Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Ένας μήνας σχέση

Για την ακρίβεια αύριο κλείνουμε πέντε εβδομάδες. Πέρασε γρήγορα αυτό το διάστημα και ήταν αρκετά ευχάριστο. Ιδιαίτερα στην αρχή ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος. Τώρα όμως τα πράγματα έχον χάσει την αρχική τους λάμψη!

Όσο περνάει ο καιρός και γνωριζόμαστε καλύτερα ανακαλύπτουμε ότι διαφέρουμε σε αρκετά θέματα, ότι δεν έχουμε τον ίδιο τρόπο σκέψης κτλ. Άρχισα να προβληματίζομαι για το αν τελικά ταιριάζουμε και αν μπορεί να προχωρήσει η σχέση. Αποφάσισα να περιμένω λίγο να δω τι θα γίνει και κάποια στιγμή να του μιλήσω. Με πρόλαβε όμως επειδή κι εκείνος είχε τους ίδιους προβληματισμούς αλλά προτίμησε να το ζητήσουμε άμεσα κι έτσι κάναμε. Τελικά μας βγήκε σε καλό. Εκφράσαμε αυτά που μας απασχολούσαν, ξεκαθαρίσαμε κάποια πράγματα και τώρα νιώθουμε πιο άνετα.

Η αλήθεια είναι ότι άρχισα να πιέζομαι καθώς το προχωρήσαμε πολύ γρήγορα. Στην αρχή, που ήταν ακόμα κάτι καινούργιο, το απολάμβανα. Να βρισκόμαστε κάθε μέρα, να περνάμε πολλές ώρες μαζί, να κοιμάται ο ένας στο σπίτι του άλλου κτλ. Ξαφνικά όμως ένιωσα σαν να προσπεράσαμε το στάδιο των ραντεβού και πήγαμε κατευθείαν στη συγκατοίκηση! Εγώ επειδή έχω κάνει λίγες σχέσεις στη ζωή μου και μένω μόνος μου τα τελευταία χρόνια, έχω συνηθίσει στην ανεξαρτησία και την ελευθερία κινήσεων. Ο Σ. θέλει να περνάμε όσο πιο πολύ χρόνο μπορούμε μαζί και όταν είμαστε μαζί θέλει να έχει αποκλειστικά την προσοχή μου. Όποτε μένουμε μαζί, παραμελούμε όλα τα υπόλοιπα, δουλειές, μαθήματα, υποχρεώσεις... Δεν μπορούμε όμως να το κάνουμε συνέχεια αυτό, χρειάζεται μία ισορροπία σε όλους τους τομείς στη ζωή μας.

Το συζητήσαμε το θέμα αυτό κι ευτυχώς έδειξε κατανόηση κι εγώ ένιωσα πιο ανάλαφρος. Άλλωστε δεν χρειάζεται να βιαζόμαστε. Ακόμα είναι νωρίς για να σκεφτόμαστε το μέλλον, προς το παρόν σημασία έχει να περνάμε καλά.

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

"Οι Βράχοι" της Τζένης Κοσμίδου



Ένα ψυχόδραμα που καταγγέλλει την σύγχρονη ομοφοβία που επικρατεί στις μέρες μας καλυμμένη με το πέπλο μιας ψεύτικης απελευθέρωσης. Ένας πατέρας σκληρός που προτιμά να δει το παιδί του νεκρό παρά ομοφυλόφιλο. 

Μία μητέρα φοβισμένη, εξαρτημένη απόλυτα από τον αυταρχικό σύζυγο της. Ένας γιος γεμάτος ευγενή συναισθήματα, ευαισθησίες και φόβο. Μετά την παρότρυνση του δεύτερου εαυτού του και μη έχοντας πια τίποτα να χάσει βρίσκει την δύναμη να σπάσει τις δεσμά του και να υπερασπιστεί την επιλογή του φωνάζοντας απροκάλυπτα πως « Η ελεύθερη σεξουαλική επιλογή είναι δικαίωμα όλων και δεν αφορά κανέναν» και πως «Όλοι έχουμε δικαίωμα στην αγάπη, την ευτυχία ,την οικογένεια και την αποδοχή»

