Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Απ' τα ψηλά στα χαμηλά

Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει η διαθεσή σου. Από τα ουράνια μπορεί να προσγειωθείς πολύ απότομα. Τέτοια βουτια έκανα κι εγώ. Όλο τον καιρό βιώνω συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα αλλά σήμερα, δεν ξέρω το γιατί, είμαι ένα βήμα πριν τον γκρεμό. Έχω κουραστεί με τον ίδιο μου τον εαυτό. Τη μια μέρα νιώθω τέλεια και την επόμενη είμαι χάλια.

Κατά βάθος όμως ξέρω το λόγο. Υπάρχει πάντα κρυμένος και απλά προσπαθώ να τον πνίξω, αλλά φυσικά καταφέρνει να βγει στην επιφάνεια. Νιώθω μόνος. Έχω πολύ καλούς φίλους εδώ και περνάμε τέλεια. Αυτό όμως διαρκεί οσο είμαστε μαζί. Μόλις μείνω μόνος όμως με βαραίνει ένα αίσθημα μοναξιάς. Το λογικό βέβαια θα ήταν να βρω κάποιον σύντροφο. Αλλά επειδή στον έρωτα δεν υπάρχει λογική, έτυχε να ποθώ έναν άνθρωπο που δεν μπορώ να έχω και με μια λέξη είναι απλά βασανιστήριο.

Σήμερα έκανα και μία, ας πούμε νέα, γνωριμία. Gay, ωραίος και πολύ εντάξει άτομο. Με αυτόν θα μπορούσα να ξεπεράσω το κόλλημα που έχω με τον άλλον. Δυστυχώς όμως είναι από Αθήνα. Γαμώ την γκαντεμιά μου. 'Ισως αύριο να είναι μία καλύτερη μέρα.

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Εναλλακτική πραγματικότητα

Τον τελευταίο καιρό νιώθω σαν να ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε μία άλλη διάσταση ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Κι αυτό όσον αφορά την σεξουαλικοτητά μου. Πίσω στην Κοζάνη, η κατάσταση ήταν όπως σχεδόν όλων των νεαρών gay. Δεν ήξερε κανείς ότι είμαι ομοφυλόφιλος και δεν μπορούσα να μιλήσω σε κανέναν για αυτό με αποτέλεσμα να είναι πολύ δύσκολο να κάνω κάτι σεξουαλικά και/ή αισθηματικά. Ένιωθα πολύ πιεσμένος. Ακόμα κι όταν το είπα στον κολλητό μου εκεί, δεν ήταν αρκετό. Πάλι έπρεπε να κρύβω το ότι είμαι gay στην υπόλοιπη παρέα και γενικά στον κόσμο και να υποκρίνομαι ότι μου αρέσουν οι γκόμενες.

Εδώ όμως η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Εϊχα αποφασίσει ότι στην Θεσσαλονίκη θα είμαι πιο ανοιχτός και δεν θα με ενδιαφέρει και πολύ η γνώμη των άλλων. Ήδη, ο φίλος μου και η κοπέλα του ήξεραν για μένα, πριν καν μετακομίσω εδω, οπότε θα είχα άτομα για στήριξη. Σχεδόν αμέσως μετά την μετακόμιση το είπα και στον φίλο μου από Κοζάνη που σπουδάζει εδώ, και που με φιλοξένησε μέχρι να βρω σπίτι. Η αντιμετωπισή του ήταν κάτι παραπάνω από χαλαρή. "Εντάξει" μου είπε. Αυτό ήταν όλο.

Τώρα που βγαίνουμε όλοι μαζί και μου γνωρίζουν κι άλλους δικούς τους φίλους και φίλες, δηλώνω ανοιχτά την σεξουαλικοτητά μου. Δεν χρειάζεται να το παίζω straight κι αυτό μου δίνει μία απίστευτη αίσθηση ελευθερίας. Φυσικά δεν το λέω με το καλημέρα, ούτε το λέω σε κάθε τυχαίο άτομο που συναντώ. Αλλά δεν μπαίνω και στην διαδικασία να λέω ψέματα. Κι όταν λες ψέματα σε κάποιον, όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο δύσκολο είναι μετά να πεις την αλήθεια. Είμαι αυτό που είμαι.

