Συναναστρέφομαι με αρκετά gay ατόμα σε ηλικία μικρότερη από τη δική μου, δηλαδή 20 με 25 χρονών. Μερικοί από αυτούς μάλιστα είναι καλοί μου φίλοι. Πραγματικά μου δίνει ελπίδα το πόσο πιο θαρραλέοι και ανοιχτόμυαλοι είναι από άλλους ομοφιλόφιλους στα 30 και στα 40, που σε αυτή την ηλικία υποτίθεται έχουν μεγαλύτερη εμπειρία και ωριμότητα.

Έχω γνωρίσει κι έχω μιλήσει με 30ρηδες και 40ρηδες που είναι gay, ζουν μόνοι αλλά φοβούνται να αποκαλύψουν στους γονείς τους και στο ευρύ τους περιβάλλον τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Σε ακόμα χειρότερη θέση είναι εκείνοι που στήνουν ψεύτικες σχέσεις για τα μάτια του κόσμου ή που φτάνουν στο σημείο να παντρευτούν για να μην προκαλούν υποψίες, ζώντας μία ψεύτικη, καταπιεσμένη ζωή.

Κι έρχεται η νέα γενιά έτοιμη να διεκδικήσει το δικαίωμα μίας ελεύθερης ζωής χωρίς συμβιβασμούς και ψέματα. Λαμπρό παράδειγμα ο φίλος μου ο Μ, 22 χρονών. Τον γνώρισα σε ένα φεστιβάλ όπου συμμετείχαν πολλές οργανώσεις. Εγώ ήμουν με μία gay ομάδα κι εκείνος με μια οικολογική. Το πρώτο βράδυ, αφού είχαν φύγει όλοι, μας πλησίασε δειλά δειλά, μας έπιασε την κουβέντα και μας είπε ότι είναι ομοφυλόφιλος. Τις επόμενες μέρες δίσταζε ακόμα και να μας μιλήσει όταν υπήρχε κόσμος μην τυχόν και υποψιαστούν τίποτα. Γενικά μέχρι τότε απέφευγε οτιδήποτε θα μπορούσε να αποκαλύψει ότι γουστάρει άνδρες. Λίγους μήνες μετά, ο ντροπαλός, φοβισμένος Μ. έκανε το coming out στους κάπως συντηριτικούς γονείς του και τώρα πια είναι άνετος με τον εαυτό του και δεν τον νοιάζει τόσο πολύ η γνώμη των άλλων.

Δεύτερο παράδειγμα ο Σ. 25 χρονών. Με τον Σ, γνωριστήκαμε τον περασμένο Σεπτέμβριο σε ένα πάρτυ της ομάδας που ανέφερα παραπάνω και για ένα μήνα ήμασταν μαζί. Πολύ καλό παιδί, αρκετά μαζεμένος και ντροπαλός, με ελάχιστες εμπειρίες. Κι αυτός επίσης, εκτός gay κύκλου, Ο μόνος που γνώριζε γι αυτόν ήταν ο αδερφός του. Τους τελευταίους μήνες είχε χαθεί. Πρόσφατα άρχισα να κάνουμε παρέα πάλι. Μου εξήγησε ότι είχε περάσει μία άσχημη ψυχολογική φάση και τελικά έκανε το coming out στους γονείς του, οι οποίοι το δέχθηκαν αρκετά ψύχραιμα. Οπότε πλέον ούτε αυτός είναι αναγκασμένος να κρύβεται και να λέει ένα σωρό ψέματα στους δικούς του.

Δύο άτομα που ήταν βαθιά μέσα στην ντουλάπα, βρήκαν το θάρρος και έκαναν το δυσκολότερο ίσως βήμα, να παραδεχθούν το ποιοι είναι πραγματικά με κίνδυνο την απόρριψη και τον ψυχολογικό πόλεμο. Όμως εν τέλει, βγήκαν κερδισμένοι. Τώρα πια δεν χρειάζεται να φοβούνται. Είναι ελπιδοφόρο λοιπόν ότι οι νεώτεροι δεν ακολουθούν τα χνάρια των πιο παλιών αλλά χαράσουν την δική τους πορεία. Αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας και για μένα τον ίδιο.

