Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Διακοπές στη Μύκονο

Έφτασε η στιγμή για να ξαναπάω διακοπές, αυτή τη φορά στη Μύκονο. Αν και δεν είναι κανονικές διακοπές καθώς θα πάω ως εθελοντής με μία ομάδα και θα αφιερώσουμε αρκετές ώρες κάθε μέρα στο σκοπό για τον οποίο πάμε. Αλλά και πάλι, είμαι σίγουρος ότι θα περάσουμε πολύ καλά.

Σήμερα αναχωρώ για Αθήνα και αύριο το πρωί θα πάρουμε το πλοίο για το νησί. Είμαι αρκετά ενθουσιασμένος να πω την αλήθεια. Η Μύκονος ήταν πάντα εκτός των πιθανών καλοκαιρινών προορισμών κυρίως λόγω του οικονομικού και εντελώς ξαφνικά μου έγινε η πρόταση να πάω με όλα τα έξοδα πληρωμένα! Μοναδική ευκαιρία που φυσικά δεν θα την άφηνα να πάει χαμένη.

Επιτέλους θα μπορέσω να πάρω μία γεύση από Μύκονο και να διαπιστώσω αν ισχύουν όλα αυτά που έχω ακούσει!


Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

Θρησκεία εστί σκοταδισμός και ομοφοβία

Τον Απρίλιο είχα γράψει αυτό το post για έναν γνωστό μου, 23 χρονών, ο οποίος αν και πολύ καλό παιδί και θρήσκος ήταν τρομερά ομοφοβικός! Μου είχε κάνει εντύπωση τότε αυτή η αντίθεση στον χαρακτήρα του. Πριν λίγες μέρες είχε την ευκαιρία να μου κάνει κήρυγμα πάλι. Για άλλη μία φορά μου πρότεινε να βγάλω το σκουλαρίκι που έχω στο αυτί επειδή σύμφωνα με τους γέροντες(;) και τον γνωστό Παΐσιο, είναι αμαρτία, είναι σαν να με έχει αιχμαλωτίσει ο διάβολος! Επίσης, θα φαίνομαι πιο σοβαρός (επειδή ως γνωστόν η σοβαρότητα ενός ανθρώπου φαίνεται από το αν φοράει σκουλαρίκι).

Του εξήγησα ότι απέχω από τα θρησκευτικά μου καθήκοντα καθώς θεωρώ το σύστημα σάπιο. Όταν του μίλησα για τους ιερείς που λατρεύουν το χρήμα και την εξουσία, μου απάντησε ότι αυτούς θα τους κρίνει ο Θεός. Αμέσως μετά όμως μου μίλησε για "τον κόσμο που έχει γεμίσει πουστάρες και ότι θα καούν στην κόλαση". Γνήσια αισθήματα ενός καλού χριστιανού... μίσος, κακία και καταδίκη στο πυρ το εξώτερον. Του είπα ότι κατά τη γνώμη μου σημασία έχει να είναι κάποιος καλός άνθρωπος. Διαφώνησε όμως, επειδή όπως μου είπε, δεν έχει σημασία πόσο καλός είσαι, εφόσον το να είσαι πούστης, είναι μεγάλη αμαρτία. Καθώς τον Θεό δεν τον νοιάζει αν έβλαψες ή βοήθησες άλλους ανθρώπους αλλά μόνο αν τον παίρνεις ή όχι!

Από τη μία ήθελα να βάλω τα γέλια με αυτές τις γελοίες, σκοταδιστικές, απαρχαιωμένες απόψεις που άκουγα εν έτει 2014! Από την άλλη όμως γινόμουν έξαλλος από την υποκρισία των δήθεν καλών χριστιανών που χρησιμοποιούν τη θρησκεία για να καλύψουν το ρατσισμό και την κακία τους. Αργότερα μου είπε και η μάνα του τα ίδια, η οποία είναι και ο λόγος που ο γιος της έχει αυτές τις αντιλήψεις. Όπως μου είπε ο ίδιος, η μητέρα του ήταν πολύ της εκκλησίας από μικρή και αργότερα έπαιρνε τον ίδιο και τα αδέρφια του και τους πήγαινε κάθε Κυριακή στην εκκλησία και όλα τα σχετικά. Οπότε ήταν λογικό να υιοθετήσουν αυτές τις απόψεις. Μάλιστα, πολύ άνετα δήλωσε ότι αν ο γιος της έβαζε σκουλαρίκι, θα τον πετούσε έξω από το σπίτι!

