Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Χώρισα! Και τώρα;

Πέρασαν κιόλας έντεκα μέρες από τότε που χώρισα. Είναι ο πρώτος πραγματικός χωρισμός που βιώνω αφού και η σχέση ήταν ουσιαστικά η πρώτη μου κι έτσι όλο αυτό είναι κάπως πρωτόγνωρο για μένα. Οι πρώτες μέρες ήταν αρκετά δύσκολες καθώς ο χωρισμός δεν ήταν κάτι που περίμενα να συμβεί και επιπλέον, έπρεπε να περάσουν μερικές μέρες μέχρι να συναντηθώ από κοντά με τον πρώην για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Το κακό είναι πως η στεναχώρια από τη διακοπή της σχέσης μετατράπηκε σε μία γενικότερη κατάσταση μιζέριας και απαισιοδοξίας και τα έβλεπα όλα μαύρα. Ξαφνικά τίποτα δε με ικανοποιούσε από τη ζωή μου.

Ευτυχώς, χωρίς να το επιδιώξω ιδιαίτερα, έτυχε να περάσω πολλές ώρες με αγαπημένους φίλους, τωρινούς αλλά και φίλους από το παρελθόν με τους οποίους είχαμε χαθεί και πέρασα πολύ όμορφα. Γι άλλη μία φορά επιβεβαιώνεται ότι οι φίλοι είναι το παν σε αυτή τη ζωή. Χάρη σε αυτούς, απέκτησα ξανά ένα αίσθημα αισιοδοξίας και βεβαίως οι στιγμές που περάσαμε ήταν μία υπενθύμιση ότι τα καλύτερα είναι μπροστά μου. Δυστυχώς όμως αυτό το συναίσθημα δεν διαρκεί για πολύ.

Κυρίως αγχώνομαι για το θέμα μίας καινούργιας σχέσης. Είναι νωρίς ακόμα για να ξεκινήσω κάτι καινούργιο. Θέλω να μείνω πρώτα ένα διάστημα μόνος μου για να αποβάλλω από μέσα μου ότι έχει μείνει από την προηγούμενη σχέση. Δεν θα είναι καλό να είμαι με κάποιον και να με απασχολεί ακόμα ο προηγούμενος δεσμός μου. Όμως κάποια στιγμή θα πρέπει να κάνω την αρχή. Η αλήθεια είναι όμως ότι βαριέμαι όλη αυτή την διαδικασία, να πρέπει να τα κάνω όλα από την αρχή ξανά. Να βρω κάποιον που να ταιριάζουμε, να γνωριστούμε καλύτερα, να χτίσουμε μία στέρεη βάση με πιθανή εξέλιξη πάντα να λήξει άδοξα γι άλλη μία φορά.

Είμαι αρκετά ντροπαλός για να φλερτάρω και απ' ότι βλέπω στα gay μαγαζιά που πηγαίνω, δεν είμαι ο μόνος που δεν το κάνει. Οπότε η μόνη μου διέξοδος είναι το internet και τα γνωστά site γνωριμιών. Αλλά ούτε κι αυτό με ικανοποιεί ιδιαίτερα. Σε αυτά τα site άλλο βλέπεις αρχικά και άλλη είναι η πραγματικότητα. Άσε που είναι σαν να περνάς από συνέντευξη για να προχωρήσεις στο επόμενο βήμα μέχρι κάποια στιγμή να συναντηθείς με το άλλο πρόσωπο, εφόσον σε εγκρίνει. Και βεβαίως κάτι που ακούγεται κάπως κλισέ αλλά ισχύει, είναι ότι οι περισσότεροι ψάχνουν για σεξ, άσχετα αν ισχυρίζονται το αντίθετο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ένας τύπος από το romeo που ήθελε δήθεν σχέση αλλά ταυτόχρονα πρότεινε να βρούμε κι έναν τρίτο για να περνάμε καλά!!!

