Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008

Μόνος μου γυρνάω σπίτι τα βράδια...

Τσικνοπέμπτη χθες. Και στην πόλη μου την αποκριά την γλεντάμε στο μέγιστο. Πέρασα πολύ ωραία. Τριγυρίσαμε, γελάσαμε, ήπιαμε, χορέψαμε μέχρι τα ξημερώματα. Καιρό είχα να περάσω τόσο καλά.

Προς το τέλος της εξόδου μας, πήγαμε σε ένα μαγαζί όπου είχε σχετικά λίγο κόσμο, για να πιούμε τα τελευταία 1-2 ποτάκια μας και να φύγουμε. Συνολικά ήμασταν τέσσερις στην παρέα. Κάποια στιγμή, οι φίλοι μου εντόπισαν τρεις τύπισες, που χόρευαν λίγο πιο πέρα από εμάς. Τις κοιτούσαν και τις σχολίαζαν και αργότερα ο ένας πρότεινε να πάμε να τις "κολλήσουμε", πράγμα που με αιφνιδίασε επειδή δε τα συνηθίζουμε αυτά. Αν και δεν είχα όρεξη να το παίξω straight και να δείξω ότι ενδιαφέρομαι, αφού οι δύο δεν ξέρουν για μένα, πήγαμε. Καταλήξαμε μετά από ένα μισάωρο περίπου, οι δύο φίλοι μου να κάνουν φάση με δύο από αυτές. Η τρίτη της παρέα ήταν λίγο στον κόσμο της, χόρευε εκστασιασμένη, κι εγώ ευτυχώς είχα τον άλλον για να μιλάω. Μετά από λίγο οι δυο μας φύγαμε αφού είχαμε κουραστεί λιγάκι. Απ' ότι έμαθα σήμερα, δεν προχώρησαν στο "κοκό".

Καθώς τους έβλεπα να φιλιούνται μετά από λίγη ώρα γνωριμίας, άρχισαν να αναδύονται αχνά αισθήματα πίκρας και ζήλιας. Χάρηκα για την επιτυχία των φίλων μου, αλλά η αλήθεια είναι ότι ζήλεψα που έκαναν κάτι που εγώ δεν έχω κάνει και ίσως να μην κάνω ποτέ. Είδαν κάποιες κοπέλες που τους άρεσαν, τόλμησαν και αργότερα έκαναν φάση. Απλά και ωραία.

Όταν βγαίνω έξω, βλέπω πολλά ωραία παιδιά, με ιδιαίτερο στυλάκι, που έχουν αυτό το κάτι που με ελκύει αμέσως. Αλλά μπορώ μόνο να βλέπω και όχι να αγγίζω. Σχεδόν πονάει μερικές φορές. Σαν να είσαι σε ένα ζαχαροπλαστείο. Βλέπεις γύρω σου όλα αυτά τα ωραία, πεντανόστιμα γλυκά αλλά δε μπορείς να τα γευτείς, ούτε μια μπουκιά. Είναι δύσκολο να πας να την πέσεις σε κάποιον έτσι στην ψύχρα. Μόνο να βλέπεις τους φίλους σου να ζουν στιγμές ερωτικές και συναισθηματικές. Κι εσύ μόνος σου με τον πόνο σου.

Κι αν βρεις το θάρρος να πας, αν ο άλλος δεν είναι gay, δε ξέρεις πως θα αντιδράσει. Μπορεί να τύχει να πέσεις στην περίπτωση του μαλάκα κομπλεξικού και να σε κάνει ρόμπα. Κι αν είναι gay κι ενδιαφέρεται, θα πρέπει να αποσυρθείτε διακριτικά και ότι κάνετε, να το κάνετε στα κρυφά σαν να είναι έγκλημα το ότι ποθεί ο ένας τον άλλον. Και μετά σαν να μην έγινε ποτέ. Το θάβεις μέσα σου.

Προσωπικά, με όσους έχω κάνει κάτι, τους έχω βρει μέσω internet η μέσω κοινών γνωστών, σαν συνοικέσιο ένα πράγμα. Χάρηκα πολύ για τους φίλους μου. Απλά θέλω κι εγώ να μπορώ να κάνω ότι κι αυτοί, να χαίρομαι αυτά που χαίρονται κι αυτοί.

Κατα τ'άλλα ήταν μια υπέροχη βραδιά.