Ανακεφαλαίωση:
- Δεν έχει σημασία ποιος είσαι ή τι κάνεις στη ζωή σου, αν είσαι άνδρας και φοράς σκουλαρίκι είσαι αμαρτωλός άρα δεν αξίζεις σαν άνθρωπος.
- Ο Θεός θα κρίνει τους αμαρτωλούς αλλά ο καθένας μπορεί να κρίνει και να βρίζει τους ομοφυλόφιλους, να τους θεωρεί κατώτερους και να εκφράζει την αποστροφή του.
- Οι "καλοί Χριστιανοί" θεωρούν υποχρέωση τους να βάλουν τους αμαρτωλούς στον ίσιο δρόμο.
- Είναι αμαρτία να φοράει ένας άνδρας σκουλαρίκι αλλά είναι τελείως χριστιανικό να λέει μία μάνα ότι θα πετούσε τον γιο της έξω από το σπίτι γι αυτό το λόγο.
Τέλος,
- Για μια ακόμη φορά φαίνεται πόσο πίσω μας πάει η θρησκεία σαν κοινωνία. Κολλημένη σε παλαιολιθικές απόψεις, αντίθετη στο διαφορετικό και στο καινούργιο, κάνει πλύση εγκεφάλου στους πιστούς μετατρεποντάς τους σε άβουλα όντα, που δέχονται σαν αλήθεια αυτό που τους σερβίρεται, όσο παράλογο και αν είναι αυτό. Ρατσισμός και ομοφοβία σερβιρισμένα ως χριστιανικά προστάγματα. Ευτυχώς όμως την εξέλιξη και την πρόοδο δεν μπορεί να την σταματήσει κανείς!

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

Καλοκαιρινές διακοπές part I

Πέρασε ήδη το πρώτο μέρος των διακοπών. Προς το τέλος Ιουλίου, πήγα με τον καλύτερο μου φίλο για πέντε μέρες διακοπές στη γιαγιά μου, όπως είχαμε κάνει και πέρυσι. Περάσαμε πολύ ωραία, αν και σχετικά ήρεμα. Την ημέρα για μπάνιο στη θάλασσα και το βράδυ βόλτα για ποτό χαλαρά. Δεν κάναμε κάτι το ιδιαίτερο. Σκοπός μας δεν ήταν η έντονη διασκέδαση αλλά να αλλάξουμε περιβάλλον και να ηρεμήσουμε. Ήταν λίγες οι μέρες όμως και πέρασαν πολύ γρήγορα.

Παρότι πηγαίνω στη γιαγιά μου για διακοπές από μωρό παιδί και το νιώθω σαν δεύτερο σπίτι μου εκεί, φέτος είχα μία διαφορετική εμπειρία που δεν είχε τύχει να τη ζήσω μέχρι τώρα στο συγκεκριμένο μέρος και βεβαίως αφορά το gay κομμάτι. Το γεγονός ότι πάντα πήγαινα με την οικογένεια μου αλλά και το ότι έχω συγγενείς εκεί, δεν μου επέτρεπε να ψάχνω για νέες γνωριμίες. Επίσης δεν είχα δικό μου χώρο. Δεν με απασχολούσε όμως πολύ. Μπορούσα να ψάχνομαι τον υπόλοιπο καιρό. Εκεί ήθελα απλά να χαρώ τις διακοπές μου. Φέτος όμως, όπως και πέρυσι, πήγα με τον φίλο μου, αλλά φέτος είχαμε και έναν τελείως δικό μας χώρο, σε ένα διαμέρισμα που το έχουν για τους φιλοξενούμενους.

Και πάλι δεν είχα σκοπό να κάνω κάτι (ούτε κι έκανα τελικά) όμως ήθελα να δω τι παίζει. Πραγματικά με ξάφνιασε αυτό που έγινε. Μπήκα στο romeo να δω αν υπάρχει κάτι και αμέσως άρχισαν να έρχονται τα πρώτα μηνύματα. Και στη συνέχεια κι άλλα... Μέχρι την τελευταία μέρα, έστελναν διάφοροι. Η πόλη που βρισκόμουν δεν είναι πάρα πολύ μεγάλη οπότε με το που είδαν νέο αίμα, δεν έχασαν την ευκαιρία να με προσεγγίσουν. Τα ίδια και στο grindr, όχι όμως με την ίδια συχνότητα. Το απολάμβανα βεβαίως και πρέπει να παραδεχτώ ότι μου ανέβασε την ψυχολογία. Μάλιστα οι περισσότεροι ήταν καλές περιπτώσεις. Και δεν περιορίζονταν μόνο στο μέρος που βρισκόμουν αλλά έστελναν και από τις τριγύρω, κοντινές πόλεις.

Αφού το πράγμα εξελίχθηκε έτσι, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να έχω μια περιπετειούλα για να περάσω καλά. Τη δεύτερη μέρα μιλούσα μέχρι τα ξημερώματα με ένα παιδί και είπαμε να βρεθούμε το επόμενο βράδυ. Τελικά δεν βρεθήκαμε ποτέ. Οι μέρες ήταν λίγες, είχα και τον φίλο μου που φυσικά δεν θα τον παρατούσα για να πάω εγώ να βγάλω τα μάτια μου οπότε δεν βόλεψε να κάνω κάτι. Μάλιστα, επειδή έγραφα στο προφίλ ότι ήμουν με έναν φίλο μου στο συγκεκριμένο μέρος, είχα επίσης μερικές προτάσεις για τρίο. Ο φίλος μου όμως δεν ενδιαφέρεται γι αυτά, αλλιώς μπορεί και να το έκανα. Είναι κάτι που θα ήθελα να δοκιμάσω κάποια στιγμή.