Πάντα ήμουν κατά του γάμου. Το θεωρώ ένα παρωχημένο κοινωνικό πρότυπο που έχει χάσει το νόημά του στη σύγχρονη εποχή. Από ιερός θεσμός εξελίχθηκε σε κακόγουστο πανηγύρι, όπου γίνεται επίδειξη πλούτου και γίνεται συνήθως επειδή "έτσι είναι το σωστό" κι όχι επειδή καλύπτει κάποιες ουσιαστικές ανάγκες. Ο πολιτικός γάμος είναι αρκετός για να καλυφθεί το νομικό κομμάτι. Από κει και πέρα, μπορείς να γιορτάσεις με αυτούς που θέλεις με τον τρόπο που θέλεις, χωρίς επισημότητες και τυπικότητες. Γι αυτό νομίζω ότι είναι λάθος η διεκδίκηση του gay γάμου, η αντιγραφή δηλαδή του straight προτύπου για να γίνουν οι ομοφυλόφιλοι δεκτοί από την κοινωνία. Το σύμφωνο συμβίωσης είναι αρκετό και πιστεύω ότι κανονικά θα έπρεπε οι straight να θέλουν κάτι πιο πρακτικό κι όχι εμείς να κάνουμε το αντίθετο. Παρόλα αυτά, θα στηρίζω πάντα τον αγώνα για να υπάρχει η επιλογή γι αυτούς που το θέλουν.

Αυτή ήταν και συνεχίζει να είναι η άποψή μου. Όμως τώρα τελευταία άρχισα να καταλαβαίνω γιατί κάποιοι θέλουν και την αναγνώριση της κοινωνίας. Η αδερφή μου είναι παντρεμένη με ένα μικρό παιδί και ο αδερφός μου πρόκειται να παντρευτεί και το παιδί έρχεται... Βλέπω την περηφάνια και την αναγνώριση στο πρόσωπο τον γονιών μου. Βλέπω όταν μιλούν σε τρίτους, με τι καμάρι αναφέρονται στα παιδιά τους που κάνουν αυτό που για κάποιο λόγο είναι το αναμενόμενο. Αλλά δεν αφορά μόνο τους γονείς. Φίλοι, γνωστοί και ξένοι, όλοι έχουν διαφορετική αντιμετώπιση. Ο εργένης θεωρείται ανεύθυνος, παρτάκιας ή απλά δεν έχει κάτι να δείξει. Αντιθέτως, κάποιος που έχει οικογένεια αυτομάτως αποκτά κύρος, σοβαρότητα, υπευθυνότητα. Δεν είσαι βάρος στην κοινωνία αλλά έχεις κάτι να δώσεις.

Αυτό πάλι έχει και την πρακτική πλευρά που αφορά κυρίως το οικονομικό. Όταν η αδερφή μου αρραβωνιάστηκε/παντρεύτηκε/έκανε παιδί, οι γονείς μου ασφαλώς έκαναν το καθήκον τους και τους ενίσχυσαν οικονομικά. Το ίδιο θα γίνει και με τον αδερφό μου. Η πλάκα είναι ότι κι εγώ θεωρητικά θα έχω την ίδια στήριξη όταν παντρευτώ, όπως μου είπαν κάποτε οι γονείς μου. Τους είπα βέβαια ότι δεν πρόκειται να το κάνω, οπότε το καλύτερο θα ήταν να μου δώσουν τα λεφτά στο χέρι. Φυσικά αυτοί ζουν με το όνειρο ότι κάποτε θα με δουν κι εμένα γαμπρό. Ακόμα κι αυτό να γινόταν όμως, αν έβλεπαν ότι δίπλα μου δεν στέκεται μια νύφη αλλά άλλος ένας γαμπρός, δεν φαντάζομαι να έχουν την ίδια χαρά που είχαν με τα αδέρφια μου!

Άλλη μία περίπτωση είναι το σπίτι της αδερφής μου. Όταν το ανακαίνισαν για να εγκατασταθούν εκεί, ο πατέρας μου αλλά και ο αδερφός μου, πρόσφεραν ένα σημαντικό χρηματικό ποσό για υποστήριξη. Όταν εγώ μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη πριν 6 χρόνια, δεν είχε γίνει το ίδιο. Από τον πατέρα μου εισέπραξα πολύ αρνητισμό. Δεν θέλω να είμαι άδικος. Οι γονείς μου με αγαπάνε, μου έχουν προσφέρει πολλά και θα μου έδιναν ότι τους ζητούσα. Ούτε πρόκειται καθαρά για τα λεφτά, που κι από αυτά έχω λάβει πολλά. Θέλω να τονίσω απλά τον τρόπο που αντιμετωπίζουν ορισμένες αποφάσεις, ανάλογα με το αν συμφωνούν ή όχι. Στο παράδειγμα με το σπίτι, κι εγώ τότε έκανα μία καινούρια αρχή, ένα σημαντικό βήμα που θα άλλαζε όλη μου η ζωή. Για τον πατέρα μου όμως ήταν απλά ένα βίτσιο, μία νεανική τρέλα, ακόμα και προδοσία θα μπορούσα να πω, που αποφάσισα να φύγω σε μία άλλη πόλη. Αν όμως του έφερνα μια νύφη, θα ήταν περήφανος για μένα!