Πρεμιέρα: Παρασκευή 22 Ματίου
Παραστάσεις: Παρασκευή και Σάββατο
Ώρα: 00:15
Θέατρο Vault 
Μελενίκου 26, Βοτανικός

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Η ιστορία του ροζ τριγώνου

Γράφει ο Χρήστος Χρυσανθόπουλος

Το ναζιστικό κράτος, σύμφωνα με τα λόγια του Αδόλφου Χίτλερ, είχε σκοπό «να προωθήσει τη νίκη του καλύτερου και ισχυρότερου και να απαιτήσει την υποταγή των κατωτέρων και ασθενέστερων». Με βάση την «επιστήμη» της ευγονικής- η μελέτη για τη βελτίωση της κληρονομικότητας μέσω επιλεκτικής αναπαραγωγής- οι Ναζιστικές αρχές ισχυρίστηκαν ότι έχουν νόμιμο δικαίωμα να αναλάβουν δράση εναντίων όσων θεωρούσαν ότι θα έβλαπταν την «Άρια» φυλή. Οι Ναζί χρεώνουν στην ομοφυλοφιλία, την αποδυνάμωση της Γερμανίας με διάφορους τρόπους. Κατηγορήθηκαν για τη μείωση των γεννήσεων και θεωρήθηκε ότι θα μπορούσαν να φέρουν σε δύσκολη θέση το κράτος για τους ιδιοτελής τους σκοπούς καθώς, επίσης ήταν επικίνδυνοι για τη δημόσια ηθική και συνέβαλαν στην παρακμή της κοινότητας. Οι ομοφυλόφιλοι αντιμετωπίζονταν ως μια μολυσματική επιδημία για τους ευάλωτους νέους του έθνους. Για το καλό του κράτους, λοιπόν, οι Ναζί υποστήριξαν με θέρμη θεωρητικά και πρακτικά την εξάλειψη της ομοφυλοφιλίας. Η ευγονική λογική των Ναζιστών, προσπάθησε να αξιοποιήσει όλα τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις σχετικά με την ομοφυλοφιλία ώστε να βρει λαϊκό έρεισμα αυτή η επίθεση.

Η γερμανική ομοφυλοφιλική κοινότητα ένιωσε τον αντίκτυπο του νέου καθεστώτος τις πρώτες κιόλας εβδομάδες μετά το διορισμό του Χίτλερ ως καγκελάριου. Το Φεβρουάριο του 1933 η αστυνομία με τη συνδρομή και του στρατού έκλεισε όλα τα ομοφυλοφιλικά μπαρ και απαγόρευσε την κυκλοφορία και πώληση εντύπων σεξουαλικού περιεχομένου. Τους επόμενους μήνες όλα τα σημεία συγκέντρωσης ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών έκλεισαν διαταράσσοντας έτσι την δημόσια ζωή τους. Στις 6 Μαρτίου 1933 Ναζιστικές ομάδες φοιτητών και άλλοι υποστηρικτές τους λεηλάτησαν το Ινστιτούτο Magnus Hirschfeld που δραστηριοποιούνταν στη μελέτη της σεξουαλικής επιστήμης και ήταν το πλέον ορατό σύμβολο του Βερολίνου σχετικό με τη σεξουαλική μεταρρύθμιση. Ανθρωπιστικές και άλλες οργανώσεις για τα δικαιώματα των ανθρώπων διαφορετικής σεξουαλικότητας σταμάτησαν τις δράσεις τους. Το 1934 ιδρύθηκε στην Γκεστάπο ένα ειδικό τμήμα σχετικά με τους ομοφυλόφιλους και διέταξε να συγκροτηθούν «ροζ λίστες» για όλη τη Γερμανία.

