Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Κανείς δεν νοιάζεται

Ένα από τα κριτήρια που έχουμε στην ζωή μας για το τι θα κάνουμε ή το τι θα πούμε είναι η γνώμη των άλλων για εμάς. Μας νοιάζει τόσο πολύ το τι σκέφτεται ο κόσμος για μας και τη γνώμη θα σχηματίσουν που μερικές φορές αποφεύγουμε να κάνουμε πράγματα που απολαμβάνουμε ή ακόμα και να προσποιούμαστε πως είμαστε κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είμαστε. Ειδικά στους gay και τις λεσβίες αυτό ισχύει σε μεγάλο βαθμό. Είναι λάθος βέβαια, γενικά μιλώντας, να εμποδίζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό να εκφράζεται ελευθέρα, υπό τον φόβο ότι μπορεί να δεχτούμε άσχημη κριτική ή να γίνουμε αντικείμενο κοροϊδίας.

Ασφαλώς δεν θα έπρεπε να μας νοιάζει η γνώμη των άλλω αλλά να ζούμε απλά την ζωή μας. Όσο καλό όμως και να ακούγεται αυτό, είναι λίγο ουτοπικό εφόσον ζούμε σε μία κοινωνία που βασίζεται στην αλληλεπίδραση των μελών της. Δεν μπορούμε να αδιαφορήσουμε για την οικογενειά μας, ούτε να μην λάβουμε υπόψην τις ζημιές που μπορεί να κάνει η απόλυτη ελευθερία κινήσεων που ονειρευόμαστε, στον επαγγελματικό τομέα. Οπότε τι κάνουμε; Συμβιβαζόμαστε και συμπεριφερόμαστε όπως είναι κοινωνικά αποδεκτό, αποφεύγοντας οτιδήποτε τραβηγμένο και ασυνήθιστο;

Παρακολούθησα πριν μερικούς μήνες μία πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία, στα πλαίσια μίας επαγγελματικής εκδήλωσης. Μαζί με πολλά αλλά, η ομιλήτρια ανέπτυξε ένα θέμα που θα μπορούσε να έχει τον τίτλο "Κανείς δεν νοιάζεται για ότι κάνεις". Ήταν πολύ χρήσιμα όλα αυτά που είπε και πιστεύω πως βοήθησαν πολύ κόσμο να αλλάξει κάπως την νοοτροπία του "τι θα πει ο κόσμος". Η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι όλα όσα είπε επί λέξεις αλλά κράτησα το βαθύτερο νόημα.

Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μία κοινωνικά αποδεκτή εικόνα και να την διατηρήσουμε. Φοβόμαστε να κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν, να απελευθερωθούμε πλήρως, να πάρουμε ρίσκα ή να δράσουμε έξω από τα όρια της συνηθισμένης μας συμπεριφοράς για να μην προκαλέσουμε τον χλευασμό ή την αποξένωση. Φοβόμαστε και ξοδεύουμε μεγάλη ενέργεια για να αποφύγουμε κάθε είδους άσχημη και επίπονη κριτική. Δεν αναπτυσσόμαστε και δεν εξελισσόμαστε απλά για να μην προκαλέσουμε την αντίδραση των γύρω μας.

Νομίζουμε ότι ο κόσμος νοιάζεται για εμάς και για όλα όσα που κάνουμε. ΛΑΘΟΣ! Κανείς δεν νοιάζεται. Στην πραγματικότητα ο κάθε άνθρωπος δεν αφιερώνει ούτε το 1% του χρόνου του για να ασχοληθεί με εμάς. Ο σύγχρονος κόσμος βρίσκεται πλέον σε τόσο γρήγορο ρυθμό που κανείς δεν ασχολείται με λεπτομέρειες. Ίσως ακούγεται κάπως σκληρό αλλά έτσι είναι. Με εξαίρεση ίσως την οικογένεια και τα πολύ στενά σε μας πρόσωπα, όλοι οι υπόλοιποι αδιαφορούν. Τραβάμε την προσοχή τους μόνο για όσο υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ μας και μετά μας ξεχνούν. Θα θέλαμε ίσως να νιώθουμε ότι έχουμε μεγαλύτερο αντίκτυπο αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Πίστεψε με, κανείς δεν θα χάσει τον ύπνο του εξαιτίας της εικόνας που έχει για σένα. Είμαστε απλά άλλη μία κουκίδα στον καμβά της κοινωνίας. Τίποτα ιδιαίτερο, τίποτα ξεχωριστό.

