Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Ένας χρόνος μετά...

Πέρασε ακριβώς ένας χρόνος από τη μέρα που γνώρισα τον Μ. Πόσο διαφορετικά ήταν τότε τα πράγματα. Γεμάτος χαρά και ενθουσιασμό που θα τον γνώριζα αλλά και άγχος. Μιλούσαμε ήδη λίγο καιρό και είχαμε αποφασίσει να πάω να τον βρω εκεί που έμενε. Θα το συνδύαζα δηλαδή με μία καλοκαιρινή εκδρομή. Σαν σήμερα τον είδα πρώτη φορά, ανταλλάξαμε τα πρώτα μας φιλιά, κάναμε τις πρώτες μας βόλτες... Ήταν η αρχή για κάτι πολύ όμορφο που θα διαρκούσε δυστυχώς πολύ λίγο, όμως εγώ δεν το ήξερα αυτό τότε. Μόλις δύο μήνες κράτησε, τρεις σχεδόν αν υπολογίσεις και την επικοινωνία μας πιο πριν. 

Τρεις μήνες ευτυχίας και έπειτα αρκετοί μήνες θλίψης και απογοήτευσης. Ένα χρόνο μετά, ακόμα το μυαλό είναι εκεί. Νοσταλγία για τις όμορφες στιγμές και απορία αν θα ξαναέρθουν και πότε. Μετά από εκείνον τίποτα, ένα κενό, σαν να αποσύρθηκα από το ερωτικό παιχνίδι. Δεν είναι ότι δεν ήθελα να γνωρίσω κάποιον άλλον, αντιθέτως, το είχα μεγάλη ανάγκη. Όμως δεν είναι τόσο εύκολο να βρεις κάποιον, όχι απλά για να γεμίσει ένα κενό αλλά για να αντικαταστήσει επάξια αυτό που έχασες. Δεν βρέθηκε κάποιος, στις λιγοστές προσπάθειες που έκανα είναι η αλήθεια, να με κάνει να χαμογελάσω και να πω "Εδώ είμαστε, βρήκα αυτό που έψαχνα". 

Πολλές ανούσιες συνομιλίες, πρόσωπα αδιάφορα, ελάχιστα ραντεβού... Κανένας δεν μου προκαλεί το ενδιαφέρον, σχεδόν από την αρχή φαίνεται ότι κάτι δεν κολλάει. Πόσο δύσκολο είναι να συντονιστούν τα θέλω δύο ανθρώπων για να γίνουν ένα στην πορεία; Η μοναξιά γίνεται αβάσταχτη αλλά και τρόπος ζωής σιγά σιγά.

Πρόσφατα γνώρισα ένα παιδί, σε φιλικούς όρους βέβαια, αλλά εμένα μου άρεσε αρκετά ώστε να σκέφτομαι την πιθανότητα να προχωρήσει παρακάτω. Δεν ξέρω όμως πως το βλέπει εκείνος. Δεν μιλήσαμε καθόλου περί αυτού. Είναι όμως σε αρκετά δύσκολη φάση με τα ψυχολογικά του και αναρωτιέμαι αν είναι καλή ιδέα να μπλέξω με μία τέτοια περίπτωση. Προς το παρόν, για πρακτικούς λόγους, δεν μπορώ να ασχοληθώ περισσότερο μαζί του.

Πέρυσι ήταν ένα θαυμάσιο καλοκαίρι. Φέτος γιατί να μην είναι το ίδιο; Γιατί να μην έχω κι εγώ το μερίδιο μου σε έναν καλοκαιρινό έρωτα;

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Μιχαήλ Λώλης, ο gay αστυνομικός που γκρεμίζει τα τείχη της προκατάληψης

Τον Μάιο είχα την ευκαιρία για άλλη μία χρονιά να παρευρεθώ στο Tedx Thessaloniki στο Μέγαρο Μουσικής. Το Tedx είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που διοργανώνει εκδηλώσεις με ομιλίες σε όλο τον κόσμο, με θέμα την καινοτομία, την τεχνολογία, κοινωνικά και περιβαντολογικά ζητήματα κλπ. Φέτος, ένας από τους ομιλητές ήταν ο Μιχάλης Λώλης, ο οποίος είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος και αστυνομικός. Η ομιλία του ήταν καταπληκτική και αξίζει να την παρακολουθήσει κανείς.


Από την ιστοσελίδα της διοργάνωσης:

"Σε αυτή τη βαθιά προσωπική και συναισθηματική ομιλία, ο Michael Lolis περιγράφει τον αγώνα του να συμφωνεί με τη σεξουαλική του ταυτότητα. Από νεαρή ηλικία προσπάθησε να συμμορφωθεί με τα στερεότυπα της κοινωνίας σχετικά με την αρσενική συμπεριφορά και, μετά την ένταξή του στην αστυνομία, οδήγησε μια διπλή ζωή γεμάτη ενοχές και αγωνία. Ωστόσο, όταν ερωτεύτηκε, αποφάσισε να βγει και σήμερα δεν είναι μόνο ο πρώτος Έλληνας αστυνομικός που δηλώνει ανοιχτά ότι είναι ομοφυλόφιλος, αλλά και μέλος της Ευρωπαϊκής Αστυνομικής Ένωσης ΛΟΑΤ και υποστηρικτής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων."

"Ο Μιχάλης Λώλης γεννήθηκε το 1986 σε ένα μικρό χωριό κοντά στα Ιωάννινα της Ελλάδας. Αφού αποφοίτησε από την Ελληνική Αστυνομική Ακαδημία, υπηρετεί στο Τμήμα Ενάντια στη Ρατσιστική Βία στην Αθήνα και είναι επίσης μέλος της Ευρωπαϊκής Αστυνομικής Ένωσης ΛΟΑΤ. Για να συμπληρώσει το έργο του για τα ανθρώπινα δικαιώματα, σπουδάζει στο δημόσιο και ευρωπαϊκό δίκαιο. Ο Michael Lolis είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Αστυνομικής Ένωσης ΛΟΑΤ, που έσπασε ορισμένους τοίχους που μιλούσαν ανοιχτά στον τόπο εργασίας, ένα ιδιαίτερα συντηρητικό περιβάλλον, Για την ομοφυλοφιλία και την ανάγκη για την κοινωνία να δεχτεί τα LGBT άτομα."