Μόνο την τελευταία βραδιά βρέθηκα με κάποιον, απλά για μία γνωριμία. Μάλιστα τον πέρασα για τουρίστα καθώς είχε ξένο όνομα και μιλούσαμε στα αγγλικά. Στη συνέχεια βέβαια μου εξήγησε ότι είναι Έλληνας απλά έχει υιοθετήσει μία διαφορετική ταυτότητα ως προς την καταγωγή. Ήταν πολύ ενδιαφέρον πρόσωπο. Ανήσυχος χαρακτήρας, βαθυστόχαστος, με πολλές γνώσεις και οξυδερκής. Καθίσαμε περίπου 40 λεπτά δίπλα στη θάλασσα, στο λιμάνι και συζητούσαμε. Δεν είχαμε σκοπό για κάτι παραπάνω. Εκείνον τον περίμενε η παρέα του κι εγώ έπρεπε να ξεκουραστώ επειδή σε λίγες ώρες θα ξυπνούσα για να πάρω τον δρόμο της επιστροφής. Ήταν όμως κάτι το διαφορετικό. Χάρηκα που τον γνώρισα. Ίσως όταν επισκεφτώ ξανά την γιαγιά μου να τον ξαναδώ. Σπουδάζει όμως σε άλλη πόλη οπότε δεν είναι σίγουρο αν θα μπορέσουμε να το κανονίσουμε. Γενικότερα, αυτό ήταν μόνο η αρχή. Την επόμενη φορά θα πάω πιο αποφασισμένος και δεν θα χάσω ευκαιρίες.

Προς το παρόν, είμαι στο πατρικό μου και περιμένω τον δεύτερο γύρο διακοπών στη Μύκονο...

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Καλοκαίρι 2014

Ήδη πέρασε το μισό καλοκαίρι. Το οποίο ήταν αρκετά καλό μέχρι τώρα και ευτυχώς θα συνεχίσει να είναι απ΄ότι φαίνεται. Ο Ιούνιος ήταν αρκετά γεμάτος, με το τριήμερο στην Αθήνα όπου είχα την ευκαιρία να βρεθώ και στο Athens Pride, μετά από πέντε χρόνια. Μετά ακολούθησε το pride της Θεσσαλονίκης στο οποίο συμμετείχα καθώς και οι διάφορες εκδηλώσεις που προηγήθηκαν, επί μία εβδομάδα.

Ο Ιούλιος ήταν πιο χαλαρός. Πέρασα αρκετές μέρες στο πατρικό μου, όπου πέρα από τη δουλειά, δεν είχα κάτι άλλο να κάνω. Το μόνο ενδιαφέρον ήταν το τριήμερο αντιρατσιστικό φεστιβάλ στο οποίο επίσης συμμετείχα, όπου βρέθηκα με φίλους και γνωστούς και περάσαμε υπέροχα. Αυτός ο μήνας θα κλείσει με τον καλύτερο τρόπο, καθώς αύριο νωρίς το πρωί, αναχωρώ με τον κολλητό μου φίλο για διακοπές. Θα είναι μόνο για πέντε μέρες αλλά θα είναι σίγουρα ξεχωριστές.

Κι ενώ περίμενα αυτό να είναι το τέλος των διακοπών για φέτος, όλα ξαφνικά ανατράπηκαν. Μου πρότειναν να πάω ως εθελοντής με μία ομάδα στην οποία δραστηριοποιούμαι, για πέντε μέρες στη Μύκονο με όλα τα έξοδα πληρωμένα! Τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω; Πραγματικά δεν μπορούσα ούτε να το φανταστώ. Έτσι, όταν τελειώσει το πρώτο πακέτο διακοπών, έχω να περιμένω το δεύτερο, το οποίο αναμένεται να είναι τρελό! Αφού όμως πρώτα, περάσω άλλες δεκαπέντε μέρες ενδιάμεσα, στο πατρικό μου δουλεύοντας. 

Νομίζω ότι τα παραπάνω είναι αρκετά για ένα καλοκαίρι! Και από Σεπτέμβριο πια, θα μπω ξανά στους κανονικούς ρυθμούς. Αν τώρα, παρουσιαστεί και κάποιο φλερτ θα είμαι πανευτυχής. Αν πάλι όχι, δεν πειράζει, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή.

