Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2009

Εγώ και οι γυναίκες

Ποτέ στην ζωή μου δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις με γυναίκες. Παρόλο που οι gay γενικά, και όντως το έχω διαπιστώσει αυτό, έρχονται πολύ κοντά με το γυναικείο φύλο. Έχω φίλες γυναίκες αλλά όχι κολλητές. Αυτή είναι και η απορία-παράπονο των φίλων μου. Τους έτυχε ένας gay φίλος, που δεν έχει στενές φίλες. Υπάρχει μία απόσταση ασφαλείας αναμεσα μας. Ίσως επειδή έπρεπε να υποκρίνομαι ότι σαν "άντρας" πρέπει να τις βλέπω ερωτικά και να πράττω ανάλογα. Οπότε τις κρατούσα μακριά για να μην μπαίνω στον κόπο.

Πίσω στην Κοζάνη τα πράγματα ήταν εύκολα. Οι φίλοι μου, αν και ωραία παιδιά, είναι διστακτικοί στο να κάνουν καμάκι σε μία κοπέλα. Έτσι δεν είχαμε και πολλές επαφές με γυναίκες. Αλλά ακόμα και όταν κάποιος είχε γκόμενα, δεν την έφερνε συχνά στην παρέα. Προτιμούσαν να βγαίνουν χώρια.

Τώρα όμως είναι αλλιώς τα πράγματα. Κάνω αρκετές νέες γνωριμίες, μέσω κοινών φίλων κυρίως. Επιπλέον, ο κολλητός μου χώρισε πρόσφατα κι έτσι έχει αρχίσει η κυνηγετική περίοδος. Όταν βγαίνουμε έξω και μιλάει σε κάποια γκόμενα, αφού κάνει την πρώτη κίνηση και γνωριστούν, με συστήνει κι εμένα στην παρέα της. Και αφού εστιάζει σε μία συγκεκριμένη, εγώ μένω με την/τις υπόλοιπες. Δεν νιώθω άνετα όταν το κάνουμε αυτό. Δεν έχω μάθει να ανοίγομαι σε κοπέλες. Να αρχίζω συζήτηση μαζί τους ή να κάνουμε παρέα. Εϊχα πάντα την πεποίθηση ότι στις γυναίκες πρέπει να συμπεριφέρομαι με έναν ιδιαίτερο τρόπο, τον οποίο όμως δεν γνώριζα. Όμως πρέπει να το αλλάξω αυτό και γι' αυτό το λόγο πιέζω τον εαυτό μου. Δεν θα πάθω κάτι αν ανταλλάξω μερικές κουβέντες με μία κοπέλα. Αντιθέτως, πιστεύω ότι θα μου κάνει καλό να ξεφύγω από την αποκλειστικά αντρική συντροφιά. Άλλωστε έχουμε κι ένα σημαντικό κοινό σημείο. Τον πόθο μας για το αντρικό φύλο.

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009

Παρθενική εμφάνιση

Προχτές έκανα ένα σημαντικό βήμα στην gay ζωή μου. Μετά από τέσσερις και κάτι μήνες που είμαι στην Θεσσαλονίκη, πήγα επιτέλους σε gay bar. Μέχρι τώρα δεν είχε τύχει, επειδή όσο ανοχτόμυαλοι και αν είναι οι φίλοι μου εδώ, αν ακούσουν για gay μαγαζί, κάτι τους πιάνει. Δεν νιώθουν άνετα σε τέτοια μαγαζιά λένε. Έχουν την εντύπωση ότι στα σχετικά μαγαζιά γίνονται όργια ή φοβούνται μην τους βιάσουν. Όχι ότι έχω εμπειρία κι εγώ ο ίδιος, αλλά δεν νομίζω να πάθουν τίποτα αν πιουν ένα ποτό σε ένα gay bar. Δεν τους πιέζω όμως εφόσον δεν θέλουν. Με το ζόρι τίποτα δεν γίνεται.

Την περασμένη Τρίτη λοιπόν, πήγα με έναν gay φίλο μου στο Bigaroon. Φαντάζομαι οι Θεσσαλονικείς θα το ξέρουν. Ωραίο μαγαζί, μου άρεσε. Βέβαια εμείς πήγαμε νωρίς για καφέ κι έτσι ήταν αρκετά ήρεμα. Η αλήθεια είναι ότι ένιωθα παράξενα. Βρισκόμουν σε ένα χώρο όπου ήξερα ότι όλοι είναι gay και λεσβίες, είχε μερικά χαρακτηριστικά δείγματα από αυτές, κι εγώ δεν χρειαζόταν να προσέχω τι κάνω και τι λέω. Ένιωθα ότι βρισκόμουν στο φυσικό μου περιβάλλον. Είχε και μερικά πολύ ωραία παιδιά. Δεν έπρεπε να περιμένω τόσο καιρό για να πάω. Τώρα θα τα επισκεφτώ όλα σιγά σιγά.

