Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Περίεργοι τύποι στα dating sites

Αν είσαι ομοφυλόφιλος, τότε μάλλον ξέρεις πολύ καλά τι εστί ιστοσελίδα gay γνωριμιών και τι κυκλοφορεί εκεί μέσα. Πολλοί τα χαρακτηρίζουν απαράδεκτα, είναι όμως αναγκαίο κακό καθώς το μεγαλύτερο ποσοστό των gay τα επιλέγει για να κάνει νέες γνωριμίες. Αν ψάχνεις για σεξ, είναι μία καλή λύση, το πιθανότερο είναι ότι κάτι θα βρεθεί. Δεν χρειάζεται πολύ προσπάθεια. Αν όμως ψάχνεις κάτι πιο σταθερό, πρέπει να κάνεις πολύ υπομονή και να είσαι έτοιμος να δεις πολλά και διάφορα.

Σε αυτές τις ιστοσελίδες θα συναντήσεις πολλές περίεργες και αδικαιολόγητες συμπεριφορές. Πράγματα που λογικά δεν θα έκανε κάποιος στην πραγματική ζωή, πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα τελευταία είχα αρκετές τέτοιες περιπτώσεις.

Περίπτωση 1η: Ο τύπος του "γεια"
Μου στέλνουν μερικοί ένα σκέτο "γεια" ή "καλημέρα/καλησπέρα" κλπ. Απαντάω κι εγώ και μετά τίποτα... Καμιά φορά, εμφανίζονται μετά από λίγο καιρό και ξαναστέλνουν χωρίς να υπάρχει συνέχεια και πάλι...

Περίπτωση 2η: Οι τύποι σε αυτή την περίπτωση είναι σαν συνέχεια του παραπάνω. Στέλνουν μερικές φορές, ξεκινάνε μία συζήτηση και ξαφνικά εξαφανίζονται. Ρωτάω το όνομα τους και απαντάνε μονολεκτικά, χωρίς να ρωτήσουν καν ποιο είναι το δικό μου, για να δώσουν μία ροή στην κουβέντα. Αν βαριέσαι να γράφεις ή δεν σου αρέσω, γιατί μου στέλνεις μήνυμα; 

Περίπτωση 3η: Ενώ έχω φωτογραφία στο προφίλ, μου ζητάει ο άλλος να του στείλω φώτο, χωρίς αυτός να έχει. Όταν του το επισημαίνω, φυσικά δεν απαντάει ποτέ...

Περίπτωση 4η: Αυτό είναι το πιο ακραίο που μου έχει τύχει. Μου στέλνει ο άλλος 5:30 τα ξημερώματα μήνυμα και φυσικά εγώ δεν απαντάω αφού εκείνη την ώρα κοιμάμαι. Το αποτέλεσμα; Το να μην δω καν το μήνυμα, το εξέλαβε ως απόρριψη, μου ευχήθηκε καρκίνο και με έκανε block ώστε να μην μπορώ να του απαντήσω!

Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μπορούν μερικοί να ακολουθήσουν βασικούς κανόνες επικοινωνίας και ευγένειας. Αλλά δεν δίνω πολύ σημασία, γελάω με αυτά ή απλά αδιαφορώ. Δεν αξίζει να δίνω ιδιαίτερη σημασία. Άλλωστε αυτοί έχουν το πρόβλημα, όχι εγώ!

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Ένας χρόνος μετά...

Πέρασε ακριβώς ένας χρόνος από τη μέρα που γνώρισα τον Μ. Πόσο διαφορετικά ήταν τότε τα πράγματα. Γεμάτος χαρά και ενθουσιασμό που θα τον γνώριζα αλλά και άγχος. Μιλούσαμε ήδη λίγο καιρό και είχαμε αποφασίσει να πάω να τον βρω εκεί που έμενε. Θα το συνδύαζα δηλαδή με μία καλοκαιρινή εκδρομή. Σαν σήμερα τον είδα πρώτη φορά, ανταλλάξαμε τα πρώτα μας φιλιά, κάναμε τις πρώτες μας βόλτες... Ήταν η αρχή για κάτι πολύ όμορφο που θα διαρκούσε δυστυχώς πολύ λίγο, όμως εγώ δεν το ήξερα αυτό τότε. Μόλις δύο μήνες κράτησε, τρεις σχεδόν αν υπολογίσεις και την επικοινωνία μας πιο πριν. 

Τρεις μήνες ευτυχίας και έπειτα αρκετοί μήνες θλίψης και απογοήτευσης. Ένα χρόνο μετά, ακόμα το μυαλό είναι εκεί. Νοσταλγία για τις όμορφες στιγμές και απορία αν θα ξαναέρθουν και πότε. Μετά από εκείνον τίποτα, ένα κενό, σαν να αποσύρθηκα από το ερωτικό παιχνίδι. Δεν είναι ότι δεν ήθελα να γνωρίσω κάποιον άλλον, αντιθέτως, το είχα μεγάλη ανάγκη. Όμως δεν είναι τόσο εύκολο να βρεις κάποιον, όχι απλά για να γεμίσει ένα κενό αλλά για να αντικαταστήσει επάξια αυτό που έχασες. Δεν βρέθηκε κάποιος, στις λιγοστές προσπάθειες που έκανα είναι η αλήθεια, να με κάνει να χαμογελάσω και να πω "Εδώ είμαστε, βρήκα αυτό που έψαχνα". 

