Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Όμορφες στιγμές με καλούς φίλους

Δεν θα μπορούσα να αισθάνομαι πιο βλάκας με τον εαυτό μου. Αν κάποιος που διάβασε το προηγούμενο post με τίτλο "100 χρόνια μοναξιά" με έβλεπε τις τελευταίες μέρες, θα πίστευε ότι είμαι μυθομανής. Έγραψα ένα ολόκληρο κείμενο για το πόσο μόνος νιώθω, ότι δεν έχω κανέναν και για την αδυναμία μου να δημιουργήσω ουσιαστικές σχέσεις. Το κείμενο αυτό το έγραψα όσο ήμουν στο πατρικό μου όπου πάντα με επηρεάζει αρνητικά καθώς δεν μου αρέσει καθόλου εκεί και είμαι αποκομμένος από όλους και όλα. Ανυπομονούσα λοιπόν να επιστρέψω στο σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη όπου τα πράγματα θα βελτιώνονταν λίγο. Δεν περίμενα όμως να γίνει αυτό που έγινε. Ως δια μαγείας, η καθημερινότητα μου πλημμύρισε με ανθρώπους και έζησα πολλές όμορφες στιγμές.

Αμέσως μόλις έφτασα στη Θεσσαλονίκη, βρέθηκα με κάποιους φίλους μου και η διάθεσή μου άρχισε να αλλάζει. Μεταξύ των φίλων, ήταν κι ένα παλιό φλερτ. Την επόμενη μέρα είχαμε ένα πάρτι σε ένα bar το οποίο το διοργάνωνε μία ομάδα στην οποία είμαι μέλος. Έτσι, είχα την ευκαιρία να δω πολλούς φίλους και γνωστούς και να τα πούμε. Ήταν μία πολύ ωραία βραδιά και γύρισα σπίτι αφού είχε ήδη αρχίσει να ξημερώνει. Το αποκορύφωμα ήταν βέβαια το Σαββατοκύριακο, που θα φιλοξενούσα έναν φίλο μου από Κατερίνη, τον οποίο εκτιμώ πολύ. Ειδικά η βραδινή μας έξοδος είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Κάλεσα εγώ μερικούς φίλους μου, κάλεσε αυτός μερικούς δικούς του κι εκείνοι με τη σειρά τους άλλους. Οπότε καταλήξαμε κάποια στιγμή να είμαστε μία μεγάλη παρέα δέκα και παραπάνω ατόμων, όλοι μας gay. Πήγαμε σε ένα γνωστό gay club της Θεσσαλονίκης και για ακόμη μία φορά, επιστρέψαμε σπίτι τα ξημερώματα.

Την επόμενη μέρα τα πράγματα ήταν πιο χαλαρά. Πήγαμε για καφέ, που κράτησε ώρες με φίλους να έρχονται και να φεύγουν. Ήταν τρεις πολύ έντονες ημέρες και ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν. Από κει και πέρα, οι μέρες που ακολούθησαν μέχρι και σήμερα, είναι μεν πιο ήρεμες αλλά αρκετά ευχάριστες, με διάφορους φίλους.

Τώρα πλέον νιώθω καλύτερα, είμαι πιο αισιόδοξος κι έχω δύναμη να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες. Θυμώνω με τον εαυτό μου, που βυθίζομαι κάθε φορά τόσο εύκολα στη θλίψη και στη μιζέρια. Πρέπει να μάθω να αναγνωρίζω και να απολαμβάνω τα καλά πράγματα που έχω στη ζωή μου, όπως πχ τους φίλους μου. Κρατάω τα θετικά κι ελπίζω ότι τα καλύτερα θα έρθουν...

4 σχόλια:

Hfaistiwnas είπε...

Είδες λοιπόν πόσο γρήγορα αλλάζουν όλα;
Καλημέρα!

Ξενικός είπε...

έτσι μάλιστα!
Ξενικός

mahler76 είπε...

Να περνάς τέλεια!

Gay and Young είπε...

Well done,baby! Είδες; δεν είναι όλα στη ζωή μαύρα ή άσπρα!!