Αμέσως μόλις έφτασα στη Θεσσαλονίκη, βρέθηκα με κάποιους φίλους μου και η διάθεσή μου άρχισε να αλλάζει. Μεταξύ των φίλων, ήταν κι ένα παλιό φλερτ. Την επόμενη μέρα είχαμε ένα πάρτι σε ένα bar το οποίο το διοργάνωνε μία ομάδα στην οποία είμαι μέλος. Έτσι, είχα την ευκαιρία να δω πολλούς φίλους και γνωστούς και να τα πούμε. Ήταν μία πολύ ωραία βραδιά και γύρισα σπίτι αφού είχε ήδη αρχίσει να ξημερώνει. Το αποκορύφωμα ήταν βέβαια το Σαββατοκύριακο, που θα φιλοξενούσα έναν φίλο μου από Κατερίνη, τον οποίο εκτιμώ πολύ. Ειδικά η βραδινή μας έξοδος είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Κάλεσα εγώ μερικούς φίλους μου, κάλεσε αυτός μερικούς δικούς του κι εκείνοι με τη σειρά τους άλλους. Οπότε καταλήξαμε κάποια στιγμή να είμαστε μία μεγάλη παρέα δέκα και παραπάνω ατόμων, όλοι μας gay. Πήγαμε σε ένα γνωστό gay club της Θεσσαλονίκης και για ακόμη μία φορά, επιστρέψαμε σπίτι τα ξημερώματα.

Την επόμενη μέρα τα πράγματα ήταν πιο χαλαρά. Πήγαμε για καφέ, που κράτησε ώρες με φίλους να έρχονται και να φεύγουν. Ήταν τρεις πολύ έντονες ημέρες και ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν. Από κει και πέρα, οι μέρες που ακολούθησαν μέχρι και σήμερα, είναι μεν πιο ήρεμες αλλά αρκετά ευχάριστες, με διάφορους φίλους.

Τώρα πλέον νιώθω καλύτερα, είμαι πιο αισιόδοξος κι έχω δύναμη να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες. Θυμώνω με τον εαυτό μου, που βυθίζομαι κάθε φορά τόσο εύκολα στη θλίψη και στη μιζέρια. Πρέπει να μάθω να αναγνωρίζω και να απολαμβάνω τα καλά πράγματα που έχω στη ζωή μου, όπως πχ τους φίλους μου. Κρατάω τα θετικά κι ελπίζω ότι τα καλύτερα θα έρθουν...

Στις 23 Δεκεμβρίου ήταν τα γενέθλιά μου. Ενώ τα προηγούμενα χρόνια τα είχα γιορτάσει με φίλους και είχαμε περάσει πολύ ωραία, φέτος όχι μόνο δεν είχα παρέα για να βγω αλλά δούλευα και μάλιστα ένα απρόοπτο στη δουλειά μας ταλαιπώρησε αρκετά. Έτσι έχασα κάθε διάθεση για εορτασμό.

Τα άθλια γενέθλια ακολούθησαν άθλια Χριστούγεννα για τους ίδιους λόγους. Χωρίς παρέα, χωρίς σύντροφο, χωρίς διασκέδαση... Τουλάχιστον παλιά οργανώναμε μεγάλες οικογενειακές συγκεντρώσεις, μαζευόμασταν είκοσι άτομα για φαγητό στο σπίτι μας. Αυτά όμως έχουν κοπεί τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα ακόμα και η δική μου οικογένεια φέτος ήταν σκορπισμένη. Η πρώτη μέρα των Χριστουγέννων δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο που να την ξεχωρίζει από μία άλλη συνηθισμένη μέρα του χρόνου. Ευτυχώς η επόμενη είχε κάπως πιο γιορτινό χαρακτήρα.

Δυστυχώς και η Πρωτοχρονιά θα ακολουθήσει το ίδιο μοτίβο. Αδιάφορη και βαρετή. Από τότε που μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη, για την περίοδο των Χριστουγέννων ισχύει το "κάθε πέρυσι και καλύτερα"! Την πρώτη χρονιά τα πέρασα με τη σχέση μου, τη δεύτερη είχα γιορτάσει με μία μεγάλη παρέα, πέρυσι με κάποιους φίλους πήγαμε για φαγητό ώσπου φτάνουμε στο φετινό τίποτα. Αν και σκέφτομαι να οργανώσω κάτι αργότερα, ετεροχρονισμένα, όταν επιστρέψω σταθερά στη Θεσσαλονίκη.

