και καταγγέλλουν την εξαίρεσή τους.

Το ιδρυτικό του συνέδριο στην Αθήνα προγραμματίζει για τις 10 και 11 Ιουνίου το Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά του Σχολικού Εκφοβισμού, στο οποίο συμμετέχουν 17 οργανώσεις από 12 χώρες της Ε.Ε., μεταξύ των οποίων η πανευρωπαϊκή οργάνωση-ομπρέλα για τα ΛΟΑΤ δικαιώματα ILGA-Europe. Ωστόσο, τέσσερις ελληνικές οργανώσεις για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ [Lesbians for Equality, PoustiRiots, Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), Οικογένειες Ουράνιο Τόξο] κάνουν λόγο για «ξέπλυμα».

Αντιδράσεις

Οι επιφυλάξεις των οργανώσεων εστιάζονται στον ρόλο που έχει αναλάβει το «Χαμόγελο του Παιδιού», με τους γνωστούς χειρισμούς του στο θέμα της μικρής Μαρίας, χειρισμοί που θεωρήθηκαν ρατσιστικοί απέναντι στους Ρομά, όσο και στην αιγίδα που δίνει στη διοργάνωση η ελληνική προεδρία της Ε.Ε., τη στιγμή που ελάχιστα έχει κάνει η Ελλάδα για την αντιμετώπιση του ομοφοβικού και τρανσφοβικού σχολικού εκβιασμού και για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ.

«Θεωρούμε ότι η Ελληνική Προεδρία της Ε.Ε., αντί να δίνει την αιγίδα της σε “ξέπλυμα” αμφιλεγόμενων συλλόγων, όπως το “Χαμόγελο του Παιδιού”, θα έπρεπε πρώτιστα να τηρεί τις υποχρεώσεις της προς την Ε.Ε., πράγμα που δεν συμβαίνει, αφού μέχρι στιγμής: α) αρνείται να συμμορφωθεί με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου για ένα σύμφωνο συμβίωσης που δεν αποκλείει τους/τις ΛΟΑΤ, και β) δεν έχει ενσωματώσει την Απόφαση-Πλαίσιο κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας στο εθνικό της δίκαιο (αντιρατσιστικός νόμος)», αναφέρει σε επιστολή του προς την ILGA-Europe το ΣΥΔ. Θυμίζει μάλιστα τη συμμετοχή του προέδρου του «Χαμόγελου» στην οργανωτική επιτροπή του Παρατηρητηρίου για την Πρόληψη της Σχολικής Βίας και Εκφοβισμού, το οποίο είχε αποκλείσει από συνάντηση εκπρόσωπο της τρανς κοινότητας πέρσι τον Μάρτιο.

«Είναι προφανές πως η Ελληνική Προεδρία σε συνεργασία με την ΜΚΟ “Χαμόγελο του Παιδιού” προσπαθούν να δείξουν πως πράττουν υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πράγμα που δεν είναι αληθές (pink-washing) [...] Παραμένουμε επιφυλακτικές στη διοργάνωση μιας καμπάνιας από φορείς που ώς τώρα δεν έχουν δώσει δείγματα θετικά προς τα LGBTIQ δικαιώματα», αναφέρει ανακοίνωση των Lesbians for Equality και PoustiRiots.

«Η είδηση για το συνέδριο κοινοποιήθηκε μόνο, όταν είχαν κλείσει οι συμμετοχές. Η πρώτη μέρα με τη συνεργασία της ILGA Europe και τη συμμετοχή και κάποιων ακτιβιστών που ασχολούνται εδώ και πολλά χρόνια με το θέμα του ομοφοβικού και τρανσφοβικού σχολικού εκφοβισμού, μπήκε σε μια γυάλα και έμεινε εκεί, για να μην περάσει η πληροφορία παραπέρα [...] Για να μην το δουν οι συντηρητικοί σπόνσορες και κόψουν τις χορηγίες; Για να μην το δουν οι ενοχλητικοί ακτιβιστές και ζητήσουν ουσιαστική δράση; Για να μην το δει ποιος και για ποιους λόγους;» αναρωτιούνται μεταξύ άλλων οι Οικογένειες Ουράνιο Τόξο.

• Το «Χαμόγελο του Παιδιού» επιφυλάσσεται να απαντήσει, αφού λάβει γνώση των κειμένων των οργανώσεων.

Του Δημήτρη Αγγελίδη

Πηγή: www.efsyn.gr