Πολλές ανούσιες συνομιλίες, πρόσωπα αδιάφορα, ελάχιστα ραντεβού... Κανένας δεν μου προκαλεί το ενδιαφέρον, σχεδόν από την αρχή φαίνεται ότι κάτι δεν κολλάει. Πόσο δύσκολο είναι να συντονιστούν τα θέλω δύο ανθρώπων για να γίνουν ένα στην πορεία; Η μοναξιά γίνεται αβάσταχτη αλλά και τρόπος ζωής σιγά σιγά.

Πρόσφατα γνώρισα ένα παιδί, σε φιλικούς όρους βέβαια, αλλά εμένα μου άρεσε αρκετά ώστε να σκέφτομαι την πιθανότητα να προχωρήσει παρακάτω. Δεν ξέρω όμως πως το βλέπει εκείνος. Δεν μιλήσαμε καθόλου περί αυτού. Είναι όμως σε αρκετά δύσκολη φάση με τα ψυχολογικά του και αναρωτιέμαι αν είναι καλή ιδέα να μπλέξω με μία τέτοια περίπτωση. Προς το παρόν, για πρακτικούς λόγους, δεν μπορώ να ασχοληθώ περισσότερο μαζί του.

Πέρυσι ήταν ένα θαυμάσιο καλοκαίρι. Φέτος γιατί να μην είναι το ίδιο; Γιατί να μην έχω κι εγώ το μερίδιο μου σε έναν καλοκαιρινό έρωτα;

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Μιχαήλ Λώλης, ο gay αστυνομικός που γκρεμίζει τα τείχη της προκατάληψης

Τον Μάιο είχα την ευκαιρία για άλλη μία χρονιά να παρευρεθώ στο Tedx Thessaloniki στο Μέγαρο Μουσικής. Το Tedx είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που διοργανώνει εκδηλώσεις με ομιλίες σε όλο τον κόσμο, με θέμα την καινοτομία, την τεχνολογία, κοινωνικά και περιβαντολογικά ζητήματα κλπ. Φέτος, ένας από τους ομιλητές ήταν ο Μιχάλης Λώλης, ο οποίος είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος και αστυνομικός. Η ομιλία του ήταν καταπληκτική και αξίζει να την παρακολουθήσει κανείς.


Από την ιστοσελίδα της διοργάνωσης:

"Σε αυτή τη βαθιά προσωπική και συναισθηματική ομιλία, ο Michael Lolis περιγράφει τον αγώνα του να συμφωνεί με τη σεξουαλική του ταυτότητα. Από νεαρή ηλικία προσπάθησε να συμμορφωθεί με τα στερεότυπα της κοινωνίας σχετικά με την αρσενική συμπεριφορά και, μετά την ένταξή του στην αστυνομία, οδήγησε μια διπλή ζωή γεμάτη ενοχές και αγωνία. Ωστόσο, όταν ερωτεύτηκε, αποφάσισε να βγει και σήμερα δεν είναι μόνο ο πρώτος Έλληνας αστυνομικός που δηλώνει ανοιχτά ότι είναι ομοφυλόφιλος, αλλά και μέλος της Ευρωπαϊκής Αστυνομικής Ένωσης ΛΟΑΤ και υποστηρικτής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων."

"Ο Μιχάλης Λώλης γεννήθηκε το 1986 σε ένα μικρό χωριό κοντά στα Ιωάννινα της Ελλάδας. Αφού αποφοίτησε από την Ελληνική Αστυνομική Ακαδημία, υπηρετεί στο Τμήμα Ενάντια στη Ρατσιστική Βία στην Αθήνα και είναι επίσης μέλος της Ευρωπαϊκής Αστυνομικής Ένωσης ΛΟΑΤ. Για να συμπληρώσει το έργο του για τα ανθρώπινα δικαιώματα, σπουδάζει στο δημόσιο και ευρωπαϊκό δίκαιο. Ο Michael Lolis είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Αστυνομικής Ένωσης ΛΟΑΤ, που έσπασε ορισμένους τοίχους που μιλούσαν ανοιχτά στον τόπο εργασίας, ένα ιδιαίτερα συντηρητικό περιβάλλον, Για την ομοφυλοφιλία και την ανάγκη για την κοινωνία να δεχτεί τα LGBT άτομα."

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Μήνας gay υπερηφάνειας

Ο Ιούνιος θεωρείται μήνας υπερηφάνειας για την gay κοινότητα και φέτος, όπως και πέρυσι, είχα την ευκαιρία να το ζήσω κι εγώ. Πήγα στο pride της Αθήνας και μία εβδομάδα μετά, βρέθηκα και στης Θεσσαλονίκης. Κάθε φορά είναι μία απίστευτη εμπειρία.