Πάντως δεν σκοπεύω να φτάσω στο άλλο άκρο. Να συχνάζω μόνο σε gay μαγαζιά όπως κάνουν μερικοί. Είναι καλό να αισθάνεσαι άνετα αλλά δεν θέλω να περιορίσω τον εαυτό μου. Θα πηγαίνω παντού και με όλους. Δεν είμαστε λεπροί για να είμαστε χωρισμένοι. Από δω οι gay και από εκεί οι straight.

Και εδώ ένα ερώτημα προς εσάς. Έχετε straight φίλους με τους οποίους πηγαίνετε σε gay μαγαζιά; Είναι εντάξει με αυτό ή έχουν πρόβλημα; Δεν ξέρω αν το να τους ζητάω να πάμε σε ένα σχετικό μαγαζί είναι λογική ή παράλλογη απαίτηση.

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

Μας πήρανε χαμπάρι

Κυριακή βράδυ. Είμαι με τον κολλητό μου σε ενα μπαράκι, πίνουμε την μπυρίτσα μας και μιλάμε. Στα δύο μέτρα στα δεξιά μας κάθονται δύο κοπέλες στο bar. Τις προσέξαμε, κυρίως την μία από αυτές, καθώς παραπατούσε κάπως από το ποτό και δεύτερον μας φάνηκε αστείο όταν έσκυβε και βλέπαμε το string της, μιας και μιλάμε για μια υπέρβαρη κοπέλα.

Κι εκεί που μιλάμε με τον φίλο μου, μας πλησιάζει η κοπέλα αυτή και μας ρωτάει αν είμαστε ζευγάρι. Είμασταν λέει προσηλωμένοι ο ένας στον άλλον. Μείναμε κάγκελο. Εγώ ήμουν έτοιμος να ξεσπάσω σε γέλια, κυρίως για τον φίλο μου που είναι straight. Τον "έκαψα" τον καημένο. Ταυτόχρονα αγχώθηκα αφού εγώ είμαι όντως gay. Υπάρχει κάτι πάνω μου που το μαρτυρά; Να σημειώσω ότι πρόκειται για τον φίλο μου, τον οποίο κάποτε γούσταρα αλλά τώρα το έχω(;) ξεπεράσει.

Στην αρχή αντιδράσαμε σαν να πειραχτήκαμε. "Γιατί το λες αυτό; Φίλοι είμαστε. Απλά μιλάμε" κτλ κτλ. Εκείνη τη στιγμή την φώναξε η φίλη της κι έφυγε για λίγο. Εμείς τότε συνεννοηθήκαμε να της πούμε την αλήθεια, ότι δηλαδή εγώ είμαι gay, κάτι που κάναμε μόλις επέστρεψε. Εϊπαμε διάφορα επί του θέματος και η κοπέλα με αγκάλιαζε και με φιλούσε στο μάγουλο. Όλοι της οι φίλοι είναι gay, μου είπε. Ένας από αυτούς ήταν και ο barman που δούλευε εκείνο το βράδυ, ο οποίος μας κέρασε και σφηνάκια αργότερα.

Είχε πολύ πλάκα το όλο σκηνικό. Μετά από λίγο γνωριστήκαμε και με την φίλη της. Εκείνη ήταν λίγο ψυχρή, ήθελε απλά να μαζέψει την φίλη της. Το θέμα όμως είχε και συνέχεια. Η κοπέλα αυτή γούσταρε τον φίλο μου, ο φίλος μου όμως ούτε να την φτύσει. Δεν είμαι από αυτούς που βάζουν την εμφάνιση πάνω απ' όλα αλλά όντως δεν ταίριαζαν καθόλου. Εκείνη είχε αρκετά παραπανίσια κιλά και ο φίλος μου είναι ένα παλικάρι δύο μέτρα και πολύ όμορφος (σε έφτιαξα πάλι κολλητέ!!!) οπότε το να σμίξουν οι δυο τους ήταν απίθανο. Μετά τον πείραζα λεγοντάς του ότι έχασε μεγάλη ευκαιρία και ότι έπρεπε να κάνει κάτι μαζί της. Εμένα πάντως δεν θα με πείραζε να την έχω φίλη. Συχνάζουν σε εκείνο το bar, άρα είναι πολύ πιθανό να τις ξαναδούμε.