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2008

Παρέα μέσα στην ντουλάπα

Ένα από τα καλά του στρατού είναι οι φιλίες που κάνεις. Εγώ ήμουν τυχερός κι έκανα πολύ καλούς φίλους, με τους οποίους, εδώ κι ενάμισι χρόνο που έχουμε απολυθεί, δεν έχουμε χάσει επαφή. Έκανα κανονικά 12μηνο και τους τελευταίους 9 μήνες, υπηρέτησα σε μια μοναδα, μόλις 40 λεπτά από το σπίτι μου (όχι με μέσο, τίμια πράγματα).

Δύο εβδομάδες αφού είχα μετατεθεί εκεί, ήρθε κι ένα παιδί της σειράς μου, ο οποίος κατάγεται από ένα χωριό, περίπου 25 λεπτά από την πόλη μου. Στην αρχή κοιμόμασταν στον ίδιο θάλαμο αλλά δυστυχώς αργότερα τον άλλαξαν. Η ωραία του εμφάνιση μου έκανε κλικ, αν και αυτό δεν είχε και πολύ σημασία αφού δε θα έκανα ποτέ κάτι στον στρατό. Κυρίως τον πλησίασα επειδή φαινόταν καλό παιδί, σοβαρός και με επίπεδο, αντιθέτως με τους περισσότερους εκει μέσα. Λίγο η πίεση του στρατού, καθώς ήμασταν νέοι ακόμα, λίγο το ότι ήμασταν "γείτονες", ταιριάξαμε. Για 9 μήνες υπηρετούσαμε μαζί, κάναμε πολύ παρέα, καμιά φορά υπήρχαν και μικρές συγκρούσεις αλλά όλα μέσα στο παιχνίδι είναι. Ήρθαμε πολύ κοντά και χαιρόμουν γι' αυτό.

Όταν απολυθήκαμε, δεν χαθήκαμε αφού είμασταν σχετικά κοντά. Βρισκόμασταν κάπου κάπου και μιλούσαμε και στο τηλέφωνο πολύ. Τον Νοέμβριο μετακόμισε στην Θεσσαλονίκη, όπου σκοπεύω να πάω κι εγώ σε 1-2 μήνες και θα είμαστε πάλι κοντά.

Ποιο είναι το θέμα όμως; Ότι και οι δύο είμαστε gay. Κατα την περίοδο των γιορτών, πήγα Θεσ/νίκη για μια δουλειά και του τηλεφώνησα να βρεθούμε μιας και ήμουν εκεί. Πήγα στο σπίτι του και μου το είπε πολύ χαλαρά. Άρχισε να μου μιλάει για τον γκόμενό του πριν καν μου ξεκαθαρίσεi ότι είναι gay. Τότε του είπα κι εγώ για μένα και άρχισε μια μακρά συζήτηση γύρω από το θέμα. Μιλήσαμε για σχέσεις, εμπειρίες, σεξ και όλα τα σχετικά.

Βέβαια το υποψιαζόμουν, όπως κι αυτός για μένα φαντάζομαι. Για τόσους μήνες ζούσαμε μαζί. Είναι κάποια μικρά πραγματάκια που σε κάνουν να το σκέφτεσαι. Για παράδειγμα, μου παρουσίασε την κολλητή του ως γκόμενα αλλά όποτε τους έβλεπα μαζί, δεν υπήρχε το παραμικρό ερωτικό στοιχείο, παρά μόνο το φιλικό. Όπως κι εγώ δεν μιλούσα για γκόμενες, κι άλλες τέτοιες λεπτομέρειες.

Είναι κρίμα πως ο φόβος, δεν μας επιτρέπει να ανοιγόμαστε στους γύρω μας, ούτε καν στους φίλους μας. Είμαστε και οι δύο gay, και μετά από τόσο καιρό φίλίας, μόλις πρόσφατα αποκαλύψαμε τους εαυτούς μας. Όχι ότι θα παιζόταν κάτι το ερωτικό (αν και δε θα με χαλούσε κιόλας) αλλά θα δενόμασταν ακόμα περισσότερο. Αλλά ο φόβος της απόρριψης και του χλευασμού δεν μας αφήνει περιθώρια. Ιδιαίτερα όσο υπηρετούσαμε, θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι σαν gay συμμαχία. Θα διασκευάζαμε ακόμα περισσότερο με την όλη φάση.