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Ian Thorpe: «Ναι, είμαι gay»

Ο Αυστραλός Ιαν Θορπ, ο θρύλος της παγκόσμιας κολύμβησης, αποκάλυψε ότι είναι ομοφυλόφιλος σε συνέντευξή του προς το τηλεοπτικό δίκτυο Channel Ten.

Η αποκάλυψη έγινε έπειτα από πολυετείς φήμες, τις οποίες πάντοτε διέψευδε ο 31χρονος πρωταθλητής, ο οποίος εξηγεί στη συνέντευξή του ότι χρειάστηκε να παλαίψει για καιρό με την κατάθλιψη, πριν αποφασίσει να μιλήσει για την ομοφυλοφιλία του.

"Ο Θόρπ είναι και θα είναι πάντοτε ένας σούπερστάρ στα μάτια μου", έγραψε στο Twitter η συμπατριώτισσά του ολυμπιονίκης της κολύμβησης Στέφανι Ράις, ενώ ο Μάθιου Μίτσαμ, ο αυστραλός αθλητής των καταδύσεων, ολυμπιονίκης στο Πεκίνο, ο οποίος έκανε την ίδια αποκάλυψη το 2008, δήλωσε ότι "καταλαβαίνει απολύτως πόσο δύσκολο ήταν αυτό για τον Θορπ".

Πηγή: www.ethnos.gr

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Το πρώτο “ερωτικό γκράφιτι” του κόσμου είναι ελληνικό και αφορά ένα gay ζευγάρι

Άγρια, βραχώδης και μακρινή η Αστυπάλαια δεν αποτελεί το πιο προφανές σημείο για την ανακάλυψη μερικών από τα πρώτα “ερωτικά γκράφιτι” του κόσμου.

Σίγουρα ο καθηγητής Ανδρέας Βλαχόπουλος- ειδικός στην προϊστορική αρχαιολογία- δεν περίμενε κάτι τέτοιο, όταν άρχισε την έρευνά του στο νησί. Μέχρι που “έπεσε” πάνω σε μια σειρά από σκαλισμένες επιγραφές καθώς και σε μια αρχαία “φαλλική αποτύπωση” πάνω στους βράχους στο Βαθύ της Αστυπάλαιας. Οι επιγραφές χρονολογούνται ανάμεσα στοn 5ο και τον 6ο αιώνα π.Χ και σύμφωνα με τους ειδικούς αποτελούν ευρήματα “μνημειώδους κλίμακας”, ενώ είναι “προκλητικά ξεκάθαρες” για το κίνητρο που φέρουν.

“Είναι αυτό που ονομάζω θριαμβευτική επιγραφή” επισημαίνει ο καθηγητής από το πανεπιστήμιο του Πρίνστον.

“Διεκδικούν το δικό τους χώρο με μεγάλα γράμματα που αποτυπώνουν όχι μόνο τη σεξουαλική επιθυμία αλλά μιλούν ακριβώς και για την ίδια τη σεξουαλική πράξη. Και είναι κάτι πολύ πολύ σπάνιο”.

Λαξεμένες στην επιφάνεια ενός δολομίτη ασβεστόλιθου, οι αποτυπώσεις αυτές παρέχουν πολύτιμες πληροφορίες για την προσωπική ζωή των ανθρώπων που κατοικούσαν στην αρχαϊκή και κλασική Ελλάδα. Η μία μάλιστα που φαίνεται να έχει χαρακτεί στα μέσα του 6ου π.Χ αιώνα φέρει τη φράση “Νικασίτιμος οἶφε Τιμίονα” (Ο Νικασίτιμος συνουσιαζόταν εδώ με τον Τιμίονα).

“Γνωρίζουμε ότι στην αρχαία Ελλάδα η σεξουαλική επιθυμία ανάμεσα στους άνδρες δεν ήταν ταμπού”, δηλώνει ο καθηγητής Ανδρέας Βλαχόπουλος, ο οποίος επέστρεψε στο νησί την περασμένη εβδομάδα για να συνεχίσει την έρευνα του με μια ομάδα τοπογράφων, φωτογράφων, φοιτητών κλπ. “Αλλά αυτή η αποτύπωση … δεν είναι μόνο η πιο παλιά που έχει ανακαλυφθεί. Χρησιμοποιώντας το ρήμα (οἶφε) σε παρελθοντικό χρόνο που δείχνει διάρκεια, είναι σαφές ότι οι δύο αυτοί άνδρες έκαναν έρωτα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, δίνοντας έμφαση στη σεξουαλική πράξη με τρόπο ιδιαίτερα ασυνήθιστο στην ερωτική τέχνη”.

Στο ψηλότερο σημείο του λόφου με θέα τον κόλπο στο Βαθύ, η επιγραφή έχει οδηγήσει τον αρχαιολόγο στο συμπέρασμα ότι οι αναφερόμενοι άνδρες ήταν φρουροί που κρατούσαν σκοπιά.