Πιστεύω είναι αρκετά δύσκολο να βρεις ένα άτομο με το οποίο θα ταιριάξεις, που θα θέλετε να ίδια πράγματα και θα υπάρχει συννενόηση. Χρειάζεται αρκετό ψάξιμο. Είχα κάτι καλό στα χέρια μου και το έχασα... Τώρα, αυτές τις ζεστές βραδιές που είμαι μόνος στο σπίτι, άρχισα να θυμάμαι πόσο άσχημη είναι η μοναξιά. Και ακόμα είμαι στην αρχή. Ακόμα έχω μέσα μου αποθέματα της αγάπης και της στοργής που μοιράστηκα με το "μωρό" μου. Αλλά δεν θέλω να κάνω μία σχέση απλά για να μην είμαι μόνος μου. Είμαι ακόμα αρκετά μπερδεμένος και δεν ξέρω πως να προχωρήσω παρακάτω...

Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

Συνάντηση με τον πρώην

Μετά από συνεχόμενες ακυρώσεις επί τρεις ημέρες, συναντήθηκα επιτέλους με τον πρώην μου. Ακόμα δεν έχω συνηθίσει να τον αποκαλώ έτσι... Στην αρχή ένιωθα κάπως αμήχανα. Ήταν περίεργο που αυτή τη φορά περνούσε το κατώφλι του σπιτιού μου, όχι ως το αγόρι μου αλλά ως ο πρώην μου. Κάναμε καφεδάκι και καθίσαμε να μιλήσουμε.

Μοιραστήκαμε τα νέα μας για να ξεκινήσει ομαλά η κουβέντα και ύστερα προχωρήσαμε στα πιο ουσιώδη. Να μου εξηγήσει δηλαδή γιατί ήθελε να διακόψουμε. Όπως μου εξήγησε, κάτι που δεν του ήταν εύκολο, δεν υπήρχε κάτι συγκεκριμένο πάνω στο οποίο μπορούσε να στηρίξει τον χωρισμό μας. Δεν ήταν κάτι που έκανα ή κάτι που είπα, απλά έσβησε ο αρχικός πόθος, μειώθηκε η ένταση των συναισθημάτων του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν νοιάζεται για μένα. Φυσικά κι εγώ νοιάζομαι για εκείνον και για άλλη μία φορά απολογήθηκα για αυτό που έκανα. Σχετικά με αυτό, ήταν κάτι που τον στεναχώρησε ιδιαίτερα και ασφαλώς έπαιξε τον ρόλο του.

Η αλήθεια είναι ότι είχε σκεφτεί να με χωρίσει από πριν αλλά είχε τις αμφιβολίες του. Το συμβάν με το facebook απλά του έδωσε την επιβεβαίωση που χρειαζόταν. Αν δεν γινόταν αυτό, το πολύ πολύ να υπήρχε παράταση της σχέσης για ενά ή δύο μήνες παραπάνω. Απ' ότι είπε, προτίμησε να το κάνει όσο ήταν νωρίς παρά να φτάσει η σχέση μας στην πλήρη παρακμή και ίσως σε συγκρούσεις που θα οδηγούσαν στην πλήρη αποξένωση. Όπως είπε, αν και η απόφαση να χωρίσουμε ήταν δική του, δεν σημαίνει ότι δεν πόνεσε. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να θέλει να τα ξαναβρούμε αλλά τελικά δεν μου το ζήτησε. Γι αυτό δεν ήθελε να βρεθούμε αμέσως. Ήθελε πρώτα να το σιγουρέψει στο μυαλό του.

Και οι δύο πάντως συμφωνήσαμε ότι οι 8 μήνες σχέσης όχι απλά δεν ήταν λάθος αλλά το εντελώς αντίθετο. Ήταν μία υπέροχη εμπειρία που χάρισε και στους δυο μας ξεχωριστές στιγμές και δεν μετανιώνουμε γενικά για ότι ζήσαμε. Θα κρατήσουμε μόνο τις καλές αναμνήσεις και θα συνεχίσουμε τις ζωές μας.

Γενικά το κλίμα ήταν ευχάριστο και φιλικό. Δεν υπήρχε ίχνος πικρίας, απέχθειας ή μίσους. Γι αυτό άλλωστε αποφασίσαμε να μείνουμε φίλοι και να μην χαθεί ο ένας εντελώς από την ζωή του άλλου. Ίσως στην αρχή να είναι κάπως περίεργο αλλά με τον καιρό θα βελτιωθούν τα πράγματα πιστεύω. Πράγματι, μου ήταν δύσκολο να τον έχω απεναντί μου και να μην μπορώ να τον αγκαλιάσω και να τον φιλήσω. Το γλυκό του πρόσωπο και το όμορφο χαμόγελο του μου θύμιζαν συνεχώς τι χάνω. Το προτιμώ όμως από το να μην τον βλέπω καθόλου.

