Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Καλοκαίρι 2014

Ήδη πέρασε το μισό καλοκαίρι. Το οποίο ήταν αρκετά καλό μέχρι τώρα και ευτυχώς θα συνεχίσει να είναι απ΄ότι φαίνεται. Ο Ιούνιος ήταν αρκετά γεμάτος, με το τριήμερο στην Αθήνα όπου είχα την ευκαιρία να βρεθώ και στο Athens Pride, μετά από πέντε χρόνια. Μετά ακολούθησε το pride της Θεσσαλονίκης στο οποίο συμμετείχα καθώς και οι διάφορες εκδηλώσεις που προηγήθηκαν, επί μία εβδομάδα.

Ο Ιούλιος ήταν πιο χαλαρός. Πέρασα αρκετές μέρες στο πατρικό μου, όπου πέρα από τη δουλειά, δεν είχα κάτι άλλο να κάνω. Το μόνο ενδιαφέρον ήταν το τριήμερο αντιρατσιστικό φεστιβάλ στο οποίο επίσης συμμετείχα, όπου βρέθηκα με φίλους και γνωστούς και περάσαμε υπέροχα. Αυτός ο μήνας θα κλείσει με τον καλύτερο τρόπο, καθώς αύριο νωρίς το πρωί, αναχωρώ με τον κολλητό μου φίλο για διακοπές. Θα είναι μόνο για πέντε μέρες αλλά θα είναι σίγουρα ξεχωριστές.

Κι ενώ περίμενα αυτό να είναι το τέλος των διακοπών για φέτος, όλα ξαφνικά ανατράπηκαν. Μου πρότειναν να πάω ως εθελοντής με μία ομάδα στην οποία δραστηριοποιούμαι, για πέντε μέρες στη Μύκονο με όλα τα έξοδα πληρωμένα! Τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω; Πραγματικά δεν μπορούσα ούτε να το φανταστώ. Έτσι, όταν τελειώσει το πρώτο πακέτο διακοπών, έχω να περιμένω το δεύτερο, το οποίο αναμένεται να είναι τρελό! Αφού όμως πρώτα, περάσω άλλες δεκαπέντε μέρες ενδιάμεσα, στο πατρικό μου δουλεύοντας. 

Νομίζω ότι τα παραπάνω είναι αρκετά για ένα καλοκαίρι! Και από Σεπτέμβριο πια, θα μπω ξανά στους κανονικούς ρυθμούς. Αν τώρα, παρουσιαστεί και κάποιο φλερτ θα είμαι πανευτυχής. Αν πάλι όχι, δεν πειράζει, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή.

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Ian Thorpe: «Ναι, είμαι gay»

Ο Αυστραλός Ιαν Θορπ, ο θρύλος της παγκόσμιας κολύμβησης, αποκάλυψε ότι είναι ομοφυλόφιλος σε συνέντευξή του προς το τηλεοπτικό δίκτυο Channel Ten.

Η αποκάλυψη έγινε έπειτα από πολυετείς φήμες, τις οποίες πάντοτε διέψευδε ο 31χρονος πρωταθλητής, ο οποίος εξηγεί στη συνέντευξή του ότι χρειάστηκε να παλαίψει για καιρό με την κατάθλιψη, πριν αποφασίσει να μιλήσει για την ομοφυλοφιλία του.

"Ο Θόρπ είναι και θα είναι πάντοτε ένας σούπερστάρ στα μάτια μου", έγραψε στο Twitter η συμπατριώτισσά του ολυμπιονίκης της κολύμβησης Στέφανι Ράις, ενώ ο Μάθιου Μίτσαμ, ο αυστραλός αθλητής των καταδύσεων, ολυμπιονίκης στο Πεκίνο, ο οποίος έκανε την ίδια αποκάλυψη το 2008, δήλωσε ότι "καταλαβαίνει απολύτως πόσο δύσκολο ήταν αυτό για τον Θορπ".

Πηγή: www.ethnos.gr

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Το πρώτο “ερωτικό γκράφιτι” του κόσμου είναι ελληνικό και αφορά ένα gay ζευγάρι

Άγρια, βραχώδης και μακρινή η Αστυπάλαια δεν αποτελεί το πιο προφανές σημείο για την ανακάλυψη μερικών από τα πρώτα “ερωτικά γκράφιτι” του κόσμου.