Το ωραίο όμως είναι στην αντιδρασή τους. Ούτε ακραίες ενέργειες, ούτε υστερίες και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Συνεχίζουν να είναι το ίδιο φιλικοί όπως ήταν πριν τους το πω. Πιστεύω ότι αν είσαι εσύ ο ίδιος άνετος με τον εαυτό σου δεν υπάρχει λόγος να μην είναι οι άλλοι μαζί σου. Ίσως τελικά ο κόσμος να μην είναι τόσο συντηρητικός όσο πιστεύουμε.

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2008

Ο νέος μου γκόμενος


Δεν είναι τέλειος; Έχεις κάτι άκρως σεξουαλικό πάνω του. Εϊμαι πολύ τυχερός που βρήκα κάποιον σαν κι αυτόν.

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2008

Ένα "υπέροχο" σύστημα υγείας

Σήμερα έκανα τελικά την αφαίρεση του εξογκώματος και τώρα κυκλοφορώ με μία γάζα στο κεφάλι μου. Το αστείο είναι πως ενώ η ίδια η μικροεπέμβαση δεν ήταν τίποτα, η διαδικασία για να την κάνω ήταν πολύ κουραστική. Είχα ραντεβού στις 11:30 και με ανέλαβαν στις 14:30 και μάλιστα δεν ήταν ο γιατρός που υποτίθεται ότι θα έκανε την επέμβαση αλλά ένας νεότερος που προσπαθούσε να εξυπηρετήσει όσο περισσότερο κόσμο μπορούσε και μπράβο του.

Το πρόβλημα ήταν ότι υπήρχε πολύς κόσμος να εξυπηρετηθεί, λίγες διαθέσιμες αίθουσες και το σημαντικότερο, υπάρχει μεγάλη έλλειψη προσωπικού. Όπως διάβασα και σε κάποια φυλλάδια στο χώρο αναμονής, το υπάρχον προσωπικό δεν αρκεί για να καλύψει το τεράστιο νοσοκομείο., Επίσης δουλεύουν κάθε μέρα πολλές ώρες. χωρίς να παίρνουν τις άδειες και τα ρεπό που δικαιούνται. Ένα άλλο θέμα είναι οι άσχημες συνθήκες υγιεινής που επικρατούν στο νοσοκομείο.

Η δική μου ταλαιπωρία όμως δεν συγκρίνεται με την περίπτωση ενός άλλου νέου άντρα που βρισκόταν εκεί, με τους δικούς του. Προφανώς είχε χτυπήσει άσχημα στο πόδι, το οποίο ήταν τυλιγμένο με γάζα και κάτι σίδερα, γενικώς φαινόταν άσχημο. Μετά από τέσσερις ώρες αναμονής, απ' ότι άκουσα να λένε, όταν ρώτησαν πότε επιτέλους θα τον δει γιατρός, τους είπαν ότι ο γιατρός είχε φύγει μετά έψαχναν να τον βρουν...

Για άλλη μία φορά έγινα μάρτυρας των απαράδεκτων καταστάσεων του συστήματος υγείας στην Ελλάδα. Δεν θέλω να είμαι από αυτούς που γκρινιάζουν για όλα και κατηγορούν πάντα το σύστημα αλλά κάποια στιγμή πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα σε αυτή τη χώρα.

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008

Τριήμερο απόλαυσης

Λόγω μεγάλης κούρασης δεν θα γράψω πολλά, παρά μόνο ότι οι τελευταίες τρεις μέρες ήταν σαν όνειρο. Λεπτομέρειες στο επόμενο post, πιθανότατα αύριο. Επίσης αύριο τελικά θα κάνω την αφαίρεση του εξογκώματος.