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

Χωρισμός...

Τελικά το χειρότερο έγινε... χωρίσαμε ή μάλλον με χώρισε. Το μωρό μου έγινε πλέον ο πρώην μου. Κάποιοι θα σκέφτεστε ότι ήταν αναμενόμενο και ότι ίσως μου άξιζε γι αυτό που έκανα, σχετικά με την συνομιλία στο facebook. Κι όμως δεν ήταν αυτός ο λόγος. Αυτό ήταν απλά το τελευταίο καρφί στο φέρετρο, η ώθηση που με έσπρωξε στον γκρεμό.

Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό υπήρχαν σκαμπανεβάσματα. Αλλά μετά από μερικούς μήνες σχέσης θεώρησα ότι ήταν λογικό κάτι τέτοιο να συμβαίνει. Δεν περίμενα όμως να φτάσουμε ως εδώ. Άλλωστε δεν είναι δυνατόν όλα να είναι τέλεια συνεχώς σε μία σχέση. Άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι συμβαίνει όταν οι δίωρες τηλεφωνικές συνομιλίες έγιναν με το ζόρι δεκάλεπτες και η λαχτάρα να συναντηθούμε μετατράπηκε σε μία καθημερινή ρουτίνα. Υπήρχε όμως η αρχική σπίθα κι εκεί στηριζόμουν. Ο λόγός για αυτή την απομάκρυνση δεν πήγαζε τόσο μέσα από την σχέση μας αλλά περισσότερο από εξωγενείς παράγοντες, από διάφορα γεγονότα και καταστάσεις που προυπήρχαν στη ζωή του μωρού μου, τα οποία επηρέαζαν κι εμάς. Μάλιστα όταν μου ανοίχτηκε και συζητήσαμε για διάφορα πράγματα, πίστευα πως ήρθαμε ακόμα πιο κοντά.

Με την βλακεία που έκανα με το facebook, φοβήθηκα ότι ίσως με χώριζε και θα ήταν απόλυτα δικαιολογημένη η απόφασή του. Όμως όταν βρεθήκαμε από κοντά μετά από δύο μέρες, καθώς το περιστατικό έγινε όσο βρισκόμουν στην Κοζάνη, μου είπε πως με συγχώρεσε και ότι μου δίνει άλλη μία ευκαιρία. Μπορώ να πω, πως μέχρι το τέλος της βραδιάς τα πράγματα είχαν επιστρέψει στο φυσιολογικό. Η "απιστία" μου θα ήταν απλά ένα μελανό σημείο στη σχέση μας. Δεν υπήρχε κάτι να με προετοιμάσει για αυτό που θα ερχόταν στη συνέχεια.

Το δυσάρεστο έγινε πριν δύο μέρες. Εγώ θεωρούσα ότι όλα ήταν φυσιολογικά και τον περίμενα να έρθει σπίτι μου να περάσουμε άλλο ένα απόγευμα μαζί, όπως συνηθίζαμε. Όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο, κατάλαβα ότι κάτι τρέχει. Ώσπου μου ανακοίνωσε ότι θέλει να διακόψουμε. Ξαφνιάστηκα! Μετά από μία θερμή συνάντηση όπου τα ξαναβρήκαμε, ξαφνικά ο χωρισμός. Από την μία θεωρούσα πιθανή αυτή την εξέλιξη αλλά όχι την στιγμή που έγινε και με τον τρόπο που έγινε.