Σίγουρα ο καθηγητής Ανδρέας Βλαχόπουλος- ειδικός στην προϊστορική αρχαιολογία- δεν περίμενε κάτι τέτοιο, όταν άρχισε την έρευνά του στο νησί. Μέχρι που “έπεσε” πάνω σε μια σειρά από σκαλισμένες επιγραφές καθώς και σε μια αρχαία “φαλλική αποτύπωση” πάνω στους βράχους στο Βαθύ της Αστυπάλαιας. Οι επιγραφές χρονολογούνται ανάμεσα στοn 5ο και τον 6ο αιώνα π.Χ και σύμφωνα με τους ειδικούς αποτελούν ευρήματα “μνημειώδους κλίμακας”, ενώ είναι “προκλητικά ξεκάθαρες” για το κίνητρο που φέρουν.

“Είναι αυτό που ονομάζω θριαμβευτική επιγραφή” επισημαίνει ο καθηγητής από το πανεπιστήμιο του Πρίνστον.

“Διεκδικούν το δικό τους χώρο με μεγάλα γράμματα που αποτυπώνουν όχι μόνο τη σεξουαλική επιθυμία αλλά μιλούν ακριβώς και για την ίδια τη σεξουαλική πράξη. Και είναι κάτι πολύ πολύ σπάνιο”.

Λαξεμένες στην επιφάνεια ενός δολομίτη ασβεστόλιθου, οι αποτυπώσεις αυτές παρέχουν πολύτιμες πληροφορίες για την προσωπική ζωή των ανθρώπων που κατοικούσαν στην αρχαϊκή και κλασική Ελλάδα. Η μία μάλιστα που φαίνεται να έχει χαρακτεί στα μέσα του 6ου π.Χ αιώνα φέρει τη φράση “Νικασίτιμος οἶφε Τιμίονα” (Ο Νικασίτιμος συνουσιαζόταν εδώ με τον Τιμίονα).

“Γνωρίζουμε ότι στην αρχαία Ελλάδα η σεξουαλική επιθυμία ανάμεσα στους άνδρες δεν ήταν ταμπού”, δηλώνει ο καθηγητής Ανδρέας Βλαχόπουλος, ο οποίος επέστρεψε στο νησί την περασμένη εβδομάδα για να συνεχίσει την έρευνα του με μια ομάδα τοπογράφων, φωτογράφων, φοιτητών κλπ. “Αλλά αυτή η αποτύπωση … δεν είναι μόνο η πιο παλιά που έχει ανακαλυφθεί. Χρησιμοποιώντας το ρήμα (οἶφε) σε παρελθοντικό χρόνο που δείχνει διάρκεια, είναι σαφές ότι οι δύο αυτοί άνδρες έκαναν έρωτα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, δίνοντας έμφαση στη σεξουαλική πράξη με τρόπο ιδιαίτερα ασυνήθιστο στην ερωτική τέχνη”.

Στο ψηλότερο σημείο του λόφου με θέα τον κόλπο στο Βαθύ, η επιγραφή έχει οδηγήσει τον αρχαιολόγο στο συμπέρασμα ότι οι αναφερόμενοι άνδρες ήταν φρουροί που κρατούσαν σκοπιά.

Πέρα από την επιγραφή και σε χαμηλότερο ύψος βρέθηκαν χαραγμένες και οι εικόνες δύο ανδρικών μορίων.

Πηγή: www.avmag.gr

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης γιατί...