Πέρα από την επιγραφή και σε χαμηλότερο ύψος βρέθηκαν χαραγμένες και οι εικόνες δύο ανδρικών μορίων.

Πηγή: www.avmag.gr

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης γιατί...

...ντόπιοι και ξένοι στεκόμαστε ο ένας στο πλευρό του άλλου. Δίνουμε όλοι μαζί τη μάχη για να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, όπου άνθρωποι φυλακίζονται επ’ αόριστον χωρίς να έχουν διαπράξει κανένα ποινικό αδίκημα. Σε μέρη σαν κι αυτά που υπήρχαν στη ναζιστική Γερμανία, σε μέρη όπου οι συνθήκες υγιεινής και η ιατρική περίθαλψη απουσιάζουν και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια εξευτελίζεται καθημερινά. Ταυτόχρονα, υψώνουμε τη φωνή μας ενάντια στην αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου στους “νόμιμα” διαμένοντες και την κατάργηση του νόμου για την ιθαγένεια. Ενός νόμου που παρά τους ασφυκτικούς περιορισμούς έδινε για πρώτη φορά το αυτονόητο δικαίωμα στην υπηκοότητα στα παιδιά των μεταναστών τα οποία γεννήθηκαν ή/και μεγάλωσαν σ’ αυτή τη χώρα. Ο συντηρητισμός και ο ρατσισμός όμως της ελληνικής κυβέρνησης δεν τελειώνει εδώ! Καταστέλλει και απαγορεύει την διαφορετικότητα απ’ όπου και αν προέρχεται. Αρνείται στα lgbtqi ζευγάρια το δικαίωμα στο γάμο και στην οικογένεια, ενώ ταυτόχρονα εξαπολύει πογκρόμ ενάντια στα τρανς άτομα και διώκει με λύσσα τις εκδιδόμενες γυναίκες. Κόβει τα επιδόματα αναπηρίας και με την κυνική αδιαφορία της αγνοεί τα προβλήματα προσβασιμότητας του δημόσιου χώρου που περιθωριοποιούν τα άτομα με κινητικά προβλήματα. Σε όλα αυτά θα μας βρίσκει συνέχεια απέναντί της!

…το αντιφασιστικό κίνημα είναι εδώ! Γιατί δεν πρέπει να επιτρέψουμε να δοθεί χώρος στους φασίστες και τη χρυσή αυγή. Γιατί δεν πρέπει να χαθούν κι άλλοι αντιφασίστες αγωνιστές, όπως ο Παύλος Φύσσας και εργάτες-μετανάστες, όπως ο Σαχτζάτ Λουκμάν, άνθρωποι που δολοφονήθηκαν από την εγκληματική οργάνωση της χρυσής αυγής. Μια οργάνωση που διασπείρει το μίσος ανάμεσα στους φτωχούς υπηρετώντας τους πλούσιους και δε διστάζει να προπαγανδίζει ναζιστικές ιδέες ακόμη και σε προνήπια. Που έχει να επιδείξει μόνο τσαμπουκά και βία ενάντια σε γυναίκες αλλά και σε όποιον άλλο διαφωνεί μαζί της. Θέλουμε οι γειτονιές και οι πόλεις μας να είναι ανοιχτές σε όλους και όλοι μαζί μπορούμε και πρέπει να σταματήσουμε τους εχθρούς της ελευθερίας. Γιατί το πρόβλημα μας δεν είναι ο μετανάστης, αλλά αυτό που γεννάει τη φτώχεια και την προσφυγιά, ο καπιταλισμός.

…οι διώξεις της κυβέρνησης ενάντια στη ναζιστική χρυσή αυγή ούτε μας πείθουν ούτε μας ικανοποιούν! Γιατί είναι η ίδια που μαζί με τα καθεστωτικά ΜΜΕ στήριξε και στηρίχτηκε στην άνοδο του φασισμού. Η κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ένωση ευθύνονται για τα ναυάγια στο Φαρμακονήσι, τη Λαμπεντούζα, και σε κάθε άκρη της Μεσογείου. Η πολιτική που χτίζει μια Ευρώπη-φρούριο για λίγους εκλεκτούς, υψώνοντας φράχτη στον Έβρο και ενισχύει ακροδεξιά κόμματα στη Γαλλία, την Ουκρανία (Λεπέν και Δεξιός Τομέας) και αλλού, ευθύνεται για το θάνατο πολλών ανθρώπων εντός και εκτός των συνόρων της.