Είναι μεγάλη ειρωνεία το γεγονός ότι σαν παιδί περίμενα με λαχτάρα τα Χριστούγεννα για να ξεφύγω από την ρουτίνα και τώρα πλέον περιμένω ανυπόμονα να περάσουν οι γιορτές για να επιστρέψω στους κανονικούς μου ρυθμούς.

Όλα τα παραπάνω με επηρέασαν αρκετά σε σημείο κατάθλιψης. Δεν έβρισκα ευχαρίστηση σε τίποτα, είχα νεύρα, στεναχωριόμουν... πολύ άσχημη φάση. Τώρα είμαι για λίγες μέρες Θεσσαλονίκη, προσπαθώ να περάσω όσο καλύτερα μπορώ όσο προλαβαίνω προτού επιστρέψω πάλι στο πατρικό μου.

Αυτή τη στιγμή νιώθω αρκετά καλύτερα. Σκέφτομαι ότι πρέπει να μαζέψω τις δυνάμεις μου, να βάλω κάποιους στόχους και να προσπαθήσω να τους πραγματοποιήσω με όποιον τρόπο μπορώ. Έχω βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου ότι η νέα χρονιά θα είναι μία εκπληκτική χρονιά για μένα!

Καλή Πρωτοχρονιά.

Εύχομαι το νέο έτος να φέρει υγεία, ευτυχία, αγάπη 

και ότι άλλο επιθυμεί ο καθένας στη ζωή του!

Νυχτώνει κι η μοναξιά στην ψυχή μου απλώνει.

Νυχτώνει και ο καημός στην καρδιά μου φουντώνει.

Πού 'ναι τα μάτια σου, που με κοιτάζανε.
Πού 'ναι τα χέρια σου, που μ' αγκαλιάζανε.

Χάθηκες, δεν είσαι πουθενά
και νυχτώνει, νυχτώνει ξανά, νυχτώνει.

Νυχτώνει κι η θύμησή σου πληγή που ματώνει.
Νυχτώνει και η ανάσα στα χείλη παγώνει.

Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει η διαθεσή σου. Από τα ουράνια μπορεί να προσγειωθείς πολύ απότομα. Τέτοια βουτια έκανα κι εγώ. Όλο τον καιρό βιώνω συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα αλλά σήμερα, δεν ξέρω το γιατί, είμαι ένα βήμα πριν τον γκρεμό. Έχω κουραστεί με τον ίδιο μου τον εαυτό. Τη μια μέρα νιώθω τέλεια και την επόμενη είμαι χάλια.

Κατά βάθος όμως ξέρω το λόγο. Υπάρχει πάντα κρυμένος και απλά προσπαθώ να τον πνίξω, αλλά φυσικά καταφέρνει να βγει στην επιφάνεια. Νιώθω μόνος. Έχω πολύ καλούς φίλους εδώ και περνάμε τέλεια. Αυτό όμως διαρκεί οσο είμαστε μαζί. Μόλις μείνω μόνος όμως με βαραίνει ένα αίσθημα μοναξιάς. Το λογικό βέβαια θα ήταν να βρω κάποιον σύντροφο. Αλλά επειδή στον έρωτα δεν υπάρχει λογική, έτυχε να ποθώ έναν άνθρωπο που δεν μπορώ να έχω και με μια λέξη είναι απλά βασανιστήριο.

Σήμερα έκανα και μία, ας πούμε νέα, γνωριμία. Gay, ωραίος και πολύ εντάξει άτομο. Με αυτόν θα μπορούσα να ξεπεράσω το κόλλημα που έχω με τον άλλον. Δυστυχώς όμως είναι από Αθήνα. Γαμώ την γκαντεμιά μου. 'Ισως αύριο να είναι μία καλύτερη μέρα.