Τουλάχιστον, έστω και με μια καθυστέρηση βρήκαμε το θάρρος να μιλήσουμε για τον πραγματικό μας εαυτό. Αυτό το άτομο είναι πολύ σημαντικό για μένα και χαίρομαι που σύντομα θα είμαστε και γεωγραφικώς κόντα και θα τα περνάμε τέλεια.

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

Κι αν είσαι gay δεν πειράζει

Πριν λίγες μέρες πέτυχα τυχαία την εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου. Το θέμα "Γονείς και ομοφυλοφιλία". Είχαν καλεσμένους gay, straight, ψυχολόγους, εκπροσώπους θρησκειών και όλο το γνωστό συνάφι. Το κύριως ερώτημα ήταν τι πρέπει να κάνει ένας γονιός όταν μάθει ότι το παιδί του είναι gay. Κι εγώ ρωτώ: Τόσο μυαλό θέλει, που μαζεύουν τον κάθε παπάρα να λέει τα δικά του και ύστερα να αρχίζουν οι λογομαχίες και οι θρησκευτικές διαμάχες περί ομοφυλοφιλίας.

Να σου πω εγώ αγαπητέ πατέρα/μητέρα τι χρειάζεται. Είναι πολύ απλό. Αγάπη, κατανόηση, σεβασμός. Τίποτα περισσότερο. Μόνο να αγκαλιάσεις το παιδί σου, να συζητήσετε και να το στηρίξεις στη ζωή του. Λάθος κινήσεις θεωρούνται ο αφορισμός, η αποκλήρωση, το ηλεκτροσόκ και η πλύση εγκεφάλου. Το να είσαι ομοφυλόφιλος δεν είναι η συντέλεια του κόσμου. Είναι απλά ένα κομμάτι μιας προσωπικότητας.

Είμαι gay και είμαι πολύ καλά.

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2008

My coming out story I

Τι σόι gay blog θα είχα, αν δεν έγραφα για το coming out. Να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι "out", δεν λέω δηλαδή με το καλήμερα ότι είμαι gay. Και κατά τη γνώμη μου δεν χρειάζεται κιόλας. Δεν είναι απαραίτητο να το πεις παντού. Σημασία έχει να το πεις στους ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπάνε, σε άτομα με τα οποία υπάρχει μία ουσιαστική σχέση.

Όπως το 99% των gay, έτσι κι εγώ φοβόμουν να το πω, ανησυχούσα για το τι θα πει ο κόσμος. Πίστευα ότι ποτέ δε θα το έλεγα σε κάποιον. Όμως δεν υπολόγισα πόσο δύσκολο θα ήταν να μεγαλώνεις και να πρέπει να κρύβεις το ποιος είσαι. Όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο περισσότερο πιεζόμουν που δεν είχα κάποιον να μιλήσω. Και καθώς άργησα να αποκτήσω ερωτικές & σεξουαλικές σχέσεις, ένιωθα απολύτως μόνος. Οι φίλοι μου και όλοι γενικότερα είχαν σχέσεις και μιλούσαν γι' αυτές κι εγώ τα κρατούσα όλα μέσα μου. Μου άρεσε κάποιος για παράδειγμα και δεν μπορούσα να το συζητήσω έτσι για να το βγάλω από μέσα μου. Είμαι σίγουρος ότι θα τρελαινόμουν αν συνέχιζα έτσι.

Κι έτσι, στα 20 (τώρα είμαι 22) αποφάσισα να το πω. Στο κάτω κάτω, δεν είναι πια και τόσο τρομερό. Κι αν δε με δεχόταν γι' αυτό που ήμουν, τότε δε θα με αγαπούσαν πραγματικά. Το σκεφτόμουν αρκετό καιρό πριν το κάνω. Όχι το αν, αλλά το πώς.