Τα γράφω όλα αυτά επειδή με ενοχλεί που τα αδέρφια μου είναι οι "καλοί" και εγώ ο "κακός". Ίσως βέβαια να είναι μόνο στο μυαλό μου αυτό. Η αλήθεια είναι ότι από μία μεριά ζηλεύω λίγο την ιδέα του μόνιμου συντρόφου και του να έχεις παιδί. Μπορεί κατά βάθος να θυμώνω που εγώ δεν έχω την δυνατότητα να κάνω οικογένεια και αντανακλαστικά να απορρίπτω την ιδέα ως μικροαστική. Ούτως ή άλλως, στην παρούσα φάση μόνο αυτό δεν θα ήθελα. Ακόμα έχω πολλά να κάνω, προτού αποφασίσω να νοικοκυρευτώ!

Τις προηγούμενες μέρες ήμουν πάλι στην Κοζάνη. Όμως είχα κλείσει ήδη πάνω από ένα μήνα από την τελευταία φορά. Δεν περίμενα οι επισκέψεις πίσω στην "πατρίδα" να αραιώσουν τόσο σύντομα. Κι αν δεν είχα ξεμείνει από καθάρα ρούχα, ίσως να έκανα και παραπάνω. Ένα ευχάριστο είναι ότι ο πατέρας μου φάνηκε να αποδέχτηκε πλέον το γεγονός της μετακομισής μου ή τουλάχιστον έτσι έδειχνε. Είχε φύγει η πίκρα από το προσωπό του, ούτε με ρωτούσε για το τι κάνω για δουλειά, με το επικριτικό του στυλάκι. Αυτή η επίσκεψη έκανε καλό και στην τσέπη μου καθώς έπεσε χαρτζηλίκι από τους γονείς και την γιαγιά μου αλλά δούλεψα κιόλας, αυτός ήταν κι ένας από τους λόγους που πήγα, οπότε τα άξιζα.

Μία σημαντική εξέλιξη ήταν το coming out σε έναν από τους στενούς φίλους μου. Στην αρχή ένιωσε ένα σοκ αλλά μετά όλα ήταν ok. Το δέχτηκε κι αυτός πολύ άνετα και χαλαρά όπως όλοι μέχρι τώρα. Τελικά η όλη διαδικασία έχει αρχίσει να γίνεται αστεία, δεν αποτελεί για μένα πλέον ένα μεγάλο βάρος. Περισσότερες λεπτομέρειες θα πω σε αποκλειστικό, για το θέμα, post.

Είχα αναφερθεί και σε μία παρεξήγηση με έναν φίλο μου. Βρεθήκαμε μετά από δύο εβδομάδες και ευτυχώς όλα ξεκαθάρισαν. Τώρα κάνουμε πάλι παρέα και συνεχίζουμε όπως είμασταν πριν και χαίρομαι πολύ γι 'αυτό. Είναι δύσκολο να κάνεις νέους φίλους και είναι κρίμα να χάνεις κι αυτούς που έχεις.

Όσο για την κοπέλα που μου την έπεσε και μετά πήρε χάπια για χάρη του φίλου μου, τώρα πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Μιλήσαμε χτες και μου είπε ότι βρήκε καινούργιο αγόρι και ότι περνάνε υπέροχα μαζί. Μπορούσα όμως να το καταλάβω και από την φωνή της ότι όντως ήταν καλά. Ελπίζω να είναι κάτι που θα κρατήσει.

Σκέφτοντας όλα τα παραπάνω, διαπιστώνω ότι είμαι πολύ τυχερός. Ότι προβλήματα ή έννοιες κι αν είχα, σιγά σιγά εξαφανίστηκαν τις μέρες που πέρασαν και προς το παρόν όλα φαίνεται να κυλούν ομαλά και ήσυχα.