Αθήνα και pride
Αγαπώ την Αθήνα. Έχει τόσα πολλά όμορφα μέρη να δεις και άπειρα πράγματα να κάνεις. Κάποτε την θεωρούσα χαώδη αλλά πλέον την βλέπω διαφορετικά. Μέχρι που άρχισα να σκέφτομαι πως θα ήταν αν ζούσα μόνιμα στην πρωτεύουσα. Έχω και φίλους εκεί, οι οποίοι αποτελούν ένα ακόμη κίνητρο. Ποιος ξέρει τι θα φέρει το μέλλον...

Το pride της Αθήνας είναι ασφαλώς ανώτερο από της Θεσσαλονίκης, καθώς έχουν μεγαλύτερη εμπειρία αφού φέτος ήταν το 13ο φεστιβάλ. Επιπλέον η Αθήνα έχει τον πενταπλάσιο πληθυσμό οπότε είναι λογικό να έχει και μεγαλύτερη προσέλευση κόσμου. Βέβαια υπάρχουν και τα αρνητικά στοιχεία όπως για παράδειγμα η επιλογή της Eldorado Gold ως χορηγό, η οποία τελικά αποσύρθηκε. Είναι μεγάλη συζήτηση αυτή όμως και θα το αναλύσω μία άλλη φορά. Μεγάλη έκπληξη η Μποφίλιου που τραγούδησε στο party, αν και το ύφος των τραγουδιών της δεν ξέρω κατά πόσο ταιριάζει σε ένα gay pride! Η φετινή παρουσιάστρια, η Σοφία Μουτίδου, απλά υπέροχη!

Thessaloniki Pride
Μπορεί το δικό μας pride να μην φτάνει το επίπεδο της Αθήνας αλλά αναλογικά, είμαστε σε πολύ καλό δρόμο. Δυστυχώς λόγω υποχρεώσεων δεν μπόρεσα να βρεθώ από πολύ νωρίς εκεί αλλά ευτυχώς έφτασα εγκαίρως για την πορεία που είναι και το αποκορύφωμα. Πάρα πολύς κόσμος και όμορφο κλίμα. Το μόνο δυσάρεστο είναι οι ανεγκέφαλοι φασίστες που προκάλεσαν επεισόδια και προσπάθησαν να σταματήσουν την πορεία. Ευτυχώς όμως δεν τα κατάφεραν και συνεχίσαμε κανονικά.

Ήταν λίγο περίεργο να είμαι στο pride ως απλός θεατής ενώ τα προηγούμενα χρόνια είχα ενεργή συμμετοχή ως μέλος της μίας διοργανώτριας ομάδας, η οποία φέτος δεν συμμετείχε. Τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια απαιτούσαν πολύ χρόνο και κόπο για την διοργάνωση αλλά έπαιρνα μεγάλη ευχαρίστηση ως αντάλλαγμα. Θα προσπαθήσω του χρόνου, να βρεθώ ξανά εκ των έσω. 

Μετά το pride πήγα με φίλους σε ένα πάρτι που γινόταν στα πλαίσια του pride. Γύρισα σπίτι τα ξημερώματα, πτώμα από την κούραση αφού είχα κλείσει ένα ολόκληρο 24ωρο ξύπνιος αλλά η χαρά και ο ενθουσιασμός μου έδωσαν την ενέργεια που χρειαζόμουν.

Την επόμενη εβδομάδα είναι το pride της Πάτρας και κάποια στιγμή θα γίνει και στην Κρήτη. Δεν θα είμαι εκεί δυστυχώς αλλά είναι ένας καλός στόχος για του χρόνου!

Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Konilo - Θα ψήφιζες τον Τσίπρα αν ήταν gay;



Πέρα από την χιουμοριστική πλευρά, είναι θετικό που τα πιο νεαρά άτομα, λένε ότι δεν θα είχαν πρόβλημα αν ο Τσίπρας, ή γενικά ένας πρωθυπουργός στην Ελλάδα, ήταν gay, εφόσον λένε την αλήθεια βέβαια. Από την άλλη, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, όπως είναι αναμενόμενο, δείχνουν να αντιδρούν σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Λένε να γίνει κι αυτό κάποια στιγμή στο μέλλον;

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Σε φανταστική σχέση με τον φίλο μου

Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος στον εαυτό του είναι να αρχίσει να γουστάρει κάποιον φίλο του, όταν μάλιστα ξέρει ότι εκείνος δεν θα ανταποκριθεί. Σε αυτή τη θέση έχω βρεθεί κι εγώ. 