...ντόπιοι και ξένοι στεκόμαστε ο ένας στο πλευρό του άλλου. Δίνουμε όλοι μαζί τη μάχη για να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, όπου άνθρωποι φυλακίζονται επ’ αόριστον χωρίς να έχουν διαπράξει κανένα ποινικό αδίκημα. Σε μέρη σαν κι αυτά που υπήρχαν στη ναζιστική Γερμανία, σε μέρη όπου οι συνθήκες υγιεινής και η ιατρική περίθαλψη απουσιάζουν και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια εξευτελίζεται καθημερινά. Ταυτόχρονα, υψώνουμε τη φωνή μας ενάντια στην αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου στους “νόμιμα” διαμένοντες και την κατάργηση του νόμου για την ιθαγένεια. Ενός νόμου που παρά τους ασφυκτικούς περιορισμούς έδινε για πρώτη φορά το αυτονόητο δικαίωμα στην υπηκοότητα στα παιδιά των μεταναστών τα οποία γεννήθηκαν ή/και μεγάλωσαν σ’ αυτή τη χώρα. Ο συντηρητισμός και ο ρατσισμός όμως της ελληνικής κυβέρνησης δεν τελειώνει εδώ! Καταστέλλει και απαγορεύει την διαφορετικότητα απ’ όπου και αν προέρχεται. Αρνείται στα lgbtqi ζευγάρια το δικαίωμα στο γάμο και στην οικογένεια, ενώ ταυτόχρονα εξαπολύει πογκρόμ ενάντια στα τρανς άτομα και διώκει με λύσσα τις εκδιδόμενες γυναίκες. Κόβει τα επιδόματα αναπηρίας και με την κυνική αδιαφορία της αγνοεί τα προβλήματα προσβασιμότητας του δημόσιου χώρου που περιθωριοποιούν τα άτομα με κινητικά προβλήματα. Σε όλα αυτά θα μας βρίσκει συνέχεια απέναντί της!

…το αντιφασιστικό κίνημα είναι εδώ! Γιατί δεν πρέπει να επιτρέψουμε να δοθεί χώρος στους φασίστες και τη χρυσή αυγή. Γιατί δεν πρέπει να χαθούν κι άλλοι αντιφασίστες αγωνιστές, όπως ο Παύλος Φύσσας και εργάτες-μετανάστες, όπως ο Σαχτζάτ Λουκμάν, άνθρωποι που δολοφονήθηκαν από την εγκληματική οργάνωση της χρυσής αυγής. Μια οργάνωση που διασπείρει το μίσος ανάμεσα στους φτωχούς υπηρετώντας τους πλούσιους και δε διστάζει να προπαγανδίζει ναζιστικές ιδέες ακόμη και σε προνήπια. Που έχει να επιδείξει μόνο τσαμπουκά και βία ενάντια σε γυναίκες αλλά και σε όποιον άλλο διαφωνεί μαζί της. Θέλουμε οι γειτονιές και οι πόλεις μας να είναι ανοιχτές σε όλους και όλοι μαζί μπορούμε και πρέπει να σταματήσουμε τους εχθρούς της ελευθερίας. Γιατί το πρόβλημα μας δεν είναι ο μετανάστης, αλλά αυτό που γεννάει τη φτώχεια και την προσφυγιά, ο καπιταλισμός.

…οι διώξεις της κυβέρνησης ενάντια στη ναζιστική χρυσή αυγή ούτε μας πείθουν ούτε μας ικανοποιούν! Γιατί είναι η ίδια που μαζί με τα καθεστωτικά ΜΜΕ στήριξε και στηρίχτηκε στην άνοδο του φασισμού. Η κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ένωση ευθύνονται για τα ναυάγια στο Φαρμακονήσι, τη Λαμπεντούζα, και σε κάθε άκρη της Μεσογείου. Η πολιτική που χτίζει μια Ευρώπη-φρούριο για λίγους εκλεκτούς, υψώνοντας φράχτη στον Έβρο και ενισχύει ακροδεξιά κόμματα στη Γαλλία, την Ουκρανία (Λεπέν και Δεξιός Τομέας) και αλλού, ευθύνεται για το θάνατο πολλών ανθρώπων εντός και εκτός των συνόρων της.

…η ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να εφαρμόσει κατά γράμμα όσα την προστάζουν, διώκει κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι της κοινωνίας. Ποινικοποιεί τους αγώνες των ναυτεργατών, των απεργών της Χαλυβουργικής, των εκπαιδευτικών, των καθαριστριών, του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη του χρυσού στη Χαλκιδική και τόσους άλλους. Στέλνει την αστυνομία της σε σχολεία και συλλαμβάνει μαθητές και μαθήτριες που αντιστέκονται στην υποβάθμιση και την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης απειλώντας τους με στέρηση της συμμετοχής στις πανελλαδικές εξετάσεις. Διώκει Τούρκους αγωνιστές που τόλμησαν να αντισταθούν στο φασιστικό κράτος της Τουρκίας και παραμένουν ενεργοί πολιτικά στην εδώ κοινωνία. Εξισώνει την ανθρώπινη ζωή με την αξία ενός εισιτηρίου και σε δολοφονεί αν δεν το επικυρώσεις.

