Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Όμορφες στιγμές με καλούς φίλους

Δεν θα μπορούσα να αισθάνομαι πιο βλάκας με τον εαυτό μου. Αν κάποιος που διάβασε το προηγούμενο post με τίτλο "100 χρόνια μοναξιά" με έβλεπε τις τελευταίες μέρες, θα πίστευε ότι είμαι μυθομανής. Έγραψα ένα ολόκληρο κείμενο για το πόσο μόνος νιώθω, ότι δεν έχω κανέναν και για την αδυναμία μου να δημιουργήσω ουσιαστικές σχέσεις. Το κείμενο αυτό το έγραψα όσο ήμουν στο πατρικό μου όπου πάντα με επηρεάζει αρνητικά καθώς δεν μου αρέσει καθόλου εκεί και είμαι αποκομμένος από όλους και όλα. Ανυπομονούσα λοιπόν να επιστρέψω στο σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη όπου τα πράγματα θα βελτιώνονταν λίγο. Δεν περίμενα όμως να γίνει αυτό που έγινε. Ως δια μαγείας, η καθημερινότητα μου πλημμύρισε με ανθρώπους και έζησα πολλές όμορφες στιγμές.

Αμέσως μόλις έφτασα στη Θεσσαλονίκη, βρέθηκα με κάποιους φίλους μου και η διάθεσή μου άρχισε να αλλάζει. Μεταξύ των φίλων, ήταν κι ένα παλιό φλερτ. Την επόμενη μέρα είχαμε ένα πάρτι σε ένα bar το οποίο το διοργάνωνε μία ομάδα στην οποία είμαι μέλος. Έτσι, είχα την ευκαιρία να δω πολλούς φίλους και γνωστούς και να τα πούμε. Ήταν μία πολύ ωραία βραδιά και γύρισα σπίτι αφού είχε ήδη αρχίσει να ξημερώνει. Το αποκορύφωμα ήταν βέβαια το Σαββατοκύριακο, που θα φιλοξενούσα έναν φίλο μου από Κατερίνη, τον οποίο εκτιμώ πολύ. Ειδικά η βραδινή μας έξοδος είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Κάλεσα εγώ μερικούς φίλους μου, κάλεσε αυτός μερικούς δικούς του κι εκείνοι με τη σειρά τους άλλους. Οπότε καταλήξαμε κάποια στιγμή να είμαστε μία μεγάλη παρέα δέκα και παραπάνω ατόμων, όλοι μας gay. Πήγαμε σε ένα γνωστό gay club της Θεσσαλονίκης και για ακόμη μία φορά, επιστρέψαμε σπίτι τα ξημερώματα.

Την επόμενη μέρα τα πράγματα ήταν πιο χαλαρά. Πήγαμε για καφέ, που κράτησε ώρες με φίλους να έρχονται και να φεύγουν. Ήταν τρεις πολύ έντονες ημέρες και ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν. Από κει και πέρα, οι μέρες που ακολούθησαν μέχρι και σήμερα, είναι μεν πιο ήρεμες αλλά αρκετά ευχάριστες, με διάφορους φίλους.

Τώρα πλέον νιώθω καλύτερα, είμαι πιο αισιόδοξος κι έχω δύναμη να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες. Θυμώνω με τον εαυτό μου, που βυθίζομαι κάθε φορά τόσο εύκολα στη θλίψη και στη μιζέρια. Πρέπει να μάθω να αναγνωρίζω και να απολαμβάνω τα καλά πράγματα που έχω στη ζωή μου, όπως πχ τους φίλους μου. Κρατάω τα θετικά κι ελπίζω ότι τα καλύτερα θα έρθουν...

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

100 χρόνια μοναξιά

Ο τίτλος του πολύ γνωστού βιβλίου του Marquez θα μπορούσε να είναι και ο τίτλος της ζωής μου. Μοναξιά, ένα δυσάρεστο συναίσθημα που σου τρώει σιγά σιγά τη ψυχή και καμιά φορά γίνεται τόσο ισχυρό που σε ισοπεδώνει. Αυτό το συναίσθημα με συνοδεύει σε όλη την πορεία της ζωής μου, ένα βάρος που δεν μπορώ να αποβάλλω από πάνω μου.

Είναι αβάσταχτη η θλίψη όταν διαπιστώνεις ότι έχεις φτάσει σε μία ηλικία και δεν έχεις καταφέρει να αποκτήσεις πολύ κοντινούς ανθρώπους στη ζωή σου ή τουλάχιστον ανθρώπους που να μπορούν να σου προσφέρουν αυτό που σου χρειάζεται. Σαν τιμωρία που δεν καταλαβαίνεις γιατί σου έχει επιβληθεί, να λαχταράς ένα πράγμα στη ζωή σου, την αγάπη, τη συντροφικότητα και αυτό ακριβώς να είναι που δεν μπορείς να βρεις, όσο απεγνωσμένα κι αν ψάχνεις. Και αρχίζεις να αναρωτιέσαι ποιο είναι το νόημα της ζωής όταν τη νιώθεις κενή; Που βρίσκεις τη δύναμη να συνεχίσεις;