Στις 28 Ιουλίου 1935 εκδόθηκε, και τέθηκε σε εφαρμογή την 1 Σεπτεμβρίου 1935, το νέο αναθεωρημένο άρθρο 175 του γερμανικού ποινικού κώδικα που τόνιζε ότι οι «άσεμνες περιπτύξεις» μεταξύ αντρών αποτελούσαν εγκληματική ενέργεια. Η αναθεώρηση του νόμου άνοιξε το δρόμο σε νέες δικαστικές ερμηνείες και στη γενική ποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας. Μέχρι το 1938, τα γερμανικά δικαστήρια έκριναν ότι κάθε επαφή μεταξύ ανδρών θεωρείται σεξουαλική πρόθεση, ακόμη και το κοίταγμα ή το άγγιγμα θα μπορούσε να αποτελέσει λόγο για τη σύλληψη και την καταδίκη των εμπλεκομένων. Οι συλλήψεις, αρχικά, γίνονταν με επιλεκτικές εφόδους της αστυνομίας σε σπίτια ομοφυλοφίλων, που στη συνέχεια εξελίχθηκε σε μια ευρεία πρακτική. Οποιοσδήποτε ήταν ύποπτος για παράβαση του άρθρου 175 θα έπρεπε να ανακριθεί, πολύ συχνά με τη χρήση βίας και να φωτογραφηθεί. Κάτω από μεγάλη ψυχολογική και σωματική πίεση οι συλληφθέντες αναγκάζονταν να δώσουν ονόματα και διευθύνσεις άλλων γνωστών τους ομοφυλόφιλων. Συχνά μετά τις εφόδους της Γκεστάπο σε σπίτια υπόπτων, ο εντοπισμός μιας ατζέντας με ονόματα και διευθύνσεις ήταν αρκετό στοιχείο για να οδηγήσει αρκετό κόσμο στη φυλακή. Οι ομολογίες και οι δηλώσεις των υπόπτων γίνονταν ύστερα από εξαιρετική σωματική πίεση και δεδομένου ότι όλοι «ομολογούσαν» το έγκλημά τους, δεν είχαν το δικαίωμα δεύτερης ακρόασης ή μιας δίκαιης δίκης για την περίπτωση τους.

Μεταξύ 1933 και 1945 υπολογίζεται ότι 100.000 ομοφυλόφιλοι συνελήφθησαν και από αυτούς περίπου οι 50.000 καταδικάστηκαν. Οι περισσότεροι από αυτούς πέρασαν τα χρόνια τους στις φυλακές και περίπου 10.000 βρίσκονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Δεν γνωρίζουμε πόσοι από αυτούς εξοντώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά οι μελετητές εκτιμούν ότι το 60% των συγκεντρωμένων θανατώθηκαν. Όλοι οι κρατούμενοι των στρατοπέδων φορούσαν διακριτικά σύμβολα στις στολές τους. Οι καταδικασμένοι για ομοφυλοφιλία στην αρχή διακρίνονταν με μια μαύρη κουκίδα και την ένδειξη 175 στο πίσω μέρος των χιτωνίων τους και στη συνέχεια έκανε την εμφάνιση του το «ροζ τρίγωνο» πάνω στις στολές τους. Οι συνθήκες διαβίωσης στα στρατόπεδα ήταν άθλιες και πολύ έχασαν τις ζωές τους από πείνα, εξάντληση, έκθεση στο κρύο και βάναυση μεταχείριση. Οι άντρες με τα ροζ τρίγωνα αντιμετωπίζονταν ιδιαίτερα αυστηρά από τους φύλακες αλλά και τους άλλους κρατούμενους των στρατοπέδων, εξαιτίας των ευρέως διαδεδομένων προκαταλήψεων σχετικά με αυτούς. Όπως ισχύει και με άλλους κρατούμενους πολλοί ομοφυλόφιλοι ήταν θύματα σκληρών ιατρικών πειραμάτων. Ο ιατρός Carl Vaernet, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, δημιούργησε ένα πείραμα και πραγματοποιούσε εγχειρίσεις εισαγωγής μια κάψουλας τεστοστερόνης με σκοπό να μετατρέψει τις ομοφυλοφιλικές σεξουαλικές προτιμήσεις των κρατουμένων σε ετεροφυλοφιλικές. Πολλοί ομοφυλόφιλοι, επίσης, κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού τους, ευνουχίστηκαν.