Το έχουμε πει και το ξαναλέμε, όσο αυτοί μιλάνε για κέρδη και ζημιές, εμείς θα είμαστε εδώ και θα φωνάζουμε ότι μιλάμε για ανθρώπινες ζωές. Ο Αλέξης, ο Λουκμάν, ο Φύσσας και ο Μπερκίν φωτίζουν το δρόμο της αντίστασης.

…ντόπιο και ξένο κεφάλαιο μέσω της κυβέρνησης, τρόικας και ΔΝΤ προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλοι και όλες εμείς ευθυνόμαστε για την τωρινή οικονομική κατάσταση της χώρας. Για αυτούς φταίνε οι άστεγοι που δεν έχουν σπίτι και φαγητό. Την ίδια στιγμή που κάποιοι στολίζουν τα δέντρα με πουλόβερ, πολλοί άνθρωποι κοιμούνται στο δρόμο. Κι ενώ το σχέδιο κατασχέσεων πρώτης κατοικίας είναι έτοιμο, χιλιάδες άνθρωποι παρακαλάνε για ένα πιάτο φαΐ. Όλα αυτά είναι εγκλήματα των πλουσίων που συνεχίζουν να πλουτίζουν από την φθηνή και ανασφάλιστη εργασία. Η φτώχεια μας όμως δεν μας χωρίζει, αλλά μας ενώνει. Το δικαίωμα στη στέγη και στη τροφή μας αφορά όλους και όλες και πρέπει να είναι αναφαίρετο. Ενάντια στα πλούτη τους υψώνουμε την αλληλεγγύη, το μεγαλύτερο όπλο μας.

…η κοινωνία οργανώνεται και αντιστέκεται. Γιατί ο πόλεμος αυτός δεν τελείωσε ακόμα. Αγώνες εργατικοί (καθηγητές, ΕΡΤ, καθαρίστριες, σχολικοί φύλακες) και τοπικοί (Σκουριές, ΣΜΑ Ευκαρπίας, καταστροφή χημικών όπλων ανοιχτά της Κρήτης) συνεχίζονται και δυναμώνουν μέρα με τη μέρα. Στεκόμαστε όλοι στο πλευρό τους. Παλεύουμε ενάντια στην εξόρυξη του χρυσού. Απαιτούμε το νερό μας να παραμείνει δημόσιο αγαθό. Και μαζί με τους εργαζομένους θα παλέψουμε όλοι και όλες μαζί. Το εργοστάσιο της Βιο.Με. μας δείχνει τον δρόμο της αυτοδιαχείρισης. Το δύσκολο δρόμο της ανεργίας και της φτώχειας μπορούμε να τον παλέψουμε ενωμένοι μέσα από την αντίσταση και την οργάνωση. Γιατί ακόμα κι όταν διώκουν την αλληλεγγύη, όπως στη περίπτωση του σχολείου Αλληλεγγύης, “Οδυσσέας”, δεν μας πτοούν. Όπως “ο Οδυσσέας” δε σταμάτησε να προσφέρει μαθήματα σε μετανάστες και μετανάστριες έτσι όλοι μας ξανασηκωνόμαστε και συνεχίζουμε τον κάθε μικρό ή μεγάλο καθημερινό αγώνα.

…μπορούμε να οργανωθούμε ενάντια στο σύστημα και στην κυβέρνηση και να πάρουμε πίσω όλα όσα μας ανήκουν. Το πρώτο μας όπλο ήταν και θα είναι η αλληλεγγύη ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό που μας επιβάλλουν. Συμμετέχουμε στα σωματεία εργαζομένων, στους συλλόγους μεταναστών, στις συνελεύσεις γειτονιών, στις κουζίνες αλληλεγγύης και προσπαθούμε να φτιάξουμε δομές στήριξης παντού. Στηρίζουμε τα κοινωνικά ιατρεία αλληλεγγύης και ταυτόχρονα συμμετέχουμε στον αγώνα για δημόσια και δωρεάν υγεία ως καθολικό δικαίωμα. Οργανωνόμαστε σε επιτροπές κατοίκων και διεκδικούμε ρεύμα και νερό για κάθε σπίτι. Γιατί τον κόσμο αυτόν τον αλλάζουμε καθημερινά μέσα από τις δράσεις μας.

