Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Thessaloniki Pride 2014

Μετά το Athens Pride σειρά είχε το Thessaloniki Pride, το οποίο πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο. Μία μοναδική εμπειρία, που την απολαμβάνω όχι μόνο ως απλός θεατής αλλά και ως κομμάτι της διοργάνωσης. Για κάποιο λόγο δεν είχα αναφέρει ξεκάθαρα μέχρι τώρα στο blog τον ενεργό ρόλο που έχω στο thessaloniki pride, ως μέλος της μίας ομάδας που το διοργανώνει. Μάλιστα είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου καθώς έχω γνωρίσει σπουδαία άτομα τα οποία πλέον είναι καλοί φίλοι, έχουμε ζήσει ιδιαίτερες στιγμές μαζί και φυσικά πέρα από το pride, όλο το χρόνο διοργανώνουμε διάφορα πράγματα, είτε πρόκειται για εκδηλώσεις πολιτιστικού χαρακτήρα, είτε για πιο πολιτικοποιημένες και ακτιβιστικές δράσεις.

Στο πρώτο pride της Θεσσαλονίκης, το 2012, για κάποιο λόγο ήμουν απών. Είχα ακούσει ότι θα γινόταν αλλά δεν του έδωσα σημασία. Νόμιζα θα είναι μία αποτυχημένη απόπειρα 30-40 ατόμων. Όμως μετά, με αυτά που είδα και διάβασα, μετάνιωσα που δεν είχα πάρει μέρος. Ήταν αρκετά πετυχημένο, με περίπου 3.000 άτομα. Έτσι στο δεύτερο μπήκα δυναμικά μέσα, ως μέλος της ομάδας που προανέφερα. Είναι μεγάλη διαδικασία να οργανώσεις ένα pride, υπάρχουν πολλά θέματα που πρέπει να διευθετηθούν και πολλές λεπτομέρειες που πρέπει να προσέξεις. Ειδικά εκείνες τις μέρες που γίνεται το pride, η κούραση είναι απίστευτη. Αλλά βεβαίως αξίζει τον κόπο. Το 2ο thess pride, το πρώτο για μένα, θα μου μείνει αξέχαστο. Και με το που τελειώνει, ανυπομονείς ήδη για το επόμενο.



Φέτος, έχοντας ήδη την εμπειρία, ήμουν πιο καλά προετοιμασμένος. Ένας χρόνος σχεδόν για να κανονίσεις όλα τα πρακτικά θέματα, να συντονιστείς με όλους όσους συμμετέχουν για να έχεις το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Φέτος για την ακρίβεια ήταν εβδομάδα pride, καθώς όλη την εβδομάδα πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις με LGBT θεματολογία. Εκθέσεις φωτογραφίας, προβολές ταινιών, συζητήσεις... Αν κάποιος πήγε στα παραπάνω, είναι σίγουρο ότι θα με είδε να τριγυρνάω κάπου εκεί... Πολύ κούραση για άλλη μία φορά αλλά πέρασα υπέροχα. Τώρα πάμε δυναμικά για το Thessaloniki Pride 2015!

Γενικά τα gay prides προκαλούν ποικίλες αντιδράσεις. Άλλοτε είναι θετικές και άλλοτε αρνητικές. Κάποιες είναι αναμενόμενες, πχ από τους straight, τους ρατσιστές κτλ. Με εκπλήσσει όμως η αρνητική στάση των ίδιων των ομοφυλόφιλων, στους οποίους ανήκει επίσης το μεγαλύτερο μέρος των gay φίλων μου. Είναι ένα πολύπλοκο θέμα όπου δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Είναι περισσότερο θα έλεγα θέμα προσωπικών επιλογών και κριτηρίων. Κατανοώ τα επιχειρήματα της αντίθετης πλευράς, δεν μπορώ να πω ότι είναι τελείως αβάσιμα. Υπάρχουν όμως και κάποιες πτυχές που αγνοούν.