Η ιστορία με αυτόν τον φίλο μου ξεκινάει μερικά χρόνια πριν, όταν η επικοινωνία μας ήταν μόνο ηλεκτρονική. Αρκετό καιρό αργότερα ήρθε και η γνωριμία από κοντά, σε φιλικά πλαίσια. Από την αρχή μου άρεσε αλλά ήταν κάτι πρώιμο, μία αρχική έλξη χωρίς ιδιαίτερη σημασία. Άλλωστε, εκείνη την περίοδο ήταν σε σχέση. Όταν αργότερα χώρισε, ήμουν εγώ δεσμευμένος. Όλο αυτό τον καιρό, η μεταξύ μας σχέση ήταν κάπως περίεργη. Υπήρχαν διαστήματα που είχαμε πυκνή επικοινωνία και άλλες που χανόμασταν για καιρό. Οι συναντήσεις μας ήταν ελάχιστες, οπότε δεν είχα πολλές απαιτήσεις.

Τον τελευταίο καιρό όμως, προς έκπληξη και χαρά μου, τα πράγματα άλλαξαν. Άρχισε να με προσεγγίζει περισσότερο και να βρισκόμαστε πιο τακτικά. Στην ουσία, τώρα πλέον νιώθω ότι μπορώ να τον αποκαλώ φίλο. Πριν ήμασταν περισσότερο γνωστοί. Βγαίνουμε για καφέ ή έρχεται σπίτι μου, παραγγέλνουμε φαγητό και αράζουμε. Έχει αρχίσει να χτίζεται μία πιο ουσιαστική σχέση και να αποκτούμε ακόμη μεγαλύτερη οικειότητα. Ξέρει βέβαια ότι μου αρέσει και ξέρω ότι αυτός με βλέπει ως φίλο. Επιπλέον, το γεγονός ότι είναι asxeual, περιπλέκει ακόμα περισσότερο την κατάσταση.

Είναι σαν να παίζει μαζί σου η μοίρα. Σου στέλνει αυτό που ψάχνεις αλλά δεν μπορείς να το χαρείς με τον τρόπο που θες, Είναι και δικό μου το σφάλμα όμως που δεν το παίρνω απόφαση πως δεν πρόκειται να γίνει κάτι μεταξύ μας. Αντιθέτως, σαν μαζοχιστής, επιμένω να τον κυνηγάω και να βασανίζω τον εαυτό μου. Όπως για παράδειγμα πριν δύο μέρες, στο σπίτι μου, ξαπλωμένοι στον καναπέ, να τον αγγίζω και να του κάνω μασάζ και ύστερα μια αγκαλιά... Μου άρεσε, πήρα μία μικρή δόση τρυφερότητας που μου έχει λείψει τόσο πολύ. Για μια στιγμή θυμήθηκα τον πρώην μου, τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε σαν ζευγάρι, που τον έχεις τον άλλον δίπλα σου και αυτό σου αρκεί για να είσαι ευτυχισμένος. Ίσως να ήταν καλύτερα να μην με άφηνε να τα κάνω αυτά. Παραδέχθηκε βέβαια ότι του άρεσε ο τρόπος που τον χάιδευα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι με θέλει ερωτικά.

Φοβάμαι ότι θα συνεχίσω να ζω με το όνειρο ότι κάποια στιγμή θα αλλάξει γνώμη και μέχρι τότε θα αρκούμαι στα ψίχουλα που μου δίνει, δημιουργώντας με τη φαντασία μου την ιδανική σχέση!

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Ο πρώην μου βρήκε άλλον;

Οι χωρισμοί είναι δύσκολοι, έχουν πάντα πόνο και στεναχώρια. Όμως το πράγμα δεν σταματάει εκεί. Υπάρχει και το επόμενο στάδιο, όταν μαθαίνεις ότι ο πρώην σου έχει βρει κάτι καινούργιο, ενώ εσύ παραμένεις μόνος και σκέφτεσαι το κοινό σας παρελθόν. Κάτι τέτοιο έχει γίνει και στην περίπτωση μου, χωρίς όμως να είμαι απολύτως σίγουρος.

Πρόσφατα, ένας καλός μου φίλος, ο μόνος που είχα προλάβει να γνωρίσω στον πρώην μου, είχε γενέθλια. Έτσι, εκείνη τη μέρα ο Μ. του έστειλε μήνυμα στο facebook για χρόνια πολλά. Μεγάλη ειρωνεία ότι ο Μ. έχει εκείνον φίλο στο fb και όχι εμένα, αφού με έσβησε τρεις μήνες μετά τον χωρισμό, την Πρωτοχρονιά! Μετά τις ευχές για τα γενέθλια, ανταλλάξανε μερικές κουβέντες. Ο Μ. ρώτησε τι κάνω, το οποίο μου άρεσε. Τουλάχιστον, δεν έδειξε πλήρη αδιαφορία. Του είπε μάλιστα ότι με σκεφτόταν στην αρχή, καθώς ο χωρισμός ήταν κάπως περίεργος και ξαφνικός.