Το πρώτο άτομο που θα το μάθαινε, θα ήταν η αδερφή μου, με την οποία πάντα είχαμε μία ιδιαίτερη σχέση, πάντα μοιραζόμασταν μυστικά. Έτσι, αργά ένα βράδυ, που ήμασταν μόνοι στο σπίτι ήταν η κατάλληλη στιγμή. Ξεκίνησα με πρόλογο. "Θέλω να σου πω κάτι, είναι σημαντικό, ίσως σε σοκάρει λίγο" και άλλα τέτοια για να την προετοιμάσω. Πότε δε της είπα τα λόγια "Είμαι gay". Σα να μη μπορούσα να τα πω. Απλώς τις έδειξα κάτι gay περιοδικά που είχα (όχι πορνό εννοείται). Τα κοίταξε για ένα λεπτό και όταν τη ρώτησα πως νιώθει μου απάντησε πως δεν χαίρεται κιόλας, αλλά αφού είμαι, δεν μπορώ να αλλάξω κάτι. Απλώς να προσέχω, να μη μαθευτεί. Μου είπε επίσης πως κάτι είχε υποψιαστεί, εξαιτίας κάποιου υλικού που είχε βρει τυχαία στον υπολογιστή.

Ήμουν χαρούμενος. Επιτέλους είχα βρει το θάρρος να το πω σε κάποιον. Βέβαια από τότε, σπάνια αναφερόμαστε σε αυτό, δεν μιλάμε για γκόμενους δλδ και άλλα σχετικά, αλλά τουλάχιστον δε χρειάζεται να κρύβομαι κιόλας. Το αμέσως επόμενο βράδυ το είπα στον κολλητό μου. Αφού πήρα φόρα, γιατί όχι;

Με τον κολλητό μου, τότε είχαμε 12 χρόνια φιλίας. Ήμασταν σαν αδέλφια. Αν δε το δεχόταν αυτός, δε θα το δεχόταν κανείς. Πριν λίγες ημέρες, τυχαία συζητούσαμε για κάποιον γνωστό gay στην πόλη μας και τον ρώτησα τι θα έκανε αν του έλεγα πως είμαι gay. Πολύ φυσικά μου απάντησε πως δε θα έκανε τίποτα. Απλώς θα το δεχόταν και όλα θα συνέχιζαν κανονικά. Πολύ χάρηκα με αυτή την απάντηση. Έτσι την επίμαχη μέρα του είπα "Θυμάσαι αυτό που σε ρώτησα τις προάλλες; Δεν ήταν τυχαίο. Είμαι gay".

Έπαθε ένα μικρό σοκ. Έτσι άρχισε η ανάκριση (με την καλή έννοια). Με ρωτούσε τα πάντα κι έχω του τα εξήγησα όλα. Στο τέλος όλα ήταν μια χαρά. Μάλιστα μου είπε κι αυτός ένα δικό του μυστικό, για ένα πρόβλημα υγείας που είχε. Πολύ σωστά μου είπε πως ο καθένας έχει μυστικά που διστάζει να μοιραστεί. Περιττό να πω ότι από τότε η φιλία μας έγινε ακόμα δυνατότερη. Αν και στην αρχή δίσταζα να μιλάω μαζί του γι' αυτό επειδή δεν είχα συνηθίσει, τώρα μιλάμε κανονικά για γκομενικά κα.

Συμπεράσματα: 1ον, το να το πεις έστω σε ένα άτομο σε βοηθάει ψυχολογικά. Σου δίνει κουράγιο. 2ον, όποιος δε σε δεχτεί, δεν αξίζει να στεναχωριέσαι γι 'αυτόν. 3ον, καμιά φορά εμείς οι ίδιοι φέρνουμε την καταστροφή. Αν εσύ είσαι άνετος γιατί οι άλλοι να έχουν πρόβλημα; Πιστεύω πως πλέον, ο κόσμος είναι πολύ πιο άνετος με την ομοφυλοφιλία  Θέλει προσοχή σε ποιους θα το πεις, ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις τις αντιδράσεις των άλλων σε κάτι τέτοια. Απλά πρέπει να είμαστε πιο ψύχραιμοι. Είμεθα gay. Ε και; Είναι μεγάλο θέμα να μην κρύβεσαι. Στην τελική, το coming out μόνο καλό κάνει.

Συνεχίζεται...

Κι ένα αστείο σχετικό βιντεάκι:

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

Πάρε με αγκαλιά και πάμε...


Σήμερα τον ξαναείδα. Τον κούκλο που δουλεύει στο ίδιο internet cafe που δουλεύει κι ο κολλητός μου. Περάσαμε για λίγο από εκεί, πριν πάμε για καφέ. Στην αρχη δεν τον είδα κι απογοητεύτηκα. Και ξαφνικά μία λάμψη έλουσε με το χρυσό της φως τα πάντα γύρω μου. Ο Σ. εμφανίστηκε ξαφνικά. Τελικά δούλευε κι εγώ ένιωσα πολύ χαρούμενος που τον είδα. Φύγαμε όμως μετά από λίγο.