Υπάρχουν πολλά που μπορούν να πει κάποιος σχετικά με τα gay prides. Θα κάνω σύντομα ένα post που θα αναφέρομαι σε αυτό, εξηγώντας γιατί εγώ προσωπικά νομίζω είναι σημαντικό να γίνονται pride. Όποια άποψη και να έχει κανείς, δεν μπορεί σίγουρα να πει ότι δεν έχουν βοηθήσει με κάποιο τρόπο στην αποδοχή της gay κουλτούρας!

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Τουρισμός στην Αθήνα και συμμετοχή στο Athens Pride

Πέρασα τρεις υπέροχες μέρες στην Αθήνα το προηγούμενο ΠΣΚ. Επιτέλους είχα την ευκαιρία, μετά από το 2009 που ήταν η τελευταία φορά, να εξερευνήσω την Αθήνα, να ανακαλύψω τις γειτονιές της και βεβαίως να πάω στο gay pride.

Έκανα αμέτρητα χιλιόμετρα αυτές τις μέρες, γι αυτό άλλωστε επέστρεψα σχεδόν κουτσαίνοντας στη Θεσσαλονίκη. Σύνταγμα, Ομόνοια, Θησείο, Πλάκα, Ψυρρή, Μοναστηράκι, Πεδίον του Άρεως, Εξάρχεια, Λυκαβηττός... Δυστυχώς δεν πρόλαβα να πάω σε κάποια άλλα μέρη που ήθελα, όπως στο μουσείο της Ακρόπολης ή στον Κεραμεικό, όμως όλα μαζί δεν γίνονται σε τόσο λίγο χρόνο. Θα τα δω την επόμενη φορά, η οποία ελπίζω να είναι σύντομα, ίσως κατά τον Σεπτέμβριο.
Η θέα από τον Λυκαβηττό
Έχει πολλά όμορφα σημεία η Αθήνα. Περιοχές με ιδιαίτερο χαρακτήρα που χαίρεσαι να γνωρίζεις. Όμως αυτό που διαπίστωσα είναι πως η Αθήνα μοιάζει περισσότερο με ανατολίτικη πόλη παρά με ευρωπαϊκή και ασφαλώς δεν το λέω με αρνητικό τρόπο. Επίσης δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να ζω εκεί. Είναι υπερβολικά χαώδης, απρόσωπη, σε κάποια σημεία βρώμικη και επικίνδυνη, ειδικά τις νυχτερινές ώρες. Είναι εκπληκτική όταν πας σαν τουρίστας και βλέπεις όλα τα γραφικά σημεία, τα μαγαζιά κτλ. όμως αν ζεις εκεί, αλλάζει το πράγμα. Ενώ αντίθετα η Θεσσαλονίκη είναι πιο συμμαζεμένη, έχει το πανέμορφο παραλιακό μέτωπο και δεν θεωρώ ότι είναι πόλη όπου δεν νιώθεις ασφαλής. Παρόλα αυτά, θέλω πολύ να ξαναπάω και στεναχωρήθηκα όταν ήρθε η ώρα να φύγω.

Για καφέ με θέα την Ακρόπολη
Όσον αφορά το gay pride, ήταν κι αυτή τη φορά φανταστικό. Είχε πάρα πολύ κόσμο, βέβαια νομίζω όχι όσους έλεγαν πως θα έχει. Η παρέλαση που είναι το αποκορύφωμα, κράτησε περίπου δύο ώρες, κάνοντας έναν μεγάλο κύκλο στο κέντρο της πόλης. Είχα την ευκαιρία να δω παλιούς γνωστούς και να γνωρίσω από κοντά άτομα με τα οποία μέχρι τώρα είχαμε μόνο ηλεκτρονική επαφή. Η κούραση στο τέλος της μέρας ήταν απερίγραπτη, άξιζε φυσικά όμως η εμπειρία.