Κι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια αυτό τον καιρό.

The Verve - Love Is Noise

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

Ερωτευμένος με το λάθος άτομο

Αναμφίβολα το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο είναι ο έρωτας. Είναι το πιο όμορφο συναίσθημα που σε κάνει να πετάς στα σύννεφα. Τι κάνεις όμως όταν ερωτεύεσαι το λάθος άτομο και συγκεκριμένα τον straight κολλητό σου; Πως την παλεύεις; Φαντάζομαι αυτό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά στους gay.

Σε αυτή την περίπτωση ο έρωτας γίνεται μαρτύριο. Περνάτε πολύ χρόνο μαζί, ζείτε μοναδικές στιγμές αλλά ποτέ δεν ξεπερνάτε τα όρια της φιλίας. Παίρνεις μία γεύση από το γλυκό αλλά ποτέ δεν το τρως ολόκληρο. Κι έτσι ικανοποιείσαι μόνο με αυτά που μπορεί να σου προσφέρει και μένεις σε μια μετέωρη κατάσταση μεταξύ φιλίας και έρωτα (μόνο στο μυαλό σου) και δεν έχεις την διάθεση να ψάξεις για κάτι άλλο, αφού ότι και να βρεις, θα είναι ένα υποκατάστατο του αληθινού σου έρωτα, μία λύση για να μην είσαι μόνος.

Και τι γίνεται όταν ο κολλήτος έχει κοπέλα και κάνουν ολοι μαζί παρέα και ξέρουν και οι δυο για τα αισθήματα του τρίτου; Εδώ πλέον τα πράγματα είναι αρκετά μπερδεμένα και αστεία. Σκεφτείτε να βγαίνουν όλοι μαζί και η κοπέλα και ο gay να την πέφτουν στο straight της παρέας και μεταξύ κοπέλας και gay να υπάρχουν διαμάχες για το ποιος θα κερδίσει την καρδιά του παλικαριού. Αυτά βέβαια γίνονται στα αστεία μιας και δεν υπάρχει περίπτωση φυσικά κάποιος να χωρίσει την κοπέλα του και να φύγει στο άγνωστο με τον gay κολλητό του για να ζήσουν τον ερωτά τους. Ίσως μόνο στα παραμύθια. Όπως θα καταλάβατε τα παραπάνω συμβαίνουν στη ζωη μου αυτόν τον καιρό και η όλη φάση με κάνει να νιώθω κάπως περίεργα.

Και μία τραγουδάρα για το τέλος.


Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

Τριήμερο στην Κοζάνη

Τις τελευταίες τρεις μέρες βρισκόμουν στην Κοζάνη. Επέστρεψα σήμερα το βράδυ. Χάρηκα που είδα την οικογενειά και τους φίλους μου αλλά πέρα από αυτό ξενέρωσα απίστευτα. Την Κυριακή το βράδυ βγήκαμε για ποτό και ήταν τελείως νέκρα. Τα μισά νυχτερινά μαγαζιά κλειστά για κάποιο λόγο και τα υπόλοιπα ήταν μισογεμάτα. Τώρα που ζω στην Θεσσαλονίκη μου είναι πολύ δύσκολο να μένω στην Κοζάνη έστω και για λίγες μέρες.

Όταν πάω στην Κοζάνη ο πατέρας μου με ρώτάει για πλάκα "Πως περνάς στην ξενιτιά;" Το αστείο είναι ότι εγώ θεωρώ ξενιτιά την Κοζάνη και σπίτι μου την Θεσσαλονίκη. Ειδικά τώρα που ο αδερφός μου μετέτρεψε το δωματιό μου σε γυμναστήριο. Μου έδωσε δικαιολογία για να πηγαίνω ακόμα πιο σπάνια στο πατρικό μου. Πέρασαν περίπου 15 μέρες από την τελευταία μου επίσκεψη και τους φάνηκε πολύ. Δηλαδή, πρέπει να πηγαίνω κάθε ΣΚ; Τότε γιατί μετακόμισα; Για να ξοδεύω λεφτα και χρόνο στο πήγαινε-έλα; Περιττό να μιλήσω για τον πατέρα μου. Μπορώ να διακρίνω εύκολα στο προσωπό του την στιγμιαία χαρά που με βλέπει αλλά και την γενικότερη πίκρα που έφυγα από το σπίτι, που εγκατέλειψα την οικογενειά μου κτλ κτλ. Νομίζω ότι και μετά από δέκα χρόνια δεν θα το έχει ξεπεράσει.