Μετά όμως ήρθαν και τα δυσάρεστα. Μέσα από κάποιες αόριστες κουβέντες και γενικολογίες, υπήρξε η υπόνοια ότι ίσως έχει βρει κάτι καινούργιο στη ζωή του. Όταν μου περιέγραφε αργότερα ο φίλος μου την συζήτηση τους, ένιωσα σαν να μου μπήγουν ένα μαχαίρι στα σωθικά. Ο πόνος, που είχε γίνει ένα μούδιασμα, επέστρεψε. Ποτέ δεν είναι εύκολο όταν μαθαίνεις ότι ο πρώην σου συνεχίζει τη ζωή του, ενώ εσύ ζεις ακόμα με τις αναμνήσεις. Στην περίπτωση μας όμως είναι αναπόφευκτο, καθώς δεν χωρίσαμε επειδή δεν ταιριάζαμε αλλά επειδή δεν μπορούσε να έχει σχέση με κανέναν, λόγω των οικογενειακών του θεμάτων και συγκεκριμένα τη στάση της μητέρας του, όταν έμαθε ότι είναι gay.

Δεν μπορούσε να είναι με μένα αλλά μπορεί με άλλον; Και αν έλυσε το θέμα με τη μητέρα του, γιατί δεν επέστρεψε σε μένα; Ήταν όλα ψέματα εξαρχής; Κι αν ήταν ψέμα ο λόγος του χωρισμού, έρχεται σε αντίθεση με καταστάσεις τις οποίες γνώριζα και δικαιολογούσαν την απόφαση του. Αυτός είναι ακόμα ένας λόγος που δυσκολεύτηκα να δεχθώ τον χωρισμό. Εκτός από την τηλεφωνική μας συνομιλία, εκείνο το βράδυ, ποτέ δεν συζητήσαμε ξανά επί του θέματος, ούτε βρεθήκαμε από κοντά, για μία τελευταία φορά, όπως πιστεύω ότι έπρεπε. Ακόμα έχω κάποια ερωτηματικά που μάλλον δεν θα απαντηθούν ποτέ.

Αρχικά στεναχωρήθηκα πολύ όταν πληροφορήθηκα για την πιθανότητα να έχει βρει άλλον, όμως πιστεύω ότι είναι ακόμα ελεύθερος. Όχι λόγω της άρνησης μου να το δεχθώ αλλά επειδή δεν υπάρχει κάποια ένδειξη να το στηρίζει. Ξέρω ότι είναι στο πέρα δώθε, όπως ήταν πάντα, ανάμεσα σε δύο διαφορετικές πόλεις και πάντα με τους φίλους του, τους οποίους είχα γνωρίσει. Επιπλέον, ο Μ. δεν ήταν από αυτούς που κάνουν γνωριμίες τόσο εύκολα. Μεταξύ του πρώην του και εμένα, είχαν μεσολαβήσει δύο χρόνια. Τώρα, μέσα σε λίγους μήνες και με τις συνθήκες αυτές, πρόλαβε να βρει άλλον; Όπως και να χει, ξέρω ότι δεν θα έπρεπε να με απασχολεί. Ήταν όμως κάτι σημαντικό για μένα και όσο είμαι μόνος, δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι τις όμορφες μας στιγμές.

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Παγκόσμια Ημέρα χρήσης προφυλακτικού

Αύριο, 13 Φεβρουαρίου, είναι η παγκόσμια ημέρα χρήσης προφυλακτικού. Δεν είναι πολύ γνωστή, αλλά ναι, υπάρχει αυτή η μέρα.

Νομίζω δεν είναι απαραίτητο να τονίσω πόσο σημαντικό είναι να χρησιμοποιούμε όλοι προφυλακτικό για να αποφύγουμε τη μετάδοση των Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενων Νοσημάτων όπως ο HIV, τα κονδυλώματα, ο έρπης κλπ. αλλά και την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη στα στρέιτ ζευγάρια. 

Δες και το παρακάτω video με κανόνες σωστής χρήσης του προφυλακτικού.

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Πράγματα για τα οποία δεν πρέπει να μιλάς στο πρώτο ραντεβού

Το πρώτο ραντεβού είναι πολύ σημαντικό επειδή είναι η στιγμή που ο άλλος θα αρχίσει να σε γνωρίζει και θα σχηματίσει μία άποψη για σένα, είτε θετική είτε αρνητική. Στο χέρι σου είναι. Για να αποφύγεις την απόρριψη, διάβασε παρακάτω τα θέματα συζήτησης που θα πρέπει να αποφύγεις.

Μην είσαι εγωκεντρικός. Ίσως να είσαι ένας πραγματικά ενδιαφέρων τύπος αλλά δεν χρειάζεται να μιλάς συνέχεια για σένα και τα κατορθώματα σου. Ο λόγος που βγήκες ραντεβού είναι να γνωρίσεις το άτομο που έχεις απέναντι σου, όχι να εκθειάσεις τον εαυτό σου. Να δίνεις στον άλλον χρόνο να μιλήσει και να ρωτάς πράγματα για να δείξεις ότι θέλεις να τον μάθεις καλύτερα.

