Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2008

Καλώς όρισες έρωτα

Μετά από τόσα post μαύρης κατάθλιψης και γκρίνιας, ένα post χαράς και ευτυχίας. Επειδή έτσι νιώθω. Τις τελευταίες μέρες νιώθω υπέροχα, έχω ένα μόνιμο χαζό χαμόγελο. Ο λόγος προφανής. Ο θεός Έρωτας με κάρφωσε με τα βέλη του. Μία υπέροχη ύπαρξη έδωσε χρώμα στη ζωή μου, είναι ο λόγος που ξυπνάω ευδιάθετος τα πρωινά. Και αύριο θα περάσουμε όλη τη νύχτα μαζί στο σπίτι του, αγκαλίτσα. Απλά τέλειο.

Είναι τόσο ξεχωριστός. Καλός, τρυφερός, γλυκός... Και ταιριάζουμε αφάνταστα. Τι να πω... Άργησε αλλά άξιζε ο κόπος. Και ήταν τόσο ξαφνική η γνωριμία μας. Ήρθε επιτέλους η ώρα να αποκατασταθώ κι εγώ. Ελπίζω να πάνε όλα καλά και γιατι όχι δηλαδή;

Κι επειδή ξέρει για αυτό το blog και μπορεί να τα διαβάσει αυτά, θέλω να του πω: Μωρό μου είσαι ότι καλύτερο έχει συμβεί στη ζωή μου!!!

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2008

Όλα καλά

Τις τελευταίες μέρες άλλαξαν πολύ τα πράγματα. Ξυπνάω το πρωί και έχω ένα αυθόρμητο χαμόγελο στο προσωπό μου. Δεν καταλαβαίνω πωςτυχαίνει να είναι όλα σκάτα ή όλα να πηγαίνουν μια χαρά, όπως στη φάση που βρίσκομαι εγώ τώρα. Μετά από ένα μεγάλο διάστημα στεναχώριας και μιζέριας, περνάω καλά και είμαι χαρούμενος.

Περνάω χρόνο με καλούς φίλους με τους οποίους είχαμε ψιλοχαθεί και έχω γνωρίσει αρκετά καινούργια άτομα. Στον ερωτικό τομέα υπάρχουν προοπτικές μετά από πολύ καιρό. Επαγγελματικά, πειραματίζομαι με κάποιες εναλλακτικές οδούς. Κάνω πράγματα που μου αρέσουν και έχω ξεφύγει από την στασιμότητα. Σε μερικές μέρες φεύγω διακοπές και όλα προχωράνε αισίως. Καιρός ήτανε...



Η επιλογή του τραγουδιού δεν ήταν τυχαία...

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2008

Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία

Τον άλλον μήνα έχουμε κανονίσει για δέκα μέρες διακοπές στην Κέρκυρα. Συγκεκριμένα θα είμαστε εγώ, ο αδερφός μου και δύο φίλοι μας, ο κολλητός του αδερφού μου κι ένας δικός μου φίλος. Όλα κανονισμένα, όλα καλά αλλά πάντα υπάρχει ένα μελανό σημείο. Ποιο είναι αυτό; Η ανύπαρκτες πιθανότητες για φλερτ και σεξ.

Κανένας από τους παραπάνω δεν ξέρει για μένα. Οπότε θα πρέπει να κρύβομαι και να υποκρίνομαι όπως κάνω συνέχεια. Η αλήθεια είναι ότι στις διακοπές, ο κύριος στόχος σε μια παρέα μπακουριών είναι οι γκόμενες που θα πηδήξουν. Ήδη έχουν αρχίσει να τους τρέχουν τα σάλια. Το θέμα είναι εγώ τι θα κάνω... Εντάξει να μιλάω για γκόμενες, αλλά μέχρι εκεί. Όταν οι άλλοι θα κολλάνε στις γκόμενες εγώ τι θα κάνω, θα τις μιλάω για τα manolo blahnik της Carrie Bradshaw; Δε λέει... Ούτε όταν θα πηγαίνουν να μιλήσουν στις δίμετρες κουκλάρες τουρίστριες, θα μπορώ εγώ να πάω στον γραμμωμένο, μαυρισμένο τουρίστα που θα κάθεται πιο δίπλα.