Για όλα αυτά και γι’ άλλα τόσα που μας προβληματίζουν καθημερινά και θέλουμε να μοιραστούμε και να συζητήσουμε. Για ένα ποτήρι κρασί δίπλα σε μια μπάντα δρόμου που θα παίζει τις μουσικές για τις δικές μας ζωές κι όχι για τη χλιδή των πλουσίων. Για να δούμε μια παράσταση από ανθρώπους σαν εμάς, που να μιλά με τη δική μας γλώσσα, για τις δικές μας ανάγκες ή τα δικά μας όνειρα. Για να ανοίξουμε τους γευστικούς μας ορίζοντες δοκιμάζοντας τις μεταναστευτικές κουζίνες και να γνωρίσουμε την παράδοση των σημερινών μας γειτόνων μέσα από τους χορούς και τα τραγούδια τους.

Γιατί αυτές οι τρεις μέρες του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ είναι οι δικές μας μέρες, οι μέρες των από κάτω. Οι μέρες που θα βρεθούμε όλοι και όλες μαζί για να οργανωθούμε και να φωνάξουμε δυνατά ότι μπορούμε να νικήσουμε, αλλά και για να χαρούμε και να γιορτάσουμε τον δικό μας πλούτο. Τον πλούτο της πολυφωνίας μας, τον πλούτο των αγώνων και τον κινημάτων.

Twitter: @Antirafesthes

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Thessaloniki Pride 2014

Μετά το Athens Pride σειρά είχε το Thessaloniki Pride, το οποίο πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο. Μία μοναδική εμπειρία, που την απολαμβάνω όχι μόνο ως απλός θεατής αλλά και ως κομμάτι της διοργάνωσης. Για κάποιο λόγο δεν είχα αναφέρει ξεκάθαρα μέχρι τώρα στο blog τον ενεργό ρόλο που έχω στο thessaloniki pride, ως μέλος της μίας ομάδας που το διοργανώνει. Μάλιστα είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου καθώς έχω γνωρίσει σπουδαία άτομα τα οποία πλέον είναι καλοί φίλοι, έχουμε ζήσει ιδιαίτερες στιγμές μαζί και φυσικά πέρα από το pride, όλο το χρόνο διοργανώνουμε διάφορα πράγματα, είτε πρόκειται για εκδηλώσεις πολιτιστικού χαρακτήρα, είτε για πιο πολιτικοποιημένες και ακτιβιστικές δράσεις.

Στο πρώτο pride της Θεσσαλονίκης, το 2012, για κάποιο λόγο ήμουν απών. Είχα ακούσει ότι θα γινόταν αλλά δεν του έδωσα σημασία. Νόμιζα θα είναι μία αποτυχημένη απόπειρα 30-40 ατόμων. Όμως μετά, με αυτά που είδα και διάβασα, μετάνιωσα που δεν είχα πάρει μέρος. Ήταν αρκετά πετυχημένο, με περίπου 3.000 άτομα. Έτσι στο δεύτερο μπήκα δυναμικά μέσα, ως μέλος της ομάδας που προανέφερα. Είναι μεγάλη διαδικασία να οργανώσεις ένα pride, υπάρχουν πολλά θέματα που πρέπει να διευθετηθούν και πολλές λεπτομέρειες που πρέπει να προσέξεις. Ειδικά εκείνες τις μέρες που γίνεται το pride, η κούραση είναι απίστευτη. Αλλά βεβαίως αξίζει τον κόπο. Το 2ο thess pride, το πρώτο για μένα, θα μου μείνει αξέχαστο. Και με το που τελειώνει, ανυπομονείς ήδη για το επόμενο.



Φέτος, έχοντας ήδη την εμπειρία, ήμουν πιο καλά προετοιμασμένος. Ένας χρόνος σχεδόν για να κανονίσεις όλα τα πρακτικά θέματα, να συντονιστείς με όλους όσους συμμετέχουν για να έχεις το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Φέτος για την ακρίβεια ήταν εβδομάδα pride, καθώς όλη την εβδομάδα πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις με LGBT θεματολογία. Εκθέσεις φωτογραφίας, προβολές ταινιών, συζητήσεις... Αν κάποιος πήγε στα παραπάνω, είναι σίγουρο ότι θα με είδε να τριγυρνάω κάπου εκεί... Πολύ κούραση για άλλη μία φορά αλλά πέρασα υπέροχα. Τώρα πάμε δυναμικά για το Thessaloniki Pride 2015!