Οπότε το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να εκφραζόμαστε ελευθερα, απαλλαγμένοι από το βάρος της κριτικής. Κι αν κάποιοι ασχολούνται μαζί μας, μπορούμε απλά να αδιαφορήσουμε.

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

Μουσική...

Ένα από τα τελευταία μου μουσικά κολλήματα. Απλά κομματάρα!



Και άλλο ένα, επίσης κορυφαίο, σε πιο χαρούμενο ρυθμό...

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Η ομιλία του Βρετανού ευρωβουλευτή Νάιτζελ Φάρατζ



Τι καλά που θα ήταν αν και οι δικοί μας πολιτικοί είχαν το θάρρος να μιλάνε έτσι για να υπερασπιστούν την Ελλάδα αντί να σκύβουν το κεφάλι και να κάνουν ότι τους υποδεικνύουν τα μεγάλα κεφάλια των άλλων χωρών.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~



Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα bring them back για να υποστηρίξετε την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα και να τεθεί το θέμα σε συζήτηση στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο εφόσον συγκεντρωθούν 1000000 υπογραφές.

Update: Ξέχασα να βάλω το link της σελίδας... Πατήστε εδώ: Bring them back

Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Ομοφοβία και ρατσιστική συμπεριφορά

Έμαθα κάτι πρόσφατα που με έχει κάνει έξαλλο. Σε μία συζήτηση που είχα με το μωρό μου, μου εκμυστηρεύτηκε κάποιες άσχημες προσωπικές εμπειρίες που έχει βιώσει. Το μωρό μου ίσως να έχει κάποια στοιχεία πάνω του που κάνουν λίγο πιο εμφανή από άλλους, την σεξουαλική του ταυτότητα και αυτό τον μετέτρεψε αυτομάτως σε θύμα ομοφοβικής συμπεριφοράς και σωματικής & ψυχολογικής βίας.

Συγκεκριμένα έχει δεχτεί ρατσιστικά και ομοφοβικά σχόλια και πιο σημαντικό, 2-3 φορές έχει δεχτεί βία απλά επειδή είναι διαφορετικός ως προς τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Πόσο κάφρος και ανεγκέφαλος πρέπει να είναι κάποιος για να συμπεριφέρεται έτσι; Θεωρούν δηλαδή ότι το να είναι ρατσιστές είναι μαγκιά; Πρέπει βέβαια να τονίσω ότι οι νταήδες ήταν σε κάθε περίπτωση μεγαλύτεροι σε ηλικία και πιο μυώδεις και ογκώδεις άτομα. Το να τα βάζεις με κάποιον κατώτερο σου σε δύναμη δεν σε κάνει άντρα. Αντιθέτως δείχνει έναν δειλό, κομπλεξικό, ανασφαλή άνθρωπο που προσπαθει με αυτό τον τρόπο να τονώσει την χαμηλή του αυτοπεποίθηση.

Η σωματική βία, που σε κάθε περίπτωση είναι κατακριτέα, έχει ως αποτέλεσμα την άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Το μωρό μου όπως είναι λογικό, μετά από κάθε συμβάν, ένιωθε αδύναμος και εγκλωβισμένος σε μία κατάσταση από την οποία δεν μπορούσε να ξεφύγει. Είναι πολύ δυσάρεστο να ξυπνάς το πρωί και να αναρωτιέσαι τι μπορει να σου σύμβει σήμερα και αν είσαι αρκετά τυχερός ώστε να γλιτώσεις κάποια άσχημα γεγονότα.