Μην κάνεις σαν σεξομανής. Το σεξ είναι υπέροχο. Αλλά το να μιλάς συνέχεια για το σεξ, με πόσους έχεις κάνει σεξ, τεχνικές στο σεξ κλπ, μπορεί να σε κάνει να φανείς ρηχός και ότι δεν ενδιαφέρεσαι πραγματικά για σοβαρή σχέση αλλά για μία αρπαχτή. Άσε τα πράγματα να κυλήσουν χαλαρά.

Απέφυγε το δράμα. Όλοι έχουμε περάσει δύσκολες στιγμές στη ζωή μας και υπάρχουν πράγματα που θα θέλαμε να μην είχαν συμβεί. Καταστάσεις με πρώην και άσχημους χωρισμούς, πονεμένες ιστορίες coming out κλπ, καλό είναι να αποφεύγονται στο πρώτο ραντεβού. Στόχος είναι να δημιουργηθεί μία ευχάριστη ατμόσφαιρα, όχι να σας πιάσει κατάθλιψη. Θα έχετε την ευκαιρία στο μέλλον να μοιραστείτε τα πάντα.

Μην είσαι πολύ αποκαλυπτικός. Συγκράτησε τον ενθουσιασμό σου και μην αποκαλύπτεις τα πάντα για σένα. Η μαγεία σε μία νέα σχέση είναι να μαθαίνεις σιγά σιγά τον άλλον, αυτό κρατάει το ενδιαφέρον ζωντανό.

Μην είσαι αρνητικός. Προσπάθησε να μιλάς για ευχάριστα θέματα. Ακόμα και αν έχετε κοινό μία δύσκολη κατάσταση που έχετε βιώσει, μην βασίζεσαι σε αυτό για να δημιουργήσεις ένα δέσιμο. Αν επικεντρώνεσαι στα αρνητικά και παραπονιέσαι συνέχεια, θα μοιάζεις με γκρινιάρη γέρο.

Πρόσεχε τι λες. Το χιούμορ είναι ένα από τα πιο ισχυρά όπλα στο φλερτ. Μερικές φορές όμως δεν βγαίνει πάντα σε καλό. Σκέψου πριν αρχίσεις να μιλάς για αστείες ιστορίες του παρελθόντος, οι οποίες μπορεί τελικά να δημιουργήσουν μία αρνητική εικόνα για σένα. Όπως π.χ. τότε που μέθυσες και έκανες ακροβατικά στη μέση του δρόμου. Δεν ξέρεις πως μπορεί να λάβει ο άλλος κάτι τέτοιο.

Κράτα τη λίστα σου κρυφή. Αν δεν κατάλαβες, εννοώ τη λίστα που έχεις στο μυαλό σου με πράγματα που δεν σου αρέσουν στον άλλον. "Να μην καπνίζει, να μην ακούει λαϊκά, να μην είναι χορτοφάγος" κλπ. Είναι καλό να ξέρεις τι σου αρέσει και τι όχι, αλλά μπορεί να φανεί ότι είσαι υπερβολικά απαιτητικός. Εξάλλου, μπορεί να υπάρχει τόσο δυνατή έλξη που να σε κάνει να παραβλέψεις μερικά από τα "ελαττώματα" του άλλου.

Μην είσαι φαντασμένος. Ίσως να έχεις λεφτά, να οδηγείς ένα ακριβό αμάξι και το ρολόι που φοράς να κόστισε έναν ολόκληρο μισθό. Δεν χρειάζεται όμως να τα αναφέρεις και να καυχιέσαι. Σε κανέναν δεν αρέσει να συναναστρέφεται με αλαζονικούς ανθρώπους που τους ενδιαφέρει μόνο η επιφανειακή εικόνα. Προσπάθησε να μιλάς για πιο ουσιαστικά θέματα.

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Ρατσιστικές δηλώσεις ξεφτίλας και ντροπής από Γιακουμμάτο



Άλλος ένας σιχαμένος πολιτικός που δεν διστάζει να προβάλλει τις οπισθοδρομικές του απόψεις αλλά και την αμάθεια του περί του θέματος. Σε όλο το απόσπασμα αναφέρει ανακρίβειες ή κρυφορατσιστικές απόψεις, καθώς το παίζει δήθεν άνετος με τους gay.

Αποκαλεί μόδα την ομοφυλοφιλία, λες και είναι κάτι που εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια και δεν υπήρχε από τότε που εμφανίστηκε ο άνθρωπος στη γη.

Χρησιμοποιεί την πιο κλισέ ατάκα ενός ρατσιστή που όμως δεν το παραδέχεται: "Έχω πάρα πολλούς φίλους gay", λες και είναι κάποιο κατόρθωμα ή αξίζει ένα μπράβο γι αυτό. Σε αυτούς τους gay φίλους που έχει, τους λέει άραγε "Δεν έχω πρόβλημα μαζί σας αλλά να κρύβεστε;".

"Προβάλλουν την ομοφυλοφιλία ως προτέρημα / ως παράδειγμα προς μίμηση". Κλασικό επιχείρημα ενός ομοφοβικού. Φυσικά κανείς δεν το προβάλλει ως προτέρημα. Απλά πλέον δεν ανεχόμαστε να κρυβόμαστε και να φοβόμαστε, διεκδικούμε τα δικαιώματα μας και είμαστε περήφανοι για τους εαυτούς μας. Αλλά τους ενοχλεί που δεν ζούμε πια στη σκιά και είμαστε φανερό κομμάτι της κοινωνίας.