Στις αρχές του 1945, με τη σταδιακή ήττα και υποχώρηση του Ναζισμού στην Ευρώπη, εκατοντάδες χιλιάδες των κρατουμένων στρατοπέδων συγκέντρωσης απελευθερώθηκαν. Η Συμμαχική Στρατιωτική κυβέρνηση της Γερμανίας καταργεί πολλούς νόμους και διατάγματα. Αμετάβλητη, ωστόσο, έμεινε η από του 1935 ναζιστική αναθεώρηση του άρθρου 175. Κάποιοι ομοφυλόφιλοι συνέχισαν να βρίσκονται στις φυλακές, ανεξάρτητα από το χρόνο που ήταν έγκλειστοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η ναζιστική εκδοχή του άρθρου 175 παρέμεινε στα βιβλία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία), έως ότου ο νόμος αναθεωρήθηκε το 1969 για την αποποινικοποίηση των ομοφυλοφιλικών σχέσεων μεταξύ ανδρών άνω των 21 ετών.

Οι συνεχείς νομικές και κοινωνικές απαγορεύσεις κατά της ομοφυλοφιλίας στην Γερμανία παρεμπόδιζαν την αναγνώριση των Ναζιστικών ομοφυλόφιλων θυμάτων. Τον Ιούνιο του 1956, σύμφωνα με τον ομοσπονδιακό νόμο για τα θύματα του εθνικοσοσιαλισμού και την Αποκατάσταση της Δυτικής Γερμανίας οι ομοφυλόφιλοι έγκλειστοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις για να λάβουν αποζημίωση. Η πρώτη δημόσια αναφορά στη μνήμη των ομοφυλόφιλων που δολοφονήθηκαν από τους Ναζί, πραγματοποιήθηκε στις 8 Μαΐου του 1985 στην ομιλία του Προέδρου της Δυτικής Γερμανίας, Richard von Weizscker, για την τεσσαρακοστή επέτειο από το τέλος του πολέμου. Τέσσερα χρόνια μετά την επανένωση, η Γερμανική Κυβέρνηση κατάργησε το άρθρο 175. Το Μάιο του 2002, το γερμανικό κοινοβούλιο συμπλήρωσε την νομοθεσία για την απονομή χάριτος σε όλους τους ομοφυλόφιλους που καταδικάστηκαν βάσει του άρθρου 175 κατά τη διάρκεια του Ναζισμού.

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2013

Άγιος Βαλεντίνος

Χθες ήταν του Αγίου Βαλεντίνου, μία από τις πιο αμφιλεγόμενες γιορτές. Κάποιοι την αντιμετωπίζουν με αδιαφορία, λέγοντας ότι είναι μία καθαρά εμπορική γιορτή χωρίς πραγματικό νόημα, ενώ άλλοι, ίσως οι πιο ρομαντικοί, τη βλέπουν ως μια ευκαιρία για να κάνουν κάτι ιδιαίτερο με το έτερο τους ήμισυ. 

Εγώ θα έλεγα ότι είμαι κάπου στη μέση. Δεν το θεωρώ κάτι σπουδαίο. Από την άλλη,  υπάρχουν εκατοντάδες μέρες που είναι αφιερωμένες σε κάτι, γιατί να μην υπάρχει και μία για τον έρωτα; Πάντα βέβαια με ενοχλούσε το γεγονός ότι ήμουν μόνος μου τη συγκεκριμένη μέρα. Μόνο μία φορά στο παρελθόν ήμουν σε σχέση αυτή την περίοδο αλλά μας χώριζε η απόσταση. 

Χθες ήταν η πρώτη φορά που πέρασα τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου με τον δεσμό μου. Δεν κάναμε τίποτα ιδιαίτερο βέβαια. Απλά περάσαμε όλη την ημέρα μαζί και το το βράδυ βγήκαμε με κάτι φίλους. Και μόνο που ξέρω ότι υπάρχει κάποιος εκεί έξω που με σκέφτεται και με νοιάζεται, είναι το καλύτερο δώρο. Γενικά τα πράγματα πάνε καλά. Περνάμε αρκετό χρόνο μαζί, ζούμε την καθημερινότητα μας και απολαμβάνει ο ένας την παρουσία του άλλου. Ζούμε το τώρα, χωρίς να σκεφτόμαστε τι θα γίνει στο μέλλον, που θα καταλήξει κτλ...

Άντε και του χρόνου λοιπόν.