…η ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να εφαρμόσει κατά γράμμα όσα την προστάζουν, διώκει κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι της κοινωνίας. Ποινικοποιεί τους αγώνες των ναυτεργατών, των απεργών της Χαλυβουργικής, των εκπαιδευτικών, των καθαριστριών, του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη του χρυσού στη Χαλκιδική και τόσους άλλους. Στέλνει την αστυνομία της σε σχολεία και συλλαμβάνει μαθητές και μαθήτριες που αντιστέκονται στην υποβάθμιση και την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης απειλώντας τους με στέρηση της συμμετοχής στις πανελλαδικές εξετάσεις. Διώκει Τούρκους αγωνιστές που τόλμησαν να αντισταθούν στο φασιστικό κράτος της Τουρκίας και παραμένουν ενεργοί πολιτικά στην εδώ κοινωνία. Εξισώνει την ανθρώπινη ζωή με την αξία ενός εισιτηρίου και σε δολοφονεί αν δεν το επικυρώσεις.

Το έχουμε πει και το ξαναλέμε, όσο αυτοί μιλάνε για κέρδη και ζημιές, εμείς θα είμαστε εδώ και θα φωνάζουμε ότι μιλάμε για ανθρώπινες ζωές. Ο Αλέξης, ο Λουκμάν, ο Φύσσας και ο Μπερκίν φωτίζουν το δρόμο της αντίστασης.

…ντόπιο και ξένο κεφάλαιο μέσω της κυβέρνησης, τρόικας και ΔΝΤ προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλοι και όλες εμείς ευθυνόμαστε για την τωρινή οικονομική κατάσταση της χώρας. Για αυτούς φταίνε οι άστεγοι που δεν έχουν σπίτι και φαγητό. Την ίδια στιγμή που κάποιοι στολίζουν τα δέντρα με πουλόβερ, πολλοί άνθρωποι κοιμούνται στο δρόμο. Κι ενώ το σχέδιο κατασχέσεων πρώτης κατοικίας είναι έτοιμο, χιλιάδες άνθρωποι παρακαλάνε για ένα πιάτο φαΐ. Όλα αυτά είναι εγκλήματα των πλουσίων που συνεχίζουν να πλουτίζουν από την φθηνή και ανασφάλιστη εργασία. Η φτώχεια μας όμως δεν μας χωρίζει, αλλά μας ενώνει. Το δικαίωμα στη στέγη και στη τροφή μας αφορά όλους και όλες και πρέπει να είναι αναφαίρετο. Ενάντια στα πλούτη τους υψώνουμε την αλληλεγγύη, το μεγαλύτερο όπλο μας.

…η κοινωνία οργανώνεται και αντιστέκεται. Γιατί ο πόλεμος αυτός δεν τελείωσε ακόμα. Αγώνες εργατικοί (καθηγητές, ΕΡΤ, καθαρίστριες, σχολικοί φύλακες) και τοπικοί (Σκουριές, ΣΜΑ Ευκαρπίας, καταστροφή χημικών όπλων ανοιχτά της Κρήτης) συνεχίζονται και δυναμώνουν μέρα με τη μέρα. Στεκόμαστε όλοι στο πλευρό τους. Παλεύουμε ενάντια στην εξόρυξη του χρυσού. Απαιτούμε το νερό μας να παραμείνει δημόσιο αγαθό. Και μαζί με τους εργαζομένους θα παλέψουμε όλοι και όλες μαζί. Το εργοστάσιο της Βιο.Με. μας δείχνει τον δρόμο της αυτοδιαχείρισης. Το δύσκολο δρόμο της ανεργίας και της φτώχειας μπορούμε να τον παλέψουμε ενωμένοι μέσα από την αντίσταση και την οργάνωση. Γιατί ακόμα κι όταν διώκουν την αλληλεγγύη, όπως στη περίπτωση του σχολείου Αλληλεγγύης, “Οδυσσέας”, δεν μας πτοούν. Όπως “ο Οδυσσέας” δε σταμάτησε να προσφέρει μαθήματα σε μετανάστες και μετανάστριες έτσι όλοι μας ξανασηκωνόμαστε και συνεχίζουμε τον κάθε μικρό ή μεγάλο καθημερινό αγώνα.

…μπορούμε να οργανωθούμε ενάντια στο σύστημα και στην κυβέρνηση και να πάρουμε πίσω όλα όσα μας ανήκουν. Το πρώτο μας όπλο ήταν και θα είναι η αλληλεγγύη ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό που μας επιβάλλουν. Συμμετέχουμε στα σωματεία εργαζομένων, στους συλλόγους μεταναστών, στις συνελεύσεις γειτονιών, στις κουζίνες αλληλεγγύης και προσπαθούμε να φτιάξουμε δομές στήριξης παντού. Στηρίζουμε τα κοινωνικά ιατρεία αλληλεγγύης και ταυτόχρονα συμμετέχουμε στον αγώνα για δημόσια και δωρεάν υγεία ως καθολικό δικαίωμα. Οργανωνόμαστε σε επιτροπές κατοίκων και διεκδικούμε ρεύμα και νερό για κάθε σπίτι. Γιατί τον κόσμο αυτόν τον αλλάζουμε καθημερινά μέσα από τις δράσεις μας.