Άντρας τρώει 22 ζωντανούς σκορπιούς


Καλή σας όρεξη!!!

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

Ποίηση

Επειδή είμαι άνθρωπος υψηλού πνευματικού επιπέδου, ορίστε μία γεύση ποίησης να γουστάρετε!!!

Κ.Π. Καβάφης

«Κι αν για τον έρωτά μου δεν μπορώ να πω
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη , για τα μάτια
όμως το πρόσωπό σου που κρατώ μες στην ψυχή μου,
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου,
οι μέρες του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρά μου,
ταις λέξεις και ταις φράσεις μου πλάττουν και χρωματίζουν
εις όποιο θέμα κι’αν περνώ, όποιαν ιδέα κι αν λέγω.»

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Το άγγιγμα του χεριού σου καθώς περνάς
Τόσο ανάλαφρο , τόσο γρήγορο, που κανένας
άλλος δεν υποψιάζεται πόσο στοργικά με γαληνεύει,
αυτό το άγγιγμα με στηρίζει για να αντέξω και την πιο σκληρή ημέρα.


Ερωτόκριτος
Kάλλιά'χω εσέ με Θάνατον, παρ' άλλη με ζωή μου,
για σένα εγεννήθηκε στον Kόσμον το κορμί μου.
Oι ομορφιές σου έτοιας λογής το φως μου ετριγυρίσαν,
κ' έτοιας λογής οι Eρωτιές εκεί σ' εσγουραφίσαν,
κ' εις όποιον τόπον κι α' σταθώ, τα μάτια όπου γυρίσου',
πράμα άλλο δεν μπορώ να δω παρά τη στόρησή σου.
Kι ας είσαι εις τούτο θαρρετή, πως όντεν αποθαίνω,
χαιρετισμό να μου' πεμπες την ώρα κείνη, γιαίνω.

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2009

Όλα προς το καλύτερο

Τις προηγούμενες μέρες ήμουν πάλι στην Κοζάνη. Όμως είχα κλείσει ήδη πάνω από ένα μήνα από την τελευταία φορά. Δεν περίμενα οι επισκέψεις πίσω στην "πατρίδα" να αραιώσουν τόσο σύντομα. Κι αν δεν είχα ξεμείνει από καθάρα ρούχα, ίσως να έκανα και παραπάνω. Ένα ευχάριστο είναι ότι ο πατέρας μου φάνηκε να αποδέχτηκε πλέον το γεγονός της μετακομισής μου ή τουλάχιστον έτσι έδειχνε. Είχε φύγει η πίκρα από το προσωπό του, ούτε με ρωτούσε για το τι κάνω για δουλειά, με το επικριτικό του στυλάκι. Αυτή η επίσκεψη έκανε καλό και στην τσέπη μου καθώς έπεσε χαρτζηλίκι από τους γονείς και την γιαγιά μου αλλά δούλεψα κιόλας, αυτός ήταν κι ένας από τους λόγους που πήγα, οπότε τα άξιζα.

Μία σημαντική εξέλιξη ήταν το coming out σε έναν από τους στενούς φίλους μου. Στην αρχή ένιωσε ένα σοκ αλλά μετά όλα ήταν ok. Το δέχτηκε κι αυτός πολύ άνετα και χαλαρά όπως όλοι μέχρι τώρα. Τελικά η όλη διαδικασία έχει αρχίσει να γίνεται αστεία, δεν αποτελεί για μένα πλέον ένα μεγάλο βάρος. Περισσότερες λεπτομέρειες θα πω σε αποκλειστικό, για το θέμα, post.

Είχα αναφερθεί και σε μία παρεξήγηση με έναν φίλο μου. Βρεθήκαμε μετά από δύο εβδομάδες και ευτυχώς όλα ξεκαθάρισαν. Τώρα κάνουμε πάλι παρέα και συνεχίζουμε όπως είμασταν πριν και χαίρομαι πολύ γι 'αυτό. Είναι δύσκολο να κάνεις νέους φίλους και είναι κρίμα να χάνεις κι αυτούς που έχεις.