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Διεθνής Ημέρα Χρήσης Προφυλακτικών


Με το σύνθημα «ΝΑ ΜΕ ΠΡΟSEXΕΙΣ» η Θετική Φωνή σε συνεργασία με το AIDS Healthcare Foundation γιορτάζουν στις 13 Φεβρουαρίου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη τη διεθνή ημέρα προώθησης της χρήσης προφυλακτικού και περνούν μήνυμα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για ασφαλέστερο σεξ. Πενήντα (50) μέλη και εθελοντές της Θετικής Φωνής θα διανείμουν 20.000 προφυλακτικά και ενημερωτικό υλικό, ενώ η οργάνωση PRAKSIS μέσα στο πλαίσιο της εκστρατείας «Πάρε φόρα εξετάσου» θα βρίσκεται με κινητή μονάδα στις πλατείες Αγίου Δημητρίου και Θησείου στην Αθήνα καθώς και στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη για να προσφέρει δωρεάν εξέταση για HIV και Ηπατίτιδα C σε όσους/ες το επιθυμούν.

Την εκστρατεία μας υποστηρίζουν: • PRAKSIS (στο πλαίσιο της εκστρατείας «Πάρε φόρα εξετάσου») • Περιφέρεια Αττικής Αθήνα (Π.Ε. Νοτίου Τομέα Αθήνας) • Κέντρο Πρόληψης Αθηνά Υγεία του Δήμου ΑθηναίωνΕπιτροπή κοινωνικής πολιτικής και υγείας του Α.Π.Θ.ΟΚΑΝΑ Homophonia Good as You(th)Λεσβιακή Ομάδα Θεσσαλονίκης (ΛΟΘ)

Για πληροφορίες: Μαριανέλλα Κλώκα, 6942913972, 2108627592, mkloka@positivevoice.gr

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013

Οπισθοχώρηση ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ: υπέρ του αποκλεισμού ομοερωτικών από σύμφωνο συμβίωσης

Τι άλλαξε και τα δύο κόμματα εγκατέλειψαν τις δεσμεύσεις τους για ισότητα;


Στις 16 Ιανουαρίου 2013, έγινε η ακροαματική διαδικασία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) που συνεδρίασε σε Ευρεία Σύνθεση για την προσφυγή στην υπόθεση Βαλλιανάτος και λοιποί κατά Ελλάδας (βλ. σχετικό άρθρο στο Books' Journal Ιανουαρίου 2013). Παρέμβαση υπέρ των προσφευγόντων ατόμων έκαναν ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκος Αλιβιζάτος και η Γαλλίδα δικηγόρος Caroline Mécary, ενώ δίπλα τους παραστάθηκαν ο συνεργάτης του πρώτου δρ. Ευάγγελος Μάλλιος και ο γράφων ως εκπρόσωπος του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ). Παρέμβαση εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης έκανε η δικηγόρος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους Μυρτώ Γερμανή, ενώ δίπλα της παραστάθηκαν οι συνάδελφοί της Αικατερίνη Γρηγορίου και Δημήτριος Καλόγηρος. Η ακροαματική διαδικασία υπάρχει σε webcast στην ιστοσελίδα του ΕΔΔΑ.


Υπενθυμίζεται ότι, όπως τόνισαν και τα προσφεύγοντα άτομα, η υπόθεση αφορά μια πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία της Ελλάδας, την καθιέρωση ενός συμφώνου συμβίωσης μόνο για ζευγάρια διαφορετικού φύλου το 2008: σε καμιάν άλλη από τις 22 χώρες της Ευρώπης όπου υπάρχει κάποια μορφή νομικής αναγνώρισης της συμβίωσης εκτός γάμου δεν αποκλείονται από αυτή τα ζευγάρια ιδίου φύλου, ενώ ήδη σε αρκετές χώρες έχει θεσμοθετηθεί και γάμος για τα ζευγάρια ιδίου φύλου.

Η ελληνική κυβέρνηση επέμεινε πως το νομοθετημένο σύμφωνο συμβίωσης δεν εισάγει διάκριση σε βάρος των ζευγαριών ιδίου φύλου. Αντίθετα αντικατοπτρίζει τη βιολογική πραγματικότητα ότι παιδιά γεννιούνται μόνο από ζευγάρια διαφορετικού φύλου και την κοινωνική πραγματικότητα της κρίσης του θεσμού της οικογένειας που δημιουργεί ανασφάλεια για τα παιδιά εκτός γάμου. Ο νομοθέτης αντιμετώπισε την επιτακτική κοινωνική ανάγκη διασφάλισης των παιδιών αυτών με τη νομοθέτηση του συμφώνου συμβίωσης που καθιερώνει την αυτόματη αναγνώριση της πατρότητας και συναφή δικαιώματα. 