Αφού ήπιαμε τον καφέ μας και τα ποτάκια μας, σκεφτήκαμε να ξαναπεράσουμε από το net. Εγώ μόνο που δεν έτρεχα στο δρόμο για να τον ξαναδώ. Αλλά είχαμε κι έναν άλλο φίλο μαζί, ο οποίος δεν ξέρει για μένα, κι έπρεπε να είμαι συγκρατημένος στα λόγια και στην εκδήλωση των συναισθημάτων μου.

Αυτή τη φορά καθίσαμε αρκετή ώρα. Ο φίλος μου είχε να ελέγξει κάτι υπολογιστές (δουλεύει ως τεχνικός). Κι εγώ καθόμουν χαμένος στον κόσμο μου, να απολαμβανω την υπέροχη ύπαρξη που στεκόταν μπροστά μου. Δε χόρταινα να τον βλέπω. Κάθε στιγμή που τον αντίκρυζα με έκανε πιο χαρούμενο και πιο δυνατό. Θέλω να είμαι μαζί του. Να τον κοιτάζω, να του μιλάω, να τον αγκαλιάζω, να τον αγγίζω τρυφερά. Είναι ωραίο παιδί αλλά αυτό που τον κάνει ακαταμάχητο είναι το πόσο χαριτωμένος και γλυκούλης είναι. Είναι πολύ καλό παιδί κι έχει πάντα καλή διάθεση, ακόμα και απόψε που ήταν κουρασμένος από τη δουλειά. Σου μεταδίδει κάτι το θετικό. Ακόμα κι ο φίλος μου λέει πως αν και αυτός δεν είναι gay, τον βρίσκει ελκυστικό (πέρα από την εμφάνιση).


Είχα καιρό να βρω κάποιον να μου τραβήξει την προσοχή. Και τώρα έχω κολλήσει μαζί του, τον σκέφτομαι πολύ. Κι έχω πάλι την αίσθηση "Βλέπετε αλλά μην αγγίζετε". Να κάποιος που μου αρέσει πολύ αλλά που όχι μόνο είναι δύσκολο να είμαστε μαζί, αλλά δεν μπορώ καλά καλά να τον προσεγγίσω. Να του εκφρασω αυτά που νιώθω γι' αυτόν. Τα κρατάω μέσα μου να με τρώνε. Να του πω πόσο υπέροχος είναι κι ότι θέλω να με πάρει στην αγκαλιά του. Αλλά κι αν δεν ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο, θα ήθελα να είναι απλά φίλος μου. Όχι ως υποκατάστατο, αλλά επειδη είναι καλό παιδί, τον εκτιμώ και θα χαιρόμουν πολύ αν τον είχα στη ζωή μου.


Σκέφτομαι ότι μάλλον ήρθε η ώρα να κάνω ένα βήμα για κάποιον που μου αρέσει. Η αλήθεια είναι ότι φέρνει αρκετά σε gay, παρόλο που υποτίθεται ότι έχει γκόμενα. Αλλά όπως λένε, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.


Σ. δίνεις χρώμα στη ζωή μου...

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008

Γιορτή των ερωτευμένων

14 Φεβρουαρίου 2008. Για άλλη μία φορά έφτασε η γιορτή των ερωτευμένων και για άλλη μία φορά με βρίσκει μόνο. Όχι ότι έχω ιδιαίτερη έννοια για τη συγκεκριμένη γιορτή, αν είσαι ερωτευμένος, δε σε νοιάζουν αυτά, βέβαια ούτε εναντίον είμαι. Αλλά όσο να 'ναι, δεν είναι λίγο να είμαι μόνος κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Μόνο πέρυσι ήμουν με κάποιον, αλλά τη συγκεκριμένη μέρα ήμασταν χωριστά. Θέλω να το γιορτάσω έστω μία φορά, έτσι για το γαμώτο. Να βγω ραντεβού ή και στο σπίτι, για φαγητό, αναμμένο τζάκι και κεριά τριγύρω, να παίζει Barry White, να είμαστε αγκαλιά και να φιλιόμαστε με πάθος.