"Είναι κολλητική αρρώστια". Απαράδεκτη δήλωση από κάποιον, που εκτός από πολιτικός, είναι και γιατρός. Η ομοφυλοφιλία δεν θεωρείται αρρώστια, σύμφωνα με τους κλάδους της ιατρικής, της βιολογίας και της ψυχολογίας. Και φυσικά δεν είναι κολλητική. Το να πιστεύεις ότι κάποιος που δεν είναι gay, θα γίνει στο μέλλον επειδή βλέπει αυτά τα "πρότυπα" είναι απλά ηλιθιότητα. Λες και η σεξουαλικότητα είναι απλά ένα κουμπί που το πατάς και αλλάζει, αναλόγως πως σε βολεύει. 

Τέλος, σχετικά με τα ομοφυλοφιλικά πρότυπα που ενοχλούν τόσο πολύ. Στη σημερινή κοινωνία, παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα πιο συγκεκριμένα, με το πρότυπο της Χρυσής Αυγής και της ρατσιστικής βίας, το πρότυπο των ξεπουλημένων πολιτικών που κοιτάζουν το συμφέρον τους και επιβάλλουν τη φτώχεια και την μιζέρια στον λαό, τα πρότυπα του επιφανειακού lifestyle που ενισχύει την ματαιοδοξία και την υπερκατανάλωση, τα gay πρότυπα νομίζω είναι τα πιο ακίνδυνα!

Αν μία από τις κόρες του ή κάποιο εγγόνι του ένιωθε έλξη για το ίδιο φύλο, τι θα έκανε; Πώς θα το αντιμετώπιζε; Θα έλεγε ότι είναι άρρωστος/η; Θα τον/την απομάκρυνε από κοντά του ή τότε θα άλλαζε γνώμη;

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Δέκα χρόνια δεν άλλαξε τίποτα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην επαρχία και αν είσαι gay αυτό σε δυσκολεύει πολύ. Γι αυτό οι περισσότεροι ονειρεύονται και αρκετοί τα καταφέρνουν, να μετακομίσουν σε μεγαλύτερες πόλεις όπως η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη. Όπως έκανα κι εγώ.

Μέχρι τα 24, ώσπου μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη, είχα την κλασική ζωή του gay στην επαρχία. Προσπαθούσα να κάνω νέες γνωριμίες, να αποκτήσω εμπειρίες και αργότερα να βρω ένα παιδί για σχέση. Όπως αυτό ήταν σχεδόν ακατόρθωτο. Όλοι είχαν τον φόβο μην μάθει κανείς γι αυτούς, ζούσαν κρυμμένοι, μέσα στο άγχος και μερικοί από αυτούς είχαν σχέσεις με κοπέλες για να μη δίνουν δικαιώματα. Έμπαινα στις γνωστές εφαρμογές και κοιτούσα τις περιορισμένες επιλογές που παρουσιάζονταν. Το 90% των προφίλ δεν είχε φωτογραφία, έψαχναν μόνο σεξ (επειδή κάτι παραπάνω θα ήταν επικίνδυνο) και πολλοί από αυτούς τόνιζαν την "διακριτικότητα" και την "εχεμύθεια". 

Ακόμα και όταν έφτανα στο σημείο της γνωριμίας, υπήρχε άγχος μην μας καταλάβει κανείς, λες και είχαμε γραμμένο στο κούτελο τι είμαστε και τι κάνουμε. Κάποιοι ήθελαν να αποφεύγουμε τα πολυσύχναστα σημεία μην μας δει κανείς και βεβαίως αν μιλούσαμε για σχέση, ήταν στα κρυφά. Όχι ότι κατάφερα να κάνω ποτέ μία κανονική σχέση στον τόπο μου.

Όταν έφτασε η στιγμή να μετακομίσω, χαιρόμουν πολύ που θα πήγαινα σε μία μεγάλη πόλη, που τα πράγματα ήταν πιο απελευθερωμένα και κανείς δεν νοιάζεται για το τι κάνεις. Εκεί βέβαια τα θέματα ήταν άλλα, αλλά δεν υπήρχε αυτός ο φόβος. Οι περισσότεροι ήταν πιο χαλαροί. Γι αυτό και τόσα χρόνια που είμαι εκεί, μόνο μια φορά έτυχε να κάνω κάτι στον τόπο μου.

Τα τελευταία δύο χρόνια περνάω πολύ χρόνο στο πατρικό μου. Ιδιαίτερα φέτος τον χειμώνα, όλο το διάστημα είμαι εδώ και αφού είμαι μόνος, είπα να δω τι παίζει, μήπως προκύψει κάτι. Προς μεγάλη μου απογοήτευση διαπίστωσα ότι εννιά χρόνια μετά, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Πάλι, λίγες επιλογές και φοβισμένος κόσμος που κρύβεται. Νόμιζα ότι κάτι θα έχει αλλάξει. Έκανα λάθος όμως. Ίσως συνήθισα αλλιώς στη Θεσσαλονίκη. Κόσμος με άλλη νοοτροπία, gay μαγαζιά, gay pride... δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης, είναι άλλος κόσμος.