Στην Ελλάδα, όπως και στις περισσότερες από τις ευρωπαϊκές χώρες (δηλαδή τις άλλες 24), κατέληξε η ελληνική κυβέρνηση (που αποτελείται σήμερα από τα κόμματα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ), δεν υπάρχει σήμερα επιτακτική κοινωνική ανάγκη να νομοθετηθεί σύμφωνο συμβίωσης για ζευγάρια ιδίου φύλου. «Η ελληνική κυβέρνηση σας λέει πως δεν υπάρχει λοιπόν επιτακτική κοινωνική ανάγκη να αρθεί η διάκριση σε βάρος των ζευγαριών ιδίου φύλου» είπε κλείνοντας η Caroline Mécary απευθυνόμενη προς το ΕΔΔΑ. 


Η θέση αυτή της σημερινής κυβέρνησης αποτελεί οπισθοχώρηση σχετικά με την θέση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ το 2011. Τότε, όταν ξεκίνησε η συζήτηση της προσφυγής ενώπιον του ΕΔΔΑ με ανταλλαγή γραπτών επιχειρημάτων, η κυβέρνηση ισχυρίσθηκε ότι από τη μια ο αμφισβητούμενος νόμος δεν μπορεί να επεκταθεί στα ζευγάρια του ιδίου φύλου αλλά από την άλλη θα εισαγόταν άλλη νομοθετική ρύθμιση μέχρι το τέλος του 2011. Το 2011 κρινόταν δηλαδή πως υπήρχε επιτακτική κοινωνική ανάγκη για κάποια νομοθετική ρύθμιση. Μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ το 2012 προφανώς κρίθηκε πως έπαψε να υπάρχει επιτακτική κοινωνική ανάγκη. 

Η θέση αυτή αποτελεί οπισθοχώρηση ακόμα περισσότερο σε σχέση με τη θέση ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ (τότε τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ) στη συζήτηση στη Βουλή, κατά τη νομοθέτηση του συμφώνου συμβίωσης το 2008. ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ είχαν διαφωνήσει με τη διάκριση σε βάρος των ζευγαριών ιδίου φύλου. Σήμερα όμως που είναι στην κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ εγκατέλειψαν τη δικαιωματική θέση τους και υιοθέτησαν την ομοερωτοφοβική θέση της ΝΔ (καθώς και των κομμάτων της άκρας Δεξιάς αλλά και του ΚΚΕ). Σήμερα επίσης που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αξιωματική αντιπολίτευση ξέχασε τη δικαιωματική θέση και παρά τη δημόσια έκκληση να τοποθετηθεί επέλεξε να σιωπήσει, αφού πια προτεραιότητά του είναι να καλοπιάνει την ομοερωτοφοβική Εκκλησία της Ελλάδος... 

Οι οπισθοχωρήσεις αυτές φαίνεται πως έγιναν στα κρυφά, με αποφάσεις των αυταρχικών ηγεσιών των θεωρητικά μόνο δημοκρατικών κομμάτων, αφού τυπικά στα προγράμματα ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ παραμένει η στήριξη σε ένα σύμφωνο συμβίωσης χωρίς διακρίσεις. Πρόκειται για άλλη μια απαξίωση της πολιτικής αξιοπιστίας και των κομμάτων αυτών. 

Η κατάργηση της διάκρισης στο σύμφωνο συμβίωσης σε βάρος των ζευγαριών ιδίου φύλου φαίνεται πως θα είναι τελικά αποτέλεσμα της αναμενόμενης καταδικαστικής απόφασης του ΕΔΔΑ που πιθανολογείται πως θα εκδοθεί μέχρι τα τέλη του 2013 και όχι μιας δημοκρατικής διεργασίας των ελληνικών κομμάτων του συνταγματικού τόξου. 

Πηγή: www.lifo.gr

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013