Γενικά τα gay prides προκαλούν ποικίλες αντιδράσεις. Άλλοτε είναι θετικές και άλλοτε αρνητικές. Κάποιες είναι αναμενόμενες, πχ από τους straight, τους ρατσιστές κτλ. Με εκπλήσσει όμως η αρνητική στάση των ίδιων των ομοφυλόφιλων, στους οποίους ανήκει επίσης το μεγαλύτερο μέρος των gay φίλων μου. Είναι ένα πολύπλοκο θέμα όπου δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Είναι περισσότερο θα έλεγα θέμα προσωπικών επιλογών και κριτηρίων. Κατανοώ τα επιχειρήματα της αντίθετης πλευράς, δεν μπορώ να πω ότι είναι τελείως αβάσιμα. Υπάρχουν όμως και κάποιες πτυχές που αγνοούν.



Υπάρχουν πολλά που μπορούν να πει κάποιος σχετικά με τα gay prides. Θα κάνω σύντομα ένα post που θα αναφέρομαι σε αυτό, εξηγώντας γιατί εγώ προσωπικά νομίζω είναι σημαντικό να γίνονται pride. Όποια άποψη και να έχει κανείς, δεν μπορεί σίγουρα να πει ότι δεν έχουν βοηθήσει με κάποιο τρόπο στην αποδοχή της gay κουλτούρας!

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Τουρισμός στην Αθήνα και συμμετοχή στο Athens Pride

Πέρασα τρεις υπέροχες μέρες στην Αθήνα το προηγούμενο ΠΣΚ. Επιτέλους είχα την ευκαιρία, μετά από το 2009 που ήταν η τελευταία φορά, να εξερευνήσω την Αθήνα, να ανακαλύψω τις γειτονιές της και βεβαίως να πάω στο gay pride.

Έκανα αμέτρητα χιλιόμετρα αυτές τις μέρες, γι αυτό άλλωστε επέστρεψα σχεδόν κουτσαίνοντας στη Θεσσαλονίκη. Σύνταγμα, Ομόνοια, Θησείο, Πλάκα, Ψυρρή, Μοναστηράκι, Πεδίον του Άρεως, Εξάρχεια, Λυκαβηττός... Δυστυχώς δεν πρόλαβα να πάω σε κάποια άλλα μέρη που ήθελα, όπως στο μουσείο της Ακρόπολης ή στον Κεραμεικό, όμως όλα μαζί δεν γίνονται σε τόσο λίγο χρόνο. Θα τα δω την επόμενη φορά, η οποία ελπίζω να είναι σύντομα, ίσως κατά τον Σεπτέμβριο.
Η θέα από τον Λυκαβηττό
Έχει πολλά όμορφα σημεία η Αθήνα. Περιοχές με ιδιαίτερο χαρακτήρα που χαίρεσαι να γνωρίζεις. Όμως αυτό που διαπίστωσα είναι πως η Αθήνα μοιάζει περισσότερο με ανατολίτικη πόλη παρά με ευρωπαϊκή και ασφαλώς δεν το λέω με αρνητικό τρόπο. Επίσης δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να ζω εκεί. Είναι υπερβολικά χαώδης, απρόσωπη, σε κάποια σημεία βρώμικη και επικίνδυνη, ειδικά τις νυχτερινές ώρες. Είναι εκπληκτική όταν πας σαν τουρίστας και βλέπεις όλα τα γραφικά σημεία, τα μαγαζιά κτλ. όμως αν ζεις εκεί, αλλάζει το πράγμα. Ενώ αντίθετα η Θεσσαλονίκη είναι πιο συμμαζεμένη, έχει το πανέμορφο παραλιακό μέτωπο και δεν θεωρώ ότι είναι πόλη όπου δεν νιώθεις ασφαλής. Παρόλα αυτά, θέλω πολύ να ξαναπάω και στεναχωρήθηκα όταν ήρθε η ώρα να φύγω.