Ζήτησα να μου εξηγήσει το λόγο και προσπάθησε είναι η αλήθεια χωρίς όμως να μου δώσει μία ικανοποιητική απάντηση. Εφόσον δεν έφταιγε η "απιστία" μου, τότε τι έφταιγε; Τον είχα ρωτήσει αρκετές φορές αν όλα είναι καλά και αν συνεχίζει να θέλει να είναι μαζί μου. Η απάντηση κάθε φορά ήταν καθυσυχαστική. Ξέρω ότι έχει τους λόγους του για αυτή του την απόφαση και ξέρω ότι έχω κι εγώ τις ευθύνες μου, δεν προσπαθώ να βγω καθαρός. Επειδή όμως δύσκολα εξηγούνται αυτά από το τηλέφωνο, κανονίσαμε να βρεθούμε από κοντά για να μιλήσουμε. Δυστυχώς όμως δεν μου έδωσε ελπίδες για επανασύνδεση. Η ελπίδα όμως πεθαίνει τελευταία. Μένει να βρεθούμε για να δω τι θα γίνει τελικά.

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

Κίτρινη κάρτα

Μετά από 8 μήνες σχέσης, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα και εντάσεις, πήρα κίτρινη κάρτα από το μωρό μου. Ο λόγος ήταν μία συνομιλία που είχα με έναν παλιό γνώριμο στο facebook. Ξεκίνησε αθώα, συζητώντας περί ανέμων και υδάτων, λέγοντας ο καθένας τα νέα του. Κάποια στιγμή όμως το θέμα πήγε στο ερωτικό και από εκεί άρχισε το παιχνίδι και τα υπονοούμενα. Μετά από ώρες κουβέντας φτάσαμε να ομολογεί ο ένας στον άλλον τον πόθο του και ότι και οι δύο θα θέλαμε να βρεθούμε από κοντά για να κάνουμε τα ακατανόμαστα.

Εγώ όμως δεν γνώριζα ότι το μωρό μου είχε "δανειστεί" τον κωδικό μου και είχε μπει στο προφίλ μου. Έτσι όσο εγώ συζητούσα με τον Κ, αυτός τα παρακολουθούσε όλα, νευριασμένος και απογοητευμένος, όπως μου είπε αργότερα. Όταν μάλιστα μιλήσαμε στο τηλέφωνο την άλλη μέρα, μου είπε ότι με χωρίζει. Όπως ήταν φυσικό ταράχτηκα πολύ. Για μία βλακεία θα χαλούσα μία καταπληκτική σχέση με έναν υπέροχο άνθρωπο. Ευτυχώς όταν πλέον βρεθήκαμε από κοντά και είχε ηρεμήσει, του εξήγησα ότι όλο αυτό δεν σήμαινε τίποτα για μένα. Αυτός είναι το άτομο που επιθυμώ και θέλω να είμαι μαζί του.

Λένε ότι μόνο όταν χάσεις κάτι, καταλαβαίνεις την αξία του. Αυτό έγινε και με μένα. Δεν μου έφτανε ο δεσμός μου αλλά έψαχνα κάτι επιπλέον. Δεν είχα σκοπό να τον απατήσω, απλά μου αρέσει να κάνω παιχνίδι με άλλους και να νιώθω ότι είμαι ποθητός. Ξέρω ότι αυτό που έκανα ήταν λάθος και καταλαβαίνω πλέον ότι δεν μπορώ να τα έχω όλα. Ή θα έχω σχέση με κάποιον και θα είμαι 100% πιστός ή θα είμαι ελεύθερος για να μπορώ να κάνω ότι θέλω. Μετανιώνω που στεναχώρησα το μωρό μου, ο οποίος μέχρι τώρα ήταν άψογος μαζί μου και δεν του άξιζε κάτι τέτοιο. Θα καταλάβαινα αν αποφάσιζε να με χωρίσει. Ευτυχώς όμως μου έδωσε μία δεύτερη ευκαιρία και θέλω να του αποδείξω ότι την αξίζω. Μωρό μου μόνο εσένα θέλω...

Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

Καταγγελία

Ήθελα να καταγγείλω κάτι αλλά επειδή δεν ήξερα που να το γράψω, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το blog μου. Αφορά ένα περιστατικό μία μέρα που πήγα για καφέ σε μία καφετέρια στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Συγκεκριμένα στο cafe bar Ικτίνου, στην ομώνυμη οδό. Ένας από τους φίλους μου, τελειώνοντας όλο τον καφέ του, βρήκε μία τρίχα στον πάτο του ποτηριού. Πολύ αηδία, το ξέρω. Φυσικά το αναφέραμε σε έναν υπεύθυνο.