Εδώ κι ένα μήνα είχα μία πληγή στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου. Κι επειδή έχω την κακή συνήθεια να πειράζω τις πληγές μου και να μην τις αφήνω να επουλωθούν, την συγκεκριμένη την μόλυνα και φύτρωσε ένα περίεργο εξόγκωμα, που ευτυχώς καλύπτεται από τα μαλλιά. Θα παίρνω αντιβίωση για δύο μέρες και την Παρασκεύη θα πάω για αφαίρεση. Τουλάχιστον δεν είναι κάτι σοβαρό. Και ο ένας γιατρός ήταν κούκλος (άσχετο!).

Τώρα αναμένω την Κυριακή για να πάω στον Βόλο.

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2008

Καινούργια ζωή

Η περασμένη εβδομάδα ήταν απλά φανταστική. Η κάθε μέρα ξεχωριστά ήταν μια μοναδική εμπειρία. Έκανα τόσα πολλά πράγματα και τα έκανα με άτομα που αγαπάω. Βόλτες, ψώνια, νέες γνωριμίες, ξενύχτια, εκδηλώσεις.... Η ζωή μου άλλαξε πάρα πολύ μέσα σε ένα μικρό διάστημα. Αντί να λιώνω ολημερίς μπροστά στην οθόνη ενός pc, όπως έκανα πριν μετακομίσω, τώρα ζω τη ζωή μου. Βέβαια παίζει μεγάλο ρόλο και η πόλη. Η Θεσσαλονίκη είναι υπέροχη, κάθε μέρα την ερωτεύομαι περισσότερο. Έχει τόσα πολλά να προσφέρει, υπάρχουν τόσες πολλές επιλογές που που δε βαριέσαι ποτέ. Μπορεί να γεννήθηκα αλλού αλλά η ψυχή μου βρισκόταν πάντα εδώ.

Υπάρχει μία θεωρία, γνωστή ως η θεωρία της έλξης, η οποία λέει ότι αν σκεφτόμαστε κάτι πάρα πολύ, το ελκύουμε, είτε αυτό είναι καλό ή κακό. Όπως και ο Αλχημιστής, με τη θεωρία ότι αν θέλουμε κάτι πραγματικά, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσουμε. Όλα αυτά μου φαίνονταν αερολογίες, πως ήταν απλώς αισιόδοξες σκέψεις. Κι όμως αρχίζω να πιστεύω ότι τα παραπάνω ισχύουν. Σιγά σιγά στη ζωή μου τα πράγματα παίρνουν το δρόμο που θέλω εγώ, όλα μπαίνουν στην θέση τους. Ίσως τελικά οι σκέψεις και οι επιθυμίες μας έχουν την δύναμη να επηρεάσουν την ροή των γενονότων στη ζωή μας. Το μόνο που χρειάζεται είναι θετική στάση.

Τελικά αύριο θα πάω Κοζάνη, αλλά μόλις για δύο μέρες και μετά θα επιστρέψω εδώ. Για μένα πλέον, το σπίτι μου είναι εδώ. Την άλλη Κυριακή, εκτός απροόπτου θα πάω στον Βόλο. Ο λόγος είναι κατά κάποιον τρόπο επαγγελματικός, αλλά αυτό δεν θα με εμποδίσει να χαρώ την εκδρομούλα μου.