Για όλα αυτά και γι’ άλλα τόσα που μας προβληματίζουν καθημερινά και θέλουμε να μοιραστούμε και να συζητήσουμε. Για ένα ποτήρι κρασί δίπλα σε μια μπάντα δρόμου που θα παίζει τις μουσικές για τις δικές μας ζωές κι όχι για τη χλιδή των πλουσίων. Για να δούμε μια παράσταση από ανθρώπους σαν εμάς, που να μιλά με τη δική μας γλώσσα, για τις δικές μας ανάγκες ή τα δικά μας όνειρα. Για να ανοίξουμε τους γευστικούς μας ορίζοντες δοκιμάζοντας τις μεταναστευτικές κουζίνες και να γνωρίσουμε την παράδοση των σημερινών μας γειτόνων μέσα από τους χορούς και τα τραγούδια τους.

Γιατί αυτές οι τρεις μέρες του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ είναι οι δικές μας μέρες, οι μέρες των από κάτω. Οι μέρες που θα βρεθούμε όλοι και όλες μαζί για να οργανωθούμε και να φωνάξουμε δυνατά ότι μπορούμε να νικήσουμε, αλλά και για να χαρούμε και να γιορτάσουμε τον δικό μας πλούτο. Τον πλούτο της πολυφωνίας μας, τον πλούτο των αγώνων και τον κινημάτων.

Twitter: @Antirafesthes

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Thessaloniki Pride 2014

Μετά το Athens Pride σειρά είχε το Thessaloniki Pride, το οποίο πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο. Μία μοναδική εμπειρία, που την απολαμβάνω όχι μόνο ως απλός θεατής αλλά και ως κομμάτι της διοργάνωσης. Για κάποιο λόγο δεν είχα αναφέρει ξεκάθαρα μέχρι τώρα στο blog τον ενεργό ρόλο που έχω στο thessaloniki pride, ως μέλος της μίας ομάδας που το διοργανώνει. Μάλιστα είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου καθώς έχω γνωρίσει σπουδαία άτομα τα οποία πλέον είναι καλοί φίλοι, έχουμε ζήσει ιδιαίτερες στιγμές μαζί και φυσικά πέρα από το pride, όλο το χρόνο διοργανώνουμε διάφορα πράγματα, είτε πρόκειται για εκδηλώσεις πολιτιστικού χαρακτήρα, είτε για πιο πολιτικοποιημένες και ακτιβιστικές δράσεις.

Στο πρώτο pride της Θεσσαλονίκης, το 2012, για κάποιο λόγο ήμουν απών. Είχα ακούσει ότι θα γινόταν αλλά δεν του έδωσα σημασία. Νόμιζα θα είναι μία αποτυχημένη απόπειρα 30-40 ατόμων. Όμως μετά, με αυτά που είδα και διάβασα, μετάνιωσα που δεν είχα πάρει μέρος. Ήταν αρκετά πετυχημένο, με περίπου 3.000 άτομα. Έτσι στο δεύτερο μπήκα δυναμικά μέσα, ως μέλος της ομάδας που προανέφερα. Είναι μεγάλη διαδικασία να οργανώσεις ένα pride, υπάρχουν πολλά θέματα που πρέπει να διευθετηθούν και πολλές λεπτομέρειες που πρέπει να προσέξεις. Ειδικά εκείνες τις μέρες που γίνεται το pride, η κούραση είναι απίστευτη. Αλλά βεβαίως αξίζει τον κόπο. Το 2ο thess pride, το πρώτο για μένα, θα μου μείνει αξέχαστο. Και με το που τελειώνει, ανυπομονείς ήδη για το επόμενο.



Φέτος, έχοντας ήδη την εμπειρία, ήμουν πιο καλά προετοιμασμένος. Ένας χρόνος σχεδόν για να κανονίσεις όλα τα πρακτικά θέματα, να συντονιστείς με όλους όσους συμμετέχουν για να έχεις το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Φέτος για την ακρίβεια ήταν εβδομάδα pride, καθώς όλη την εβδομάδα πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις με LGBT θεματολογία. Εκθέσεις φωτογραφίας, προβολές ταινιών, συζητήσεις... Αν κάποιος πήγε στα παραπάνω, είναι σίγουρο ότι θα με είδε να τριγυρνάω κάπου εκεί... Πολύ κούραση για άλλη μία φορά αλλά πέρασα υπέροχα. Τώρα πάμε δυναμικά για το Thessaloniki Pride 2015!

Γενικά τα gay prides προκαλούν ποικίλες αντιδράσεις. Άλλοτε είναι θετικές και άλλοτε αρνητικές. Κάποιες είναι αναμενόμενες, πχ από τους straight, τους ρατσιστές κτλ. Με εκπλήσσει όμως η αρνητική στάση των ίδιων των ομοφυλόφιλων, στους οποίους ανήκει επίσης το μεγαλύτερο μέρος των gay φίλων μου. Είναι ένα πολύπλοκο θέμα όπου δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Είναι περισσότερο θα έλεγα θέμα προσωπικών επιλογών και κριτηρίων. Κατανοώ τα επιχειρήματα της αντίθετης πλευράς, δεν μπορώ να πω ότι είναι τελείως αβάσιμα. Υπάρχουν όμως και κάποιες πτυχές που αγνοούν.