Ζήτησε συγνώμη βέβαια αλλά πρόσθεσε πολύ άνετα ότι αυτά τυχαίνουν, ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα και ότι θα μπορούσε να συμβεί και στο σπίτι μας, τελειώνοντας ότι μπορεί η τρίχα να ήταν κι από εμάς, κάτι το οποίο πιστεύω ότι μπορείς να το καταλάβεις. Μία σγουρή τρίχα στον πάτω του ποτηριού είναι κάπως δύσκολο να προερχόταν από εμάς. Γενικά είχε μία στάση "Και που μου το λες, τι θες να κάνω;"

Δεν θέλω να γίνομαι πικρόχολος και άδικος. Καταλαβαίνω ότι τέτοια γεγονότα είναι πιθανό να συμβούν σε μία καφετέρια. Όμως δεν ήταν η πρώτη φορά που υπήρξε περιστατικό εκεί. Πριν μερικούς μήνες, το μωρό μου πήγε με μία φίλη του στο ίδιο μαγαζί και επέλεξαν να καθίσουν σε ένα τραπεζάκι με καναπέδες. Επειδή ήταν μόνο δύο άτομα και έπιασαν ένα τραπέζι για περισσότερα άτομα ο ίδιος υπεύθυνος με πολύ αγενές τρόπο τους έκανε παρατήρηση, ξεκινώντας κάπως "Καλά ρε παιδιά, είστε τρελοί;"

Σε τέτοιου είδους χώρους η υγιεινή και η ευγένεια είναι δύο απαραίτητα στοιχεία, πόσο μάλλον όταν πληρώνεις τον καφέ 4,50 ευρώ. Γι αυτό κι εγώ αποφάσισα να το γράψω εδώ καθώς ο μόνος τρόπος για να αλλάξουν συμπεριφορά οι υπεύθυνοι και να σέβονται τον πελάτη είναι να μαθαίνονται τα ελαττώματά τους, υποχρεώνοντας τους να συμμορφωθούν.

Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

Τρυφερή φωτό Πικέ - Ιμπραΐμοβιτς

Σάλος έχει ξεσπάσει στην Ισπανία με φωτογραφία των Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς και Ζεράρ Πικέ, η οποία δείχνει τους άσους της Μπαρτσελόνα να έχουν έρθει πολύ κοντά.

H φωτογραφία τραβήχτηκε από ένα φίλαθλο της ομάδας έξω από το προπονητικό κέντρο της Μπαρτσελόνα και απεικονίζονται οι δύο άσοι της ομάδας στο πάρκινγκ μετά την προπόνηση, μόνο που βρίσκονται σε μια... "τρυφερή" στιγμή. Μέσω του facebook η εικόνα έχει κάνει τον γύρο του κόσμου, τα σχόλια είναι πολλά και κυρίως αρνητικά, μάλιστα λέγεται πως υπάρχει και... φιλάκι εκτός από... γλυκόλογα (από ότι εικάζουμε) αλλά τέτοιο ντοκουμέντο δεν έχουμε για να μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι ισχύει κάτι τέτοιο.

Τα συμπεράσματα δικά σας...

Πηγή: troktiko

Προσωπικά σχόλια:
1. Να είναι καλά τα παιδιά και να χαίρονται τον ερωτά τους.

2. Πόντος υπέρ των ομοφυλόφιλων, καθώς έτσι σπάνε τα στερεότυπα που θέλουν τους gay να είναι κραγμένες αδερφές, κουνιστοί με φτερά και glitter, κατακτώντας ένα κατεξοχήν straight χώρο. Gay μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε.

3. Διάβασα ότι το γεγονός συνοδεύτηκε από πολλά αρνητικά σχόλια, όπως ήταν αναμενόμενο αλλά και ότι έγινε group στο facebook στο οποίο απαιτούν την διαγραφή τους. Πόσο ρατσιστικό, άδικο και αβάσιμο είναι αυτό; Πως μπορείς να διαγράψεις έναν ποδοσφαιριστή λόγω της σεξουαλικής του ταυτότητας; Αντί να ενδιαφέρονται για το ταλέντο του, τις ικανότητες του και την επαγγελματική του συμπεριφορά, τους απασχολεί η εικόνα που θα βγάζει προς τα έξω...