Για καφέ με θέα την Ακρόπολη
Όσον αφορά το gay pride, ήταν κι αυτή τη φορά φανταστικό. Είχε πάρα πολύ κόσμο, βέβαια νομίζω όχι όσους έλεγαν πως θα έχει. Η παρέλαση που είναι το αποκορύφωμα, κράτησε περίπου δύο ώρες, κάνοντας έναν μεγάλο κύκλο στο κέντρο της πόλης. Είχα την ευκαιρία να δω παλιούς γνωστούς και να γνωρίσω από κοντά άτομα με τα οποία μέχρι τώρα είχαμε μόνο ηλεκτρονική επαφή. Η κούραση στο τέλος της μέρας ήταν απερίγραπτη, άξιζε φυσικά όμως η εμπειρία.

Πλατεία Κλαυθμώνος - Athens Pride
Την τελευταία μέρα, βγήκα με δύο φίλους μου μέσω των οποίων γνώρισα ένα παιδί που μου άρεσε κάπως. Ήταν αρκετά φιλικός μαζί μου χωρίς βέβαια να σημαίνει κάτι παραπάνω αυτό. Ήταν ευχάριστη παρέα όμως και θα ήθελα να έχω λίγο παραπάνω χρόνο να τον γνωρίσω καλύτερα.

Γενικά ήταν ένα πολύ όμορφο τριήμερο το οποίο ελπίζω να επαναλάβω σύντομα!

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Επίσκεψη στην Αθήνα και Athens Pride

Ήθελα από καιρό να επισκεφτώ την Αθήνα και επίσης να ξαναπάω σε gay pride της Αθήνας, μετά την πρώτη φορά το 2009. Επιτέλους ο στόχος μου έγινε πραγματικότητα. Αυτό το post γράφεται από την πρωτεύουσα, στην οποία βρίσκομαι από νωρίς το πρωί. Ταξίδεψα με αεροπλάνο, πραγματοποιώντας κάτι ακόμα που ήθελα να κάνω καθώς ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποίησα αυτό το μέσο μεταφοράς.

Ήδη γύρισα λίγο την πόλη και έχω το ωραίο αίσθημα του τουρίστα. Βεβαια η υπερβολική ζέστη με ταλαιπώρει αρκετά. Έχω τόσα πράγματα που θέλω να δω και να κάνω, όμως σε τρεις ημέρες, μόνο μία γεύση μπορώ να πάρω.

Αύριο φυσικά είναι το αποκορύφωμα, που γίνεται το gay pride της Αθήνας, για 10η χρονιά, στην πλατεία Κλαυθμώνος. Θα είμαι εκεί όχι μόνο ως επισκέπτης αλλά και ως μέλος μιας gay ομάδας της Θεσσαλονίκης. Ανυπομονώ να ζήσω την εμπειρία που έζησα το 2009, αν και είμαι σίγουρος ότι θα είναι ακόμα καλύτερη.

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Η νέα, πιο θαρραλέα gay γενιά

Συναναστρέφομαι με αρκετά gay ατόμα σε ηλικία μικρότερη από τη δική μου, δηλαδή 20 με 25 χρονών. Μερικοί από αυτούς μάλιστα είναι καλοί μου φίλοι. Πραγματικά μου δίνει ελπίδα το πόσο πιο θαρραλέοι και ανοιχτόμυαλοι είναι από άλλους ομοφιλόφιλους στα 30 και στα 40, που σε αυτή την ηλικία υποτίθεται έχουν μεγαλύτερη εμπειρία και ωριμότητα.

Έχω γνωρίσει κι έχω μιλήσει με 30ρηδες και 40ρηδες που είναι gay, ζουν μόνοι αλλά φοβούνται να αποκαλύψουν στους γονείς τους και στο ευρύ τους περιβάλλον τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Σε ακόμα χειρότερη θέση είναι εκείνοι που στήνουν ψεύτικες σχέσεις για τα μάτια του κόσμου ή που φτάνουν στο σημείο να παντρευτούν για να μην προκαλούν υποψίες, ζώντας μία ψεύτικη, καταπιεσμένη ζωή.