Όσο για την κοπέλα που μου την έπεσε και μετά πήρε χάπια για χάρη του φίλου μου, τώρα πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Μιλήσαμε χτες και μου είπε ότι βρήκε καινούργιο αγόρι και ότι περνάνε υπέροχα μαζί. Μπορούσα όμως να το καταλάβω και από την φωνή της ότι όντως ήταν καλά. Ελπίζω να είναι κάτι που θα κρατήσει.

Σκέφτοντας όλα τα παραπάνω, διαπιστώνω ότι είμαι πολύ τυχερός. Ότι προβλήματα ή έννοιες κι αν είχα, σιγά σιγά εξαφανίστηκαν τις μέρες που πέρασαν και προς το παρόν όλα φαίνεται να κυλούν ομαλά και ήσυχα.

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009

Η πρώτη μου γκόμενα - Μέρος 3ο: Ο επίλογος

Εδώ και μέρες θέλω να γράψω την συνέχεια της ιστορίας με την γκόμενα που μου την έπεσε. Επιτέλους ήρθε η ώρα να το κάνω. Τα πρώτα δύο μέρη εδώ κι εδώ.

Αφού λοιπόν βγήκαμε και γλίτωσα το βιασμό όταν της είπα ότι είμαι gay και αφού μιλήσαμε περί αυτού, πήγαμε να συναντήσουμε δύο φίλους μου. Καθίσαμε λοιπόν να πιούμε ένα ποτό όλοι μαζί. Σύντομα ο ένας έφυγε κι έτσι μείναμε οι τρεις μας. Ο φίλος μου ήξερε όλο το σκηνικό και με ρώτησε αν με πειράζει να κάνει κάτι μαζί της και φυσικά του έδωσα το ΟΚ. Η κοπέλα από την μεριά της ήθελε απεγνωσμένα να βρει γκόμενο. Έτσι, άρχισαν το φλερτ με εμένα από ρόλο γαμπρού να παίζω το ρόλο του κουμπάρου. Ένιωθα ικανοποιημένος επειδή τουλάχιστον αποκατέστησα την κοπελιά.

Για τρεις μέρες όλα κυλούσαν καλά. Την τέταρτη μέρα όμως ο φίλος μου την χώρισε. Είχε τρομοκρατηθεί από την ταχύτητα που προχωρούσε το πράγμα. Μέσα σε αυτό το πολύ σύντομο διάστημα, η, ας την πούμε Μαρία, δήλωνε ερωτευμένη, έκανε σχέδια για το μέλλον και του πρότεινε να γνωρίσει τους γονείς της, τρώγωντας όλοι μαζί. Αν είναι δυνατόν...

Το ίδιο πρωί που χώρισαν με πήρε τηλέφωνο η "Μαρία", κλαίγοντας να μου λέει ότι δεν αντέχει μακριά του και ότι θα πάρει χάπια. Εκεί κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά μαζί της. Εγώ φυσικά προσπάθησα να την ηρεμήσω και να την αποτρέψω να κάνει κάτι τέτοιο. Τελικά το ίδιο απόγευμα με πήρε τηλέφωνο ανακοινώνοντας μου ότι είχε πάρει τα χάπια και ήταν στο νοσοκομείο, το οποίο ήταν ο σκοπός της και όχι να αυτοκτονήσει. Απλά σκέφτηκε ότι έτσι θα προκαλούσε την συμπάθεια του φίλου μου και θα τον ξαναέβλεπε, όταν αυτός θα την επισκέπτονταν στο νοσοκομείο. Έκανε λάθος όμως, καθώς ο φίλος μου όμως δεν πήγε να την δει. Εγώ την λυπόμουν αλλά από την άλλη σκεφτόμουν ότι αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα.

Μέσα στις επόμενες μέρες διορθώθηκαν κάπως τα πράγματα. Αποφάσισαν να είναι φίλοι και μάλιστα βγήκαμε ένα βράδυ όλοι μαζί. Τότε μας έδειξε και τις χαρακιές που έκανε στο χέρι της, σχηματίζοντας το αρχικό γράμμα του ονόματος του φίλου μου. Η "Μαρία" μου εκμυστηρεύτηκε ότι σκοπός της είναι να τα ξαναβρούν, κάτι που ο φίλος μου ούτε για πλάκα δεν θέλει να το σκεφτεί. Και μου τηλεφωνεί συχνά πυκνά ζητώντας μου συμβουλες για το τι να κάνει και πώς να τον ξανακερδίσει κι εγώ δεν ξέρω τι να της πω. Να συνεχίσω να της δίνω ελπίδες ή να της πω την αλήθεια, ότι δηλαδή δεν υπάρχει περίπτωση να είναι μαζί;

Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνω τώρα τελευταία και συνέχεια βρίσκομαι στο κέντρο τέτοιων καταστάσεων. Ευτυχώς δεν έκανα εγώ ο ίδιος κάτι μαζί της. Μωρέ καλα κάνω και είμαι gay...