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

Όμορφη Πρωτομαγιά

Φέτος η Πρωτομαγιά ήταν πολύ ωραία και διαφορετική από τις άλλες. Ήταν μία πολύ καλή ευκαιρία να γνωρίσουν οι γονείς μου τον γκομενό μου. Πήγαμε μαζί στην Κοζάνη για να περάσουμε μαζί με την οικογενειά μου, αυτή την υπέροχη, ανοιξιάτικη μέρα.

Οι γονείς μου ήξεραν ότι έχω σχέση με ένα παιδί εδώ και καιρό και με είχαν ζαλίσει να τους τον γνωρίσω. "Εμείς δεν κάνει να γνωρίσουμε την σχέση σου;" μου έλεγε η μάνα μου με δήθεν παράπονο. Εγώ της απαντούσα αόριστα ότι θα της τον γνωρίσω κάποια στιγμή. Ε, λοιπόν αυτή η στιγμή έφτασε.

Στον δρόμο, το μωρό μου είχε άγχος για το αν τον συμπαθήσουν. Είχα κι εγώ λίγη αγωνία αλλά προσπαθούσα να του το κρύψω. Τα πρώτα λεπτά της συνάντησης ήταν αρκετά αμήχανα αλλά οι γονείς μου έκαναν ότι μπορούσαν για να κάνουν το αγόρι μου να νιώσει άνετα. Προσπαθούσαν να είναι φιλικοί και άνετοι. Μετά από λίγη ώρα, όλοι είχαμε χαλαρώσει αρκετά. Τρώγαμε, πίναμε και μιλούσαμε. Οι γονείς μου ζάλισαν το μωρό μου με τις πολλές ερωτήσεις καθώς εγώ δεν τους είχα μιλήσει πολύ γι αυτόν.

Κάποια στιγμή που έμεινα μόνος μου με την μάνα μου, μου είπε "Μπράβο παιδί μου, πολύ συμπαθητικό παλικάρι και είναι και πολύ όμορφος. Ότι πρέπει είναι για σένα". Ήταν μεγάλη χαρά που η μάνα μου ενέκρινε το αγόρι μου. Μου είπε μάλιστα ότι κάπως έτσι φανταζόταν τον γαμπρό της. Όταν επέστρεψα στο μωρό μου, τον είδα να συζητάει με τον πατέρα μου για δουλειές. Το κλίμα αναμεσά τους ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο. Σαν να γνωρίζονταν χρόνια.

Αργότερα, αφού σκάσαμε από το πολύ φαγητό, ήπιαμε και τον απογευματινό καφέ, όπου μερικά από τα θέματα της συζήτησης ήταν το δικαίωμα των gay στον γάμο και η υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, στα οποία οι γονείς μου είναι ένθερμοι υποστηρικτές. Μάλιστα φέτος είπαν ότι αν μπορέσουν θα έρθουν μαζί μας στο Gay Pride που θα γίνει στην Αθήνα. Πλάκα θα έχει...

Ήταν μία πολύ όμορφη μέρα. Πριν ξεκινήσουμε τον δρόμο της επιστροφής για Θεσσαλονίκη, οι γονείς μου εξέφρασαν για άλλη μία φορά πόσο χάρηκαν που γνώρισαν το μωρό μου και επανέλαβαν πολλές φορές ότι θα ήθελαν να τον ξαναδούν σύντομα. Ο δικός μου τους κάλεσε στην Θεσσαλονίκη να γνωρίσουν και τους δικούς του γονείς. Δεν περίμενα να προχωρήσει τόσο το πράγμα αλλά δεν με ενόχλησε, αντιθέτως...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ασφαλώς όλα τα παραπάνω δεν έγιναν ποτέ, είναι απλά μία ωραία αλλά φανταστική ιστορία. Αν όμως γινόταν πραγματικότητα θα ήμουν πολύ ευτυχισμένος. Ίσως κάποτε να γίνει κι αυτό. Η πραγματικότητα είναι ότι πέρασα την πρωτομαγιά μαζί με το μωρό μου εδώ στην Θεσσαλονίκη. Αλλά και μόνο που ήμουν μαζί του, δεν ήθελα κάτι παραπάνω.