Κάτι που κάνει ακόμα πιο τραγική την όλη κατάσταση, είναι η ντροπή που αισθάνεται "το θύμα", στην προκειμένη περίπτωση το μωρό μου. Δεν φτάνει που κάποια μαλακισμένα του έκαναν τη ζωή δύσκολη, δεν μπορούσε να μιλήσει και σε κανέναν γι αυτό από τη ντροπή που ένιωθε. Ούτε καν στους γονείς του καθώς θα έπρεπε να τους εξηγήσει γιατί γίνεται αυτό κι έτσι θα έπρεπε να αναφερθεί και στο θέμα της ομοφυλοφιλίας. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Είμαι το πρώτο άτομο που μίλησε γι αυτό κι αυτό μετά από αρκετή παρακίνηση από μέρους μου. Κάτι τέτοιο σε στιγματίζει και θέλεις απλά να το διαγράψεις. Ευτυχώς το μωρό μου έχει την απαιτούμενη ψυχική δύναμη να ξεπεράσει αυτές τις εμπειρίες. Κάποιο άλλο παιδί όμως ίσως όχι. Μπορεί η βία και ο χλευασμός που κάποιος έχει υποστεί σε μικρή ηλικία, να καθορίσουν το υπόλοιπο της ζωής του και τη σχέση του με τους γύρω του. Πριν κάνουμε την πλάκα μας εις βάρος των άλλων, πρέπει να αναλογιστούμε το αντικτυπο που θα έχουν επάνω τους οι δικές μας πράξεις.

Έχω ακούσει φυσικά για φαινόμενα βίας σε νεαρά gay άτομα αλλά δεν είχε τύχει ποτέ σε μένα ή σε κάποιον γνωστό μου κι έτσι το έβλεπα ως κάτι μακρινό. Προσωπικά, το 95% των ατόμων που γνωρίζουν ότι είμαι gay, το δέχτηκαν πολύ άνετα. Αυτό με έκανε αισιόδοξο, πιστεύοντας ότι η κατάσταση είχε αρχίσει να αλλάζει. Τώρα όμως αναθεωρώ κάποιες απόψεις μου. Κάθε φορά που αρχίζω να ελπίζω, έρχεται κάτι και μου γκρεμίζει τα όνειρα. Για άλλη μία φορά διαπίστωσα πόσο οπισθοδρομικοί είμαστε σαν λαός.

Βέβαια χωρίς την κατάλληλη παιδεία, είναι λογικό να έρχομαστε αντιμέτωποι με φαινόμενα βίας. Μεγαλώνουμε σε έναν κόσμο όπου μας μαθαίνουν ότι "Ο δυνατότερος είναι ο νικητής" και ότι "Όσο πιο αγροίκος είσαι, τόσο πιο άντρας θεωρείσαι". Αυτό όμως που μας ξεχωρίζει από τα ζώα, είναι η δυνατότητα του διαλόγου, της ανταλαγής απόψεων και η πολιτισμένη συνύπαρξη ανθρώπων με διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Πέμπτη, 15 Απριλίου 2010

Γιατί είσαι χαρούμενος;

Ξυπνάς το πρωί, έξω ο ήλιος λάμπει κι εσύ έχεις ένα μεγάλο χαμόγελο. Νιώθεις ανάλαφρος με μία πολύ καλή διάθεση. Όποιος σε συναντά, σε ρωτάει: "Γιατί είσαι χαρούμενος;", "Υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος;". Σε βλέπουν σε αυτή την κατάσταση και απορούν. Νιώθουν ότι πρέπει να τους εξηγήσεις το λόγο που νιώθεις καλά, επειδή τους φαίνεται περίεργο.

Έχουμε συνηθίσει να είμαστε μίζεροι και μελαγχολικοί. Το θεωρούμε φυσιολογικό να έχουμε μία θλιμμένη έκφραση, επειδή βεβαίως όλα είναι χάλια ενώ το να χαμογελάς χαλάει την συνολική εικόνα του κόσμου. Έχουμε χάσει την ικανότητα να ενθουσιαζόμαστε και να απολαμβάνουμε τις μικρές χαρές τις ζωής. Δεν εκτιμούμε όλα όσα έχουμε, επειδή τα θεωρούμε δεδομένα. Κι όμως, τίποτα δεν έχει τόσο μεγάλη δύναμη ώστε να σου κλέψει ένα χαμόγελο.

Γιατί νιώθω ευτυχισμένος;

Επειδή αναπνέω.
Επειδή είμαι υγιής.
Επειδή η οικογένειά μου είναι καλά.
Επειδή έχω φίλους/ες που με αγαπάνε.
Επειδή έχω σχέση με έναν υπέροχο άνθρωπο.
Επειδή κάνω μία δουλειά που μου αρέσει.
Επειδή έχω ένα κρεβάτι να κοιμηθώ κι ένα πιάτο φαγητό να φάω.