Ποτέ δεν ήμουν πολύ δεμένος με την οικογένεια μου. Ιδιαίτερα με τον πατέρα μου, ήμασταν σαν ξένοι στο ίδιο σπίτι. Ευτυχώς με τα αδέρφια μου η κατάσταση ήταν κάπως καλύτερη αλλά όχι τέλεια. Πάντα υπήρχε ένας αόρατος τοίχος που έβαζε όρια στη σχέση μας. Ποτέ δεν μίλησα σε αυτούς για τα πολύ σημαντικά θέματα που με απασχολούσαν. Από τη στιγμή μάλιστα που μετακόμισα σε άλλη πόλη, είναι σαν να ζω δύο παράλληλες ζωές που δεν συνδέονται. Δεν έχουν σχεδόν καμία ιδέα του τι κάνω στην καθημερινότητα μου, με ποιους και γιατί. Σε όλο αυτό βέβαια έχει παίξει ρόλο και το θέμα της ομοφυλοφιλίας, το οποίο οδηγεί σε περισσότερα μυστικά και ψέματα. Ακόμα και αν κάποια στιγμή αποφάσιζα να βελτιώσω τις σχέσεις μας, θα αποτελούσε εμπόδιο εφόσον θα παρέμενε ένα σκοτεινό σημείο.

Μεγαλώνοντας, ελπίζεις ότι θα βρεις το άλλο σου μισό που θα σου χαρίσει την ευτυχία. Όσο βέβαια περνάνε τα χρόνια, καταλαβαίνεις ότι η θεωρία του "άλλου σου μισού" είναι περισσότερο κινηματογραφική ιδέα για ρομαντικές ταινίες παρά ρεαλιστική προσδοκία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να συμβεί. Στην πραγματικότητα όμως είναι δύσκολο να βρεις κάποιον, να ταιριάξετε και να πορευθείτε μαζί. Και σε αυτή την περίπτωση, η ομοφυλοφιλία κάνει τα πράγματα πολύ πιο δύσκολα. Αναγκάζεσαι να κρύβεσαι, να φοβάσαι και να νιώθεις ότι κάνεις κάτι παράνομο. Και δεν είναι μόνο αυτό. Μία gay σχέση είναι πιο δύσκολη από μία straight καθώς δεν υπάρχει κοινωνική δέσμευση και αναγνώριση, κάνοντας τα πράγματα πιο ρευστά. Η εμμονή με το σεξ, οι πειρασμοί των σεξουαλικών επιλογών και τα ρηχά πρότυπα, καθιστούν σχεδόν αδύνατη μία σταθερή, μονογαμική, ουσιώδη σχέση μεταξύ δύο ανδρών. Κι έτσι, το μόνο που έχω είναι ένα σύνολο από σύντομες, αποτυχημένες σχέσεις και ανώφελες γνωριμίες.

Μόνο καταφύγιο οι φίλοι ή όπως το λένε μερικοί, η οικογένεια που επιλέγεις. Οι άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι τη ζωή σου, που χαίρονται με τη χαρά σου και λυπούνται με τις λύπες σου. Ευτυχώς σε αυτό το κομμάτι υπήρξα πιο τυχερός. Έχω κάνει μερικές δυνατές και ουσιαστικές φιλίες. Για παράδειγμα, με τον κολλητό μου από το σχολείο μας συνδέει φιλία 20 ετών. Και πάλι όμως υπάρχουν φιλίες που καταστρέφονται, φθείρονται ή απλά σβήνουν στο πέρασμα των χρόνων. Φυσικά δεν εννοώ τους φίλους-γνωστούς, που θα πιείτε έναν καφέ, θα βγείτε για ένα ποτό και θα πείτε δυο τρεις χαζομάρες. Μιλάω για εκείνους τους ανθρώπους που σε θεωρούν οικογένεια και βάζουν εσένα πάνω από τον ίδιο τους τον εαυτό, τους οποίους μπορώ να μετρήσω στα δάχτυλα του ενός χεριού. Έχω χάσει κάποιους καλούς φίλους, είτε επειδή παντρεύτηκαν κι έκαναν οικογένεια, είτε επειδή μετακόμισαν στο εξωτερικό είτε επειδή απλά δεν μπορούμε να βρούμε κοινό τρόπο επικοινωνίας, οπότε αναγκαστικά χαλαρώνεις λίγο τους δεσμούς (όπως έγραψα στο προηγούμενο post).

Υπάρχουν πολλοί σημαντικοί άνθρωποι που χαίρομαι που τους έχω στη ζωή μου και πιστεύω τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Λείπει όμως το κάτι παραπάνω, είτε αυτό λέγεται έρωτας είτε αδερφικός φίλος. Αυτός που δεν θα αφήσει μέρα να περάσει χωρίς να σου μιλήσει. Αυτός που θα κάνει θυσίες για σένα ή απλά θα είναι εκεί κάθε στιγμή για ότι χρειαστείς. Ίσως ζητάω πολλά αλλά απαιτώ να παίρνω αναλόγως με αυτά που δίνω. Δεν θέλω να κάνω εκπτώσεις απλά για να μη νιώθω ότι είμαι μόνος. Η μόνη λύση είναι να συνεχίσω να ελπίζω ότι θα βρω αυτό που ψάχνω αν και όσο περνάει ο καιρός απελπίζομαι όλο και περισσότερο. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι να να ζήσω μία ζωή χωρίς νόημα, με τη μοναξιά μόνιμη συντροφιά μέχρι το τέλος...