Πλατεία Κλαυθμώνος - Athens Pride
Την τελευταία μέρα, βγήκα με δύο φίλους μου μέσω των οποίων γνώρισα ένα παιδί που μου άρεσε κάπως. Ήταν αρκετά φιλικός μαζί μου χωρίς βέβαια να σημαίνει κάτι παραπάνω αυτό. Ήταν ευχάριστη παρέα όμως και θα ήθελα να έχω λίγο παραπάνω χρόνο να τον γνωρίσω καλύτερα.

Γενικά ήταν ένα πολύ όμορφο τριήμερο το οποίο ελπίζω να επαναλάβω σύντομα!

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Επίσκεψη στην Αθήνα και Athens Pride

Ήθελα από καιρό να επισκεφτώ την Αθήνα και επίσης να ξαναπάω σε gay pride της Αθήνας, μετά την πρώτη φορά το 2009. Επιτέλους ο στόχος μου έγινε πραγματικότητα. Αυτό το post γράφεται από την πρωτεύουσα, στην οποία βρίσκομαι από νωρίς το πρωί. Ταξίδεψα με αεροπλάνο, πραγματοποιώντας κάτι ακόμα που ήθελα να κάνω καθώς ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποίησα αυτό το μέσο μεταφοράς.

Ήδη γύρισα λίγο την πόλη και έχω το ωραίο αίσθημα του τουρίστα. Βεβαια η υπερβολική ζέστη με ταλαιπώρει αρκετά. Έχω τόσα πράγματα που θέλω να δω και να κάνω, όμως σε τρεις ημέρες, μόνο μία γεύση μπορώ να πάρω.

Αύριο φυσικά είναι το αποκορύφωμα, που γίνεται το gay pride της Αθήνας, για 10η χρονιά, στην πλατεία Κλαυθμώνος. Θα είμαι εκεί όχι μόνο ως επισκέπτης αλλά και ως μέλος μιας gay ομάδας της Θεσσαλονίκης. Ανυπομονώ να ζήσω την εμπειρία που έζησα το 2009, αν και είμαι σίγουρος ότι θα είναι ακόμα καλύτερη.

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Η νέα, πιο θαρραλέα gay γενιά

Συναναστρέφομαι με αρκετά gay ατόμα σε ηλικία μικρότερη από τη δική μου, δηλαδή 20 με 25 χρονών. Μερικοί από αυτούς μάλιστα είναι καλοί μου φίλοι. Πραγματικά μου δίνει ελπίδα το πόσο πιο θαρραλέοι και ανοιχτόμυαλοι είναι από άλλους ομοφιλόφιλους στα 30 και στα 40, που σε αυτή την ηλικία υποτίθεται έχουν μεγαλύτερη εμπειρία και ωριμότητα.

Έχω γνωρίσει κι έχω μιλήσει με 30ρηδες και 40ρηδες που είναι gay, ζουν μόνοι αλλά φοβούνται να αποκαλύψουν στους γονείς τους και στο ευρύ τους περιβάλλον τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Σε ακόμα χειρότερη θέση είναι εκείνοι που στήνουν ψεύτικες σχέσεις για τα μάτια του κόσμου ή που φτάνουν στο σημείο να παντρευτούν για να μην προκαλούν υποψίες, ζώντας μία ψεύτικη, καταπιεσμένη ζωή.

Κι έρχεται η νέα γενιά έτοιμη να διεκδικήσει το δικαίωμα μίας ελεύθερης ζωής χωρίς συμβιβασμούς και ψέματα. Λαμπρό παράδειγμα ο φίλος μου ο Μ, 22 χρονών. Τον γνώρισα σε ένα φεστιβάλ όπου συμμετείχαν πολλές οργανώσεις. Εγώ ήμουν με μία gay ομάδα κι εκείνος με μια οικολογική. Το πρώτο βράδυ, αφού είχαν φύγει όλοι, μας πλησίασε δειλά δειλά, μας έπιασε την κουβέντα και μας είπε ότι είναι ομοφυλόφιλος. Τις επόμενες μέρες δίσταζε ακόμα και να μας μιλήσει όταν υπήρχε κόσμος μην τυχόν και υποψιαστούν τίποτα. Γενικά μέχρι τότε απέφευγε οτιδήποτε θα μπορούσε να αποκαλύψει ότι γουστάρει άνδρες. Λίγους μήνες μετά, ο ντροπαλός, φοβισμένος Μ. έκανε το coming out στους κάπως συντηριτικούς γονείς του και τώρα πια είναι άνετος με τον εαυτό του και δεν τον νοιάζει τόσο πολύ η γνώμη των άλλων.