Κι έρχεται η νέα γενιά έτοιμη να διεκδικήσει το δικαίωμα μίας ελεύθερης ζωής χωρίς συμβιβασμούς και ψέματα. Λαμπρό παράδειγμα ο φίλος μου ο Μ, 22 χρονών. Τον γνώρισα σε ένα φεστιβάλ όπου συμμετείχαν πολλές οργανώσεις. Εγώ ήμουν με μία gay ομάδα κι εκείνος με μια οικολογική. Το πρώτο βράδυ, αφού είχαν φύγει όλοι, μας πλησίασε δειλά δειλά, μας έπιασε την κουβέντα και μας είπε ότι είναι ομοφυλόφιλος. Τις επόμενες μέρες δίσταζε ακόμα και να μας μιλήσει όταν υπήρχε κόσμος μην τυχόν και υποψιαστούν τίποτα. Γενικά μέχρι τότε απέφευγε οτιδήποτε θα μπορούσε να αποκαλύψει ότι γουστάρει άνδρες. Λίγους μήνες μετά, ο ντροπαλός, φοβισμένος Μ. έκανε το coming out στους κάπως συντηριτικούς γονείς του και τώρα πια είναι άνετος με τον εαυτό του και δεν τον νοιάζει τόσο πολύ η γνώμη των άλλων.

Δεύτερο παράδειγμα ο Σ. 25 χρονών. Με τον Σ, γνωριστήκαμε τον περασμένο Σεπτέμβριο σε ένα πάρτυ της ομάδας που ανέφερα παραπάνω και για ένα μήνα ήμασταν μαζί. Πολύ καλό παιδί, αρκετά μαζεμένος και ντροπαλός, με ελάχιστες εμπειρίες. Κι αυτός επίσης, εκτός gay κύκλου, Ο μόνος που γνώριζε γι αυτόν ήταν ο αδερφός του. Τους τελευταίους μήνες είχε χαθεί. Πρόσφατα άρχισα να κάνουμε παρέα πάλι. Μου εξήγησε ότι είχε περάσει μία άσχημη ψυχολογική φάση και τελικά έκανε το coming out στους γονείς του, οι οποίοι το δέχθηκαν αρκετά ψύχραιμα. Οπότε πλέον ούτε αυτός είναι αναγκασμένος να κρύβεται και να λέει ένα σωρό ψέματα στους δικούς του.

Δύο άτομα που ήταν βαθιά μέσα στην ντουλάπα, βρήκαν το θάρρος και έκαναν το δυσκολότερο ίσως βήμα, να παραδεχθούν το ποιοι είναι πραγματικά με κίνδυνο την απόρριψη και τον ψυχολογικό πόλεμο. Όμως εν τέλει, βγήκαν κερδισμένοι. Τώρα πια δεν χρειάζεται να φοβούνται. Είναι ελπιδοφόρο λοιπόν ότι οι νεώτεροι δεν ακολουθούν τα χνάρια των πιο παλιών αλλά χαράσουν την δική τους πορεία. Αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας και για μένα τον ίδιο.

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Είναι αστείο να νομίζεις ότι ο HIV μεταδίδεται έτσι!

Ο Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας «Θετική Φωνή» συνεχίζει την καμπάνια ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης ενάντια στο στίγμα και τις διακρίσεις που βιώνουν τα άτομα που ζουν με τον ιό HIV. Μετά την επιτυχία του πρώτου σποτ, ξεκινά η προβολή του δεύτερου σποτ από τα τηλεοπτικά κανάλια και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για όλο τον Ιούνιο.

Η καμπάνια επιχειρεί να προσεγγίσει με χιουμοριστικό τόνο επικρατούσες στον ευρύ πληθυσμό φοβίες και λανθασμένες αντιλήψεις και στάσεις, όσον αφορά τη μεταδοτικότητα του ιού. Ακόμα, σκοπεύει να σχολιάσει στερεότυπες απεικονίσεις και αναπαραστάσεις του HIV που έχουν διαδοθεί διαχρονικά από τα ΜΜΕ και έχουν εδραιωθεί. Απώτερος σκοπός είναι η ενημέρωση του κοινού για το τι είναι σήμερα το HIV/AIDS, με πληροφόρηση που μπορεί να αντλήσει από το site και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της Θετικής Φωνής αλλά και από άλλες πηγές.

Η Θετική Φωνή είναι ο Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας που ιδρύθηκε το 2009 με σκοπό την προάσπιση των δικαιωμάτων των οροθετικών, την αντιμετώπιση της εξάπλωσης του HIV καθώς και τον περιορισμό των κοινωνικών και οικονομικών επιπτώσεών του στην Ελλάδα.

Η καμπάνια πραγματοποιείται με τη χορηγία του Ιδρύματος Μποδοσάκη.