Το χειρότερο ήταν στη δουλειά. Οι άλλοι τρεις συζητούσαν ιδέες για το πώς θα το γιορτάσουν με τις κοπελιές τους, να πάνε για φαγητό και τέτοια. Τις πήραν και δώρα. Ετοιμάζονταν δλδ για μια ρομαντική βραδιά με το έτερον ήμισυ. Κι εγώ στην απ'έξω. Τι να πω; Γιατί δεν υπάρχει και μία γιορτή για τα μπακούρια; Με ρώτησαν μερικοί αν έχω σχέση κι αν γιορτάζω και για πολλοστή φορά η απάντηση ήταν όχι. Ζήλεψα λιγάκι, είναι η αλήθεια.

Σε λίγο καιρό θα φύγω για Θεσσαλονίκη. Εκεί πιστεύω θα μπορέσω να βρω ένα καλό παιδί, να αποκατασταθώ κι εγώ βρε παιδί μου. Θα το βάλω στόχο, του χρόνου θα γιορτάσω κι εγώ του Αγίου Βαλεντίνου.

Δες εδώ ένα ενδιαφέρον video στην ιστοσελίδα του 10%.

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2008

Κάποιος να μ' αγαπήσει

Πρόσφατα ένας φίλος μου, που ξέρει για μένα, έπιασε δουλειά σε ένα internet cafe. Μου είπε ότι στο μαγαζί δουλεύουν δύο φοιτητές που φαίνονται για gay, κι ότι ο ένας είναι ιδιαίτερα ωραίος. Χθες λοιπόν, ενώ έκανα παρέα στον φίλο μου που δούλευε, μπήκε μια παρέα, στην οποία ήταν και αυτοί οι δύο. Πράγματι ήταν κάπως "χαριτωμένοι". Αλλά ο ένας υποτίθεται ότι έχει γκόμενα μια άλλη από το μαγαζί. Δεν ξέρω τι να πιστέψω. Είναι straight που απλώς του βγαίνει έτσι ή είναι gay κι έχει την κοπελά για κάλυψη; Πάντως είναι όντως ωραίος, πολύ γλυκούλης και καλό παιδί. Ιδανικός για αγκαλίτσες (αχ, με έπιασε το τρυφερό μου). Βλέπω να την βγάζω στο internet cafe όλη τη μέρα. Δεν ξέρω, να κάνω καμιά κίνηση ή όχι;

Που εδω που τα λέμε, δεν έχω φλερτάρει με κανέναν πρόσωπο με πρόσωπο. Ότι έχω κάνει, και δεν είναι και πάρα πολλά, τα έχω κάνει μέσω internet. Εκ του ασφαλούς. Αλλά έχει αρχίσει να μου την "δίνει". Όλο αυτό είναι πολύ ψυχρό. Θέλω να γνωρίσω κάποιον, να έρθουμε κοντά και αν ταιριάζουμε να γίνει κάνει. Να μπορείς να εκφράσεις τα αισθηματά σου για κάποιον χωρίς να φοβάσαι, μήπως δεν είναι gay, μήπως σε κάνει ρόμπα κτλ. Αν και τώρα τελευταία έχω αρχίσει να τα ξεπερνάω αυτά τα κολλήματα. Θα αρχίσω να προσπαθώ, να φλερτάρω. Η αλήθεια είναι ότι δε συναντώ κάποιες ακραίες αντιδράσεις απέναντι στους gay. Πλέον ένα μεγάλο μέρος, είναι άνετο με αυτά τα θέματα.

Είμαι μόνος εδώ και μήνες. Το κακό είναι ότι άρχισα να το συνηθίζω. Από πολλές πηγές διαπιστώνω ότι πολλοί gay είναι μόνοι και διαρκώς ψάχνονται ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, την βγάζουν με ανούσιο σεξ. Κι έτσι σκέφτηκα ότι η μοναξιά είναι κάτι συχνό στην gay κοινωνία. Ότι θα πρέπει να κάνω υπομονή και να το αποδεχτό. Αλλά συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι τρελό. Γιατι να συνηθίσω στη μοναξιά και να την δεχτώ σαν πραγματικότητα, μόνο και μόνο επείδη μου το επιβάλλει η κοινωνία; Όχι, θα διεκδικήσω το δικαίωμα μου να ζήσω κι εγώ τις χαρές ενός έρωτα, την ζεστασιά μιας μόνιμης σχέσης. Αποφάσισα λοιπόν ότι όταν κάποιος μου αρέσει, θα κάνω κάποια κίνηση κι ότι θέλει ας γίνει. Καλύτερα είναι να ζω μια ζωή στη μοναξιά;

Το πρώτο θύμα θα είναι μάλλον το παιδί από to net, κι ας έχει γκόμενα. Θα τον προσεγγίσω μέσω του φίλου μου, θα το πάω στο φίλικο και μετά θα γίνει το μοιραίο. Ίσως να είναι ο ένας και μοναδικός. Θεέ του Έρωτα ρίξε τα βέλη σου...