ΥΓ. x-oyranoy φυσικά είσαι ευπρόσδεκτος εδώ, να έρθεις όποτε θες, για τσουρέκια κι ότι άλλο βάλει ο νους σου...

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

Με ξεχάσατε;

Δεν το πιστεύω ότι πέρασε ένας ολόκληρος μήνας από την τελευταία ανάρτηση. Και θα περνούσε περισσότερος χρόνος αν αυτή την στιγμή δεν "έκλεβα", τυχαία, την σύνδεση ενός κοντινού ξενοδοχείου. Μου λείπει το internet και κυρίως να γράφω στο blog. Ρώτησα για να κάνω σύνδεση και μου είπαν ότι χρειάζεται τρεις μήνες!!! Ποιος περιμένει τρεις μήνες;

Anyway, όλα καλά εδώ, η ζωή στην Θεσσαλονίκη εξελίσεται πολύ όμορφα. Είμαι εδώ λιγότερο από δύο μήνες και έχω ζήσει πολλά από αυτά που φανταζόμουν. Επαγγελματικά δεν υπάρχει κανένα νέο. Δεν έχω βρει δουλειά ακόμα αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ψάχνω ιδιαίτερα. Βέβαια κάτι έχω στα σκαριά, αλλά προς το παρόν δεν αρκεί για οικονομική ανεξαρτησία. Έχω περιθώριο να μην δουλέψω για λίγο καιρό και απλά απολαμβάνω τη ζωή μου. Εϊναι ευκαιρία μιας και δεν έζησα φοιτητική ζωή. Είναι τέλειο να μην δουλεύεις. Το κακό είναι ότι τα λεφτά κάποτε τελειώνουν. Ούτε ο πρίγκιπας εμφανίστηκε επάνω στο άσπρο άλογο ακόμα, αλλά δεν με απασχολεί. Παλαιότερα επειδή η ζωή μου ήταν αδιάφορη, ένιωθα έντονα το κενό της απουσίας ενός συντρόφου. Αλλά τώρα περνώ και μόνος μου καλά, τα καταφέρνω μια χαρά... Πάντως από μανούλια, γίνεται χαμός εδώ.

Αυτές τις μέρες έβαλα σε χρήση το καλλιτεχνικό μου ταλέντο στο βάψιμο του σπιτιού. Μένουν ακόμα αρκετά βήματα βέβαια για να φτάσω στο ιδανικό σπίτι.αλλά και μόνο που μένω μόνος μου, μου αρκεί.

Όπως προανέφερα, περνάω υπέροχα εδώ και αυτό το οφείλω σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό στον φίλο μου από τον στρατό και την κοπέλα του, οι οποίοι με έκαναν αμέσως μέρος της καθημερινοτητάς τους. Γνωρίζουν για την ύπαρξη αυτού του blog και είναι πολύ πιθανό να τα διαβάσουν αυτά. Έτσι, θα ήθελα να τους πω ευχαριστώ για την φιλία τους και την υποστηριξή που μου προσφέρουν. Από καιρό ήθελα να κάνω ένα ξεχωριστό post με θέμα την σχέση μου μαζί του και τον θετικό αντίκτυπο που έχει στην ζωή μου. Θα έρθει κι αυτό...

Το ΣΚ θα πάω στην Κοζάνη. Δεν το κάνω με ιδιαίτερη λαχτάρα. Μου λείπουν οι δικοί μου ασφαλώς, αλλά με την αφιξή μου εκεί, αλλάζει όλη μου η ψυχολογία. Αλλά δεν θα έχουν να λένε ότι τους ξέχασα. Άσε που σε λίγο δεν θα μου έχει μείνει κανένα καθαρό ρούχο. Δυστυχώς πρακτικά, σε αυτόν τον τομέα έχω την ανάγκη την βοηθειά τους. Αυτά προς το παρόν. Έχω αρκετα να γράψω μετά από τόσο καιρό αλλά δεν θέλω να τα στριμώξω όλα σε ένα post. Θα επιστρέψω σύντομα.