Και σε ένα τουριστικό νησί, όπως είναι η Κέρκυρα, τον Δεκαπενταύγουστο, θα γίνεται χαμός και είναι πολύ πιθανό να καταφέρουν κάτι κι εγω θα είμαι αυτός που θα κρατάει το φανάρι. Θα ζηλεψω πολύ και θα με πιάσουν τα διαόλια μου πάλι. Κι εντάξει, άντρες είναι, σεξ θέλουν, τους καταλαβαίνω και μπράβο τους. Αυτό που θα με τρελάνει είναι να βρει γκόμενα κι ο φίλος μου και να μου το παίζει μεγάλος εραστής. Γιατί, αν και φίλος μου, πολύ λυσσάρης και φαντασιόπληκτος. Γνωριζόμαστε ενάμισι χρόνο περίπου, αν δει γυναίκα, τρελαίνεται, και σύμφωνα με τα λεγομενά του έχει πηδήξει τις μισές γυναίκες του νομού, παρόλο που όλο αυτό τον καιρό δε τον έχω δει ποτέ με γυναίκα, και όταν πάει καμιά φορά να την πέσει σε καμία, τρώει χυλόπιτα. Εάν τώρα βρει κι αυτός γκόμενα, τι να πω...

Το θέμα είναι ότι θα μείνουμε στον Κάβο, που για όσους ξέρουν, είναι σαν αγγλική αποικία και γίνεται το έλα να δεις εκεί. Έτσι είναι πολύ πιθανό να βρω κι εγώ κάτι να ασχολούμαι. Αλλά πως, αφού θα είμαι μαζί με τους άλλους; Εκτός αν κάνω το coming out μέχρι τότε, πράγμα που δεν παίζει... Άντε, καλές διακοπές να έχουμε.


Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2008

Καλως ήρθες στη ζωή μου

Επιτέλους. Μια ηλιαχτίδα αισιοδοξίας φωτίζει την σκοτεινή μου ζωή. Τα πράγματα αρχίζουν να καλυτερεύουν ή ίσως εγώ να τα βλέπω με άλλο μάτι.

Είχα ξεχάσει πως μια νέα γνωριμία σου δίνει τόση χαρά και ελπίδα. Είναι πολύ νωρίς βέβαια για να κάνω σχέδια αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα είχα τόσα κοινά με κάποιον άλλον άνθρωπο. Λες και είμαστε ένα. Έχουμε τα ίδια γούστα, τις ίδιες επιθυμίες, τον ίδιο τρόπο σκέψης. Και είναι και ωραίος, γιατί κακά τα ψέματα παίζει κι αυτό σημαντικό ρόλο. Μακάρι να πάνε καλά όλα. Με τον καιρό, θα δείξει...

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2008

Δε ξέρω τι μου γίνεται

Αυτή την περίοδο νιώθω πολύ μπερδεμένος. Σαν να είμαι διχασμένη προσωπικότητα. Είμαι θλιμμένος και θυμωμένος με όλους και με όλα. Δεν απολαμβάνω τίποτα, βαριέμαι απίστευτα τη ζωή μου. Θέλω να τα αλλάξω όλα. Τίποτα δεν με ικανοποιεί και τίποτα δεν μου δίνει κουράγιο. Από την άλλη, σκέφτομαι ότι πρέπει να χαίρομαι με ότι έχω. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ούτε τα μισά από αυτά που απολαμβάνω εγώ. Χρειάζεται προσπάθεια για να πραγματοποιήσω τους στόχους μου. Δεν θα πρέπει να κλαίγομαι. Όλα θα αλλάξουν και θα είμαι ευτυχισμένος σύντομα αρκεί να είμαι αισιόδοξος.

Δύο προσωπικότητες παλεύουν μέσα μου, η αισιόδοξη και η απαισιόδοξη πλευρά μου. Τη μια μέρα νιώθω χάλια και την άλλη χαίρομαι τη ζωή. Τέτοια αλλαγή συμπεριφοράς, ούτε σχιζοφρενής να ήμουν. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω και εγώ ο ίδιος τι ακριβώς νιώθω. Είμαι σε μια φάση που δενξέρω τι μου γίνεται, νιώθω ότι κάτι λείπει από τη ζωή μου, ότι κάτι πρέπει να αλλάξει αλλά δεν ξέρω τι είναι αυτό το κάτι.

Αυτό που ξέρω είναι ότι νιώθω πως η