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

Φίλοι και γνωριμίες

Σήμερα είχα άλλη μία κουραστική μέρα. Πήγα για καφέ με έναν φίλο, μετά πήγαμε αλλού για καφέ και μετά για αλλαγή πήγα πάλι για καφέ με άλλον φίλο. Δεν μπορώ να πω, έκανα ωραίο πρόγραμμα. Κάνω μία ανέμελη ζωή αλλά δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτό. Θέλω να ψάξω για δουλειά αλλά δεν μου βγαίνει. Και μόνο στην σκέψη να αρχίσω τα 8ωρα θα αρρωσταίνω.

Έναν από τους φίλους μου που πήγαμε για καφέ, τον γνώρισα μέσω msn. Είχαμε βγει άλλη μία φορά πριν λίγο καιρό. Είναι ένα πολύ συμπαθητικό άτομο. Χαίρομαι για αυτή τη γνωριμία. Τελικά αν αξιοποιείς σωστά το internet, μπορείς να έχεις καλά αποτελέσματα.

Αντιθέτως όμως μία άλλη φιλία στράβωσε. Το Σάββατο έγινε μία παρεξήγηση με έναν κολλητό μου και δύο μερες τώρα δεν μιλήσαμε καθόλου. Αύριο όμως θα του τηλεφωνήσω. Θα είναι χαζομάρα να χωρίσουν οι δρόμοι μας λόγω μιας ασήμαντης αφορμής.


Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009

Ανασκόπηση

Κάθε φορά που αλλάζει ο χρόνος, ο κόσμος συνηθίζει να κάνει μία αναδρομή σε όσα συνέβησαν τους προηγούμενους 12 μήνες. Με καθυστέρηση ενός μήνα, άλλωστε η αναβλητικότητα είναι κάτι που με χαρακτηρίζει, αποφάσισα να κάνω κι εγώ τη δική μου.

Το πρώτο μισό του 2008, ήταν όπως όλα τα προηγούμενα χρόνια. Βαρετό και αδιάφορο. Στις αρχές της χρονιάς έκανα μία δουλειά που απεχθανόμουν, αλλά έτσι κι αλλιώς μισώ το να δουλεύω. Το καλοκαίρι αντιθέτως ήταν ιδιαίτερο όμορφο. Έκανα πολλές εξορμήσεις στην Χαλκιδική και την Κατερίνη και το αποκορύφωμα ήταν φυσικά οι δεκαήμερες διακοπές στην υπέροχη Κέρκυρα.

Ώσπου τον Οκτώβριο ήρθε η στιγμή που άλλαξε καθοριστικά τη μέχρι τότε ζωή μου. Η μετακόμιση στην Θεσσαλονίκη. Απο τότε και ειδικά τους τελευταίους δυο μήνες η ζωή μου είναι μαγική. Η καθημερινότητα μου άλλαξε ριζικά.

Όπως συνηθίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι, έτσι κι εγώ έπεφτα στην παγίδα πριν από κάθε πρωτοχρονιά να βάζω στόχους για το νέο έτος. Στόχους όπως να αλλάξω κάποιες συνήθειες, να κάνω νέους φίλους, να διασκευάζω περισσότερο και γενικότερα να βελτιώσω την ποιότητα ζωής μου. Δυστυχώς όμως πολλοί λίγοι από τους στόχους μου πραγματοποιούνταν. Αυτή τη φορά όμως η κατάσταση ήταν όντως διαφορετική και αυτό με χαροποίησε ιδιαίτερα.

Το 2009 με βρήκε με μια καινούργια ζωή, να βιώνω νέες εμπειρίες, κοντά σε καινούργιους φίλους και το σημαντικότερο να περνάω καλά. Για πρώτη φορά δεν ευχόμουν να βρω την ευτυχία επειδή ήμουν ήδη ευτυχισμένος. Απλά ήμουν ευγνώμων για όλα όσα είχα. Τώρα απλά είμαι έτοιμος να κάνω τα πράγματα ακόμα καλύτερα.