Υπάρχουν πολλά που μπορούν να πει κάποιος σχετικά με τα gay prides. Θα κάνω σύντομα ένα post που θα αναφέρομαι σε αυτό, εξηγώντας γιατί εγώ προσωπικά νομίζω είναι σημαντικό να γίνονται pride. Όποια άποψη και να έχει κανείς, δεν μπορεί σίγουρα να πει ότι δεν έχουν βοηθήσει με κάποιο τρόπο στην αποδοχή της gay κουλτούρας!

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Τουρισμός στην Αθήνα και συμμετοχή στο Athens Pride

Πέρασα τρεις υπέροχες μέρες στην Αθήνα το προηγούμενο ΠΣΚ. Επιτέλους είχα την ευκαιρία, μετά από το 2009 που ήταν η τελευταία φορά, να εξερευνήσω την Αθήνα, να ανακαλύψω τις γειτονιές της και βεβαίως να πάω στο gay pride.

Έκανα αμέτρητα χιλιόμετρα αυτές τις μέρες, γι αυτό άλλωστε επέστρεψα σχεδόν κουτσαίνοντας στη Θεσσαλονίκη. Σύνταγμα, Ομόνοια, Θησείο, Πλάκα, Ψυρρή, Μοναστηράκι, Πεδίον του Άρεως, Εξάρχεια, Λυκαβηττός... Δυστυχώς δεν πρόλαβα να πάω σε κάποια άλλα μέρη που ήθελα, όπως στο μουσείο της Ακρόπολης ή στον Κεραμεικό, όμως όλα μαζί δεν γίνονται σε τόσο λίγο χρόνο. Θα τα δω την επόμενη φορά, η οποία ελπίζω να είναι σύντομα, ίσως κατά τον Σεπτέμβριο.
Η θέα από τον Λυκαβηττό
Έχει πολλά όμορφα σημεία η Αθήνα. Περιοχές με ιδιαίτερο χαρακτήρα που χαίρεσαι να γνωρίζεις. Όμως αυτό που διαπίστωσα είναι πως η Αθήνα μοιάζει περισσότερο με ανατολίτικη πόλη παρά με ευρωπαϊκή και ασφαλώς δεν το λέω με αρνητικό τρόπο. Επίσης δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να ζω εκεί. Είναι υπερβολικά χαώδης, απρόσωπη, σε κάποια σημεία βρώμικη και επικίνδυνη, ειδικά τις νυχτερινές ώρες. Είναι εκπληκτική όταν πας σαν τουρίστας και βλέπεις όλα τα γραφικά σημεία, τα μαγαζιά κτλ. όμως αν ζεις εκεί, αλλάζει το πράγμα. Ενώ αντίθετα η Θεσσαλονίκη είναι πιο συμμαζεμένη, έχει το πανέμορφο παραλιακό μέτωπο και δεν θεωρώ ότι είναι πόλη όπου δεν νιώθεις ασφαλής. Παρόλα αυτά, θέλω πολύ να ξαναπάω και στεναχωρήθηκα όταν ήρθε η ώρα να φύγω.

Για καφέ με θέα την Ακρόπολη
Όσον αφορά το gay pride, ήταν κι αυτή τη φορά φανταστικό. Είχε πάρα πολύ κόσμο, βέβαια νομίζω όχι όσους έλεγαν πως θα έχει. Η παρέλαση που είναι το αποκορύφωμα, κράτησε περίπου δύο ώρες, κάνοντας έναν μεγάλο κύκλο στο κέντρο της πόλης. Είχα την ευκαιρία να δω παλιούς γνωστούς και να γνωρίσω από κοντά άτομα με τα οποία μέχρι τώρα είχαμε μόνο ηλεκτρονική επαφή. Η κούραση στο τέλος της μέρας ήταν απερίγραπτη, άξιζε φυσικά όμως η εμπειρία.

Πλατεία Κλαυθμώνος - Athens Pride
Την τελευταία μέρα, βγήκα με δύο φίλους μου μέσω των οποίων γνώρισα ένα παιδί που μου άρεσε κάπως. Ήταν αρκετά φιλικός μαζί μου χωρίς βέβαια να σημαίνει κάτι παραπάνω αυτό. Ήταν ευχάριστη παρέα όμως και θα ήθελα να έχω λίγο παραπάνω χρόνο να τον γνωρίσω καλύτερα.

Γενικά ήταν ένα πολύ όμορφο τριήμερο το οποίο ελπίζω να επαναλάβω σύντομα!