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008

Τιμή μου και καμάρι μου

Εδώ και τρεις μήνες δουλεύω σε μια αποθήκη. Εκεί δουλεύουν άλλοι δύο συνομηλικοί μου και ο γαμπρός του αφεντικού, ως υπεύθυνος της αποθήκης. Έχουμε καλές αλλά μάλλον τυπικές συναδελφικές σχέσεις, όχι πολλά πολλά δλδ. Τις τελευταίες μέρες όμως έχουν αρχίσει να συμπεριφέρονται κάπως περίεργα, να ειρωνεύονται και να πετάνε υπονοούμενα, μπηχτές ότι είμαι gay. Και φαντάζομαι ποιος τους το σφύριξε. Ο ένας απ' τη δουλειά είναι κολλητός με τον Γ. με τον οποίο ήμουν μαζί στο στρατό. Με τον Γ. υπήρχε μια ψιλόαντιπάθεια αναμεσά μας και επίσης κάτι είχε καταλάβει για μένα.

Δεν είμαι θηλυπρεπής, ούτε κυκλοφορώ με ροζ φτερά, όταν όμως ξυπνάς και κοιμάσαι για μήνες με κάποιον, αρχίζεις να έχεις τις υποψίες σου. Έτσι κι αυτός υπέθεσε ότι είμαι gay, και σαν καλή κατίνα είπε στους "συναδέλφους" μου τις υποψίες του, έδωσε όλα τα στοιχεία.

Κι έτσι, οι συνάδελφοι, έχουν αρχίσει τα υπονοούμενα, φέρονται εντελώς ανώριμα και γελάνε οι ίδιοι με τα ανόητα αστεία τους. Μέχρι τώρα τουλάχιστον δεν έχουν κάνει κάτι "χοντρό". Αλλά εγώ δε τους παίρνω στα σοβαρά. Χωρίς ίχνος κακίας ή πικρίας, εντελώς αντικειμενικά, μιλάμε για άτομα τελείως χωριάτες. Δεν είναι κακό φυσικά να είσαι από χωριό, μην παρεξηγηθώ, αλλά έχουν τη νοοτροπία και τις αντιλήψεις 80χρονων που ζουν σε απομονωμένα χωριά. Έχουν χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, "με το ζόρι έχουν βγάλει το λύκειο", αυτές είναι δικές τους κουβέντες και γενικα το παίζουν οι γνήσιοι σκληροί άντρες που γαμάνε όλες τις γκόμενες και συμπεριφέρονται σαν κάφροι. Και θα μου το παίξουν αυτοί ανώτεροι. Δεν κατάλαβαν... Αλλά έτσι κι αλλιώς σκοπεύω να φύγω απ' τη δουλειά στο τέλος του μήνα (για άλλους λόγους).

Γενικότερα όμως, πέρα από τα συγκεκριμένα άτομα, το γέγονος ότι κάποιοι είναι υποψιασμένοι με τη σεξουαλική μου ταυτότητα δε με ταράζει κάθόλου. Παλιότερα, και μόνο στη σκέψη, αγχωνόμουν, φοβόμουν. Αλλά τώρα που προέκυψε στα αρχίδια μου (συγνώμη κιόλας). Ξέρουν, δε ξέρουν, τι θα κάνουν; Δε έχω ανάγκη κανέναν. Αυτός είμαι και σε όποιον αρέσω. Εγώ είμαι εντάξει με τον εαυτό μου. Έχω φίλους που ξέρουν για μένα και δεν τρέχει τίποτα. Ευτυχώς υπάρχουν και ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι. Δε θα με κομπλάρουν, ούτε θα με κάνουν να νιώσω άσχημα, κόντρα στην κόντρα. Είμαι gay, τιμή μου και καμάρι μου.