Δεύτερο παράδειγμα ο Σ. 25 χρονών. Με τον Σ, γνωριστήκαμε τον περασμένο Σεπτέμβριο σε ένα πάρτυ της ομάδας που ανέφερα παραπάνω και για ένα μήνα ήμασταν μαζί. Πολύ καλό παιδί, αρκετά μαζεμένος και ντροπαλός, με ελάχιστες εμπειρίες. Κι αυτός επίσης, εκτός gay κύκλου, Ο μόνος που γνώριζε γι αυτόν ήταν ο αδερφός του. Τους τελευταίους μήνες είχε χαθεί. Πρόσφατα άρχισα να κάνουμε παρέα πάλι. Μου εξήγησε ότι είχε περάσει μία άσχημη ψυχολογική φάση και τελικά έκανε το coming out στους γονείς του, οι οποίοι το δέχθηκαν αρκετά ψύχραιμα. Οπότε πλέον ούτε αυτός είναι αναγκασμένος να κρύβεται και να λέει ένα σωρό ψέματα στους δικούς του.

Δύο άτομα που ήταν βαθιά μέσα στην ντουλάπα, βρήκαν το θάρρος και έκαναν το δυσκολότερο ίσως βήμα, να παραδεχθούν το ποιοι είναι πραγματικά με κίνδυνο την απόρριψη και τον ψυχολογικό πόλεμο. Όμως εν τέλει, βγήκαν κερδισμένοι. Τώρα πια δεν χρειάζεται να φοβούνται. Είναι ελπιδοφόρο λοιπόν ότι οι νεώτεροι δεν ακολουθούν τα χνάρια των πιο παλιών αλλά χαράσουν την δική τους πορεία. Αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας και για μένα τον ίδιο.

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Είναι αστείο να νομίζεις ότι ο HIV μεταδίδεται έτσι!

Ο Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας «Θετική Φωνή» συνεχίζει την καμπάνια ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης ενάντια στο στίγμα και τις διακρίσεις που βιώνουν τα άτομα που ζουν με τον ιό HIV. Μετά την επιτυχία του πρώτου σποτ, ξεκινά η προβολή του δεύτερου σποτ από τα τηλεοπτικά κανάλια και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για όλο τον Ιούνιο.

Η καμπάνια επιχειρεί να προσεγγίσει με χιουμοριστικό τόνο επικρατούσες στον ευρύ πληθυσμό φοβίες και λανθασμένες αντιλήψεις και στάσεις, όσον αφορά τη μεταδοτικότητα του ιού. Ακόμα, σκοπεύει να σχολιάσει στερεότυπες απεικονίσεις και αναπαραστάσεις του HIV που έχουν διαδοθεί διαχρονικά από τα ΜΜΕ και έχουν εδραιωθεί. Απώτερος σκοπός είναι η ενημέρωση του κοινού για το τι είναι σήμερα το HIV/AIDS, με πληροφόρηση που μπορεί να αντλήσει από το site και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της Θετικής Φωνής αλλά και από άλλες πηγές.

Η Θετική Φωνή είναι ο Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας που ιδρύθηκε το 2009 με σκοπό την προάσπιση των δικαιωμάτων των οροθετικών, την αντιμετώπιση της εξάπλωσης του HIV καθώς και τον περιορισμό των κοινωνικών και οικονομικών επιπτώσεών του στην Ελλάδα.

Η καμπάνια πραγματοποιείται με τη χορηγία του Ιδρύματος Μποδοσάκη.