Και η λίστα συνεχίζεται... Ίσως να μην έχεις όλα τα παραπάνω αλλά αν ισχύουν τουλάχιστον 3 από αυτά, τότε να είσαι χαρούμενος. Την επόμενη φορά που κάτι θα σε στεναχωρήσει ή θα σε αναστατώσει, σκέψου τα παραπάνω. Έτσι μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε το πόσο σημαντικό είναι ότι συμβαίνει στη ζωή μας και το πόσο θα πρέπει να το αφήσουμε να μας επηρεάσει.

Χαμογέλα!!! Κάνει τη ζωή ομορφότερη.

Τρίτη, 13 Απριλίου 2010

Μουσική πρόταση: Κωστής Μαραβέγιας


Το τελευταίο καιρό έχω κολλήσει με το cd Ilegal, του Κωστή Μαραβέγια. Δεν είναι καινούργιο αλλά εγώ το ανακάλυψα μόλις πρόσφατα. Ένας νέος, διαφορετικός καλλιτέχνης που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Επειδή ελληνική μουσική δεν είναι μόνο ο Βέρτης, ο Πετρέλης και η Ζήνα.


Δείτε το επίσημο site του Κωστή Μαραβέγια.

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010

Σάββατο, 10 Απριλίου 2010

Το πραγματικό νόημα της Ανάστασης

Άλλο ένα Πάσχα ήρθε και πέρασε. Δεν μπόρεσα παρά να κάνω μία σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια για το πόσο διαφορετικά βιώνω αυτή την περίοδο του χρόνου. Όταν ήμουν μικρός, σαφώς ένιωθα χαρά που έκλειναν τα σχολεία για δύο εβδομάδες. Όμως νήστευα, πήγαινα περισσότερο στην εκκλησία και παρακολουθούσα όλες τις θρησκευτικές παραγωγές που παίζονται στην τηλεόραση κάθε χρόνο. Όλα τα παραπάνω, με έβαζαν στο κλίμα των παθών και με επηρέαζαν βαθιά. Πλέον που δεν τα κάνω αυτά, το Πάσχα είναι για μένα άλλη μία αργία. Να πω την αλήθεια, όλα αυτά τα "πρέπει" να θεωρώ κάπως υποκριτικά. Νομίζουμε ότι αν τα κάνουμε όλα σωστά, θα είμαστε καλοί χριστιανοί.

Π.χ. ο πατέρας μου είναι δυσαρεστημένος που δεν πηγαίνω στην εκκλησία περισσότερο, μιλώντας πάντα για το Πάσχα. Όπως λέει: "Πρέπει να πηγαίνεις στην εκκλησία. Όλος ο κόσμος πάει." Τι πάει να πει πρέπει; Σημασία έχει να το θέλεις, όχι να είσαι υποχρεωμένος. Αν στις 365 μέρες του χρόνου, πάω 5 φορές στην εκκλησία την Μ. Εβδομάδα, δεν κοροιδέυω ούτε τον κόσμο, ούτε τον Θεό, παρά μόνο τον εαυτό μου. Και βεβαίως μην ξεχνάμε τη σταθερή συνήθεια του να πηγαίνεις στην εκκλησία 23:50 και να φεύγεις 00:10, μόλις ακούσεις το Χριστός Ανέστη και τσουκρίσεις τα αυγά (φέτος ήμουν ο απόλυτος νικητής!).

Νηστεία. Το μεγάλο αστείο. Δεν πειράζει που βρίζεις, εκμεταλεύεσαι, κλέβεις κτλ κτλ, απλά μην τρως κρέας και η ψυχή σου θα σωθεί! Στην νηστεία πέρα από το φαγητό, επίσης απαγορεύεται το σεξ, αλλά δεν νομίζω να αφήνει κανείς την ευκαιρία να πηδήξει. Και όταν πλέον η νηστεία τελειώσει, πέφτουμε με τα μούτρα στο φαγητό, αρχίζοντας από το βράδυ της Ανάστασης, με την μαγειρίτσα. Και την επόμενη μέρα. σουβλίζουμε αρνιά, ψήνουμε κρέατα και πίνουμε κρασιά και ρετσίνες. Ένα μεγάλο φαγοπότι που συνήθως κρατάει για δύο, ίσως και τρεις μέρες. Ο Χριστός δίδαξε την εγκράτεια και το μέτρο, δεν είπε λιμοκτονήστε για 40 μέρες και μετά σκάστε από το πολύ φαϊ.