Ακόμα και σήμερα, είναι δύσκολο να είσαι gay στην επαρχία. Νομίζω ότι η νέα γενιά είναι πιο απελευθερωμένη και απενοχοποιημένη, όμως ακόμα κυριαρχούν άλλες νοοτροπίες. Είναι θλιβερό να το διαπιστώνεις αυτό. Είναι όμως επίσης ένα σημάδι ότι ακόμα υπάρχει δρόμος μπροστά μας και ότι πρέπει ο καθένας μας να κάνει ένα βήμα θάρρους, να μάθουμε να ζούμε στο φως και όχι στη σκιά, να είμαστε περήφανοι και να μην ντρεπόμαστε γι αυτό που είμαστε. Δεν είναι δυνατόν να πρέπει να μεταναστεύσουμε για να βρούμε λίγη χαρά, λίγη απόλαυση, λίγη αγάπη...

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

Μοναχικές γιορτές

Πέρασαν τα Χριστούγεννα. Πέρασε η Πρωτοχρονιά. Με τη μοναξιά κι ένα ποτό στο χέρι για συντροφιά. Δεν στο είχα πει, όμως ονειρευόμουν να περνούσαμε μαζί τις γιορτές. Τότε που ακόμα ήσουν στη ζωή μου και της έδινες χρώμα. Εσύ και εγώ. Να σε φιλάω μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Να σου δίνω το δώρο σου και να σε βλέπω να χαμογελάς. Εγώ δεν ήθελα τίποτα. Εσύ θα ήσουν το δώρο μου. Κι όταν θα μας έβρισκε το νέο έτος μαζί, αγκαλιασμένους, θα ήταν η ιδανική αρχή για τη νέα χρονιά. 

Ήξερα βέβαια ότι αυτό δεν θα γινόταν. Δεν θα άφηνες την οικογένεια σου, σε είχαν ανάγκη. Το καταλαβαίνω όμως. Ήταν πολύ νωρίς για να αντικαταστήσω τους ανθρώπους που είχαν τον πρωταρχικό ρόλο στη ζωή σου. Δεν θα με πείραζε η απουσία σου. Επειδή θα ήξερα ότι υπάρχεις στη ζωή μου. Η σκέψη σου και μόνο θα ήταν αρκετή για να μου προσφέρει τη χαρά. Ξέροντας ότι κι εσύ νιώθεις το ίδιο για μένα. Δεν έχει σημασία αν τα σώματα είναι χώρια, όταν οι ψυχές είναι μαζί. Έπρεπε να μάθω να σε μοιράζομαι. 

Τρεις μήνες πέρασαν χωρίς επαφή. Δεν ήθελες. Δεν το είπες αλλά το έδειξες με τον τρόπο σου. Κάθε μέρα που περνούσε, ήταν μία πληγή που μεγάλωνε αντί να γιατρεύεται. Τι κι αν είναι εποχή χαράς για τους υπόλοιπους; Εμένα η θλίψη με έχει κυριεύσει. Που δεν είσαι εδώ. Που δεν είμαι κομμάτι της καθημερινότητας σου. Που το όνειρο κράτησε τόσο λίγο.

Δυο μέρες πριν τα Χριστούγεννα ήταν τα γενέθλιά μου. Αναρωτιόμουν αν μου ευχηθείς. Το ήθελα αλλά ήξερα ότι δεν είχες λόγο να το κάνεις. Κι όμως. Ήταν μεγάλη η έκπληξη και η χαρά μου όταν είδα το όνομα σου με τις ευχές σου, στο κινητό μου. Κι ας ήταν τυπικό. Έτσι μου έλεγαν οι φίλοι μου. Εγώ προσπαθούσα να βρω κάτι παραπάνω σε αυτή την κίνηση. Θα μπορούσες να μη στείλεις. Θα μπορούσες να αδιαφορήσεις. Ίσως να μπήκες σε δίλημμα. Ίσως να θύμωσες που βρέθηκες σε αυτή τη θέση. Πιθανόν να νίκησε η τυπικότητα και αυτός να ήταν ο λόγος που έστειλες κι όχι ένα μικρό ενδιαφέρον που κρύβεται κάπου βαθιά μέσα σου, όπως θα ήθελα να πιστεύω. Μάλλον δεν θα το μάθω ποτέ.

Αν τώρα υποδέχομαι τη νέα χρονιά με περισσή στεναχώρια, για σένα εύχομαι το καλύτερο. Να σου φέρει μόνο καλά. Να βρεις αυτό που θα σε κάνει ευτυχισμένο. Κι αν το βρεις, θα κλέψω λίγη απ' την ευτυχία σου.