Πόσοι από μας αναλογιζόμαστε τι σημαίνει η θυσία του Χριστού και τι πραγματικά συμβολίζει η Ανάσταση; Πάσχα δεν είναι μόνο η νηστεία και τα κόκκινα αυγά. Η Ανάσταση του Κυρίου είναι αναγέννηση, ένα νέο, αγνό ξεκίνημα και αποτελεί αφορμή για την δική μας πνευματική ανάσταση, την αναγέννηση της δικής μας ψυχής. Πρέπει να σκεφτούμε τι πραγματικά έχει αξία στη ζωή, να δίνουμε αγάπη και εν τέλει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

Cobra Starship - I Kissed a Boy

Παρωδία του "I Kissed A Girl" της Katy Perry. Πολύ καλό το αποτέλεσμα, μου αρέσει πολύ, ίσως περισσότερο και από το κανονικό τραγούδι. Και το παλικάρι όλα τα λεφτά!!!

Σάββατο, 3 Απριλίου 2010

Καλη Ανάσταση και Καλό Πάσχα

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα σε όλους.
Να περάσετε υπέροχα όπου κι αν πάτε, ότι κι αν κάνετε.
Εύχομαι η Ανάσταση του Χριστού να είναι και μία προσωπική αναγέννηση για όλους μας.

Η ντροπή του χωριού

Aργά το βράδυ, ήρθε ένα email με ονοματεπώνυμο, στη διεύθυνσή μου στο protagon. «Καλησπέρα σας», έγραφε, «έχω ένα θέμα που θα σας ενδιαφέρει» και ακολουθούσε ένα κινητό τηλέφωνο. «Ακούσατε θέμα και πήρατε αμέσως», μου έκανε πλάκα για να σπάσει την αμηχανία του. Δεν ακουγόταν καλά, κοβόταν το σήμα. «Στο χωριό μου, έτσι γίνεται με τα κινητά, τη μία πιάνουν, την άλλη όχι». Ο Άκης ζει κάπου στην Πελοπόννησο. Ήθελε να μιλήσει για τη ζωή του. Είναι ομοφυλόφιλος, μένει με τη μητέρα του, δεν μπορεί να βρει δουλειά και ο πατέρας του έχει πεθάνει. Η κλειστή κοινωνία τον πνίγει, το δέσιμο με τη μάνα του τον κρατάει. Σπούδασε μακιγιέρ, φλέρταρε με τη δημοσιογραφία και τη μουσική. Στα 35 του, η μέρα του περνάει με τηλεόραση και τηλέφωνα.

Του ζήτησα να επιλέξει μια ιστορία και να τη γράψει για να μας «συστηθεί»:

«Κάθε φορά που το μυαλό μου πάει πίσω, η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Λες και θα σπάσει. Θυμάμαι, ήταν Πάσχα, ημέρα Τρίτη. Είχα βγει να ψωνίσω και με την πρώτη καλημέρα, άκουσα: «Καλώς τον πούστη!». Μετά πηγαίνοντας στο περίπτερο με ξανάκραξαν. Πόσο χάλια γίνεται η ψυχολογία μου κάθε φορά, ούτε που τους ενδιαφέρει. Νιώθω ντροπή, κοκκινίζω, τρέμω και τρέχω σπίτι να κρυφτώ. Για να αποφύγω αυτό το ανελέητο κυνηγητό που δεν έχει σταματημό.

Παραλίγο να το πληρώσω με την ίδια μου τη ζωή. Την ίδια μέρα, ένας συγχωριανός μου παραλίγο να με χτυπήσει με το αυτοκίνητο. Ήθελε να εξαγνίσει το κακό, να το εξοστρακίσει μακριά, να φύγει η ντροπή του χωριού. Γι’ αυτόν είμαι ο πούστης, το μίασμα που πάει ενάντια στα πιστεύω και την ηθική του. Και όλα αυτά λόγω της ιδιαιτερότητάς μου, επειδή πήγα ενάντια στον ανδρισμό και τα στερεότυπα κάποιων. Ευχαριστώ το Θεό για τη ζωή που μου έδωσε και μόνο αυτός έχει δικαίωμα να μου την πάρει. Κανείς άλλος και για κανέναν λόγο».

Tης Λίνας Παπαδάκη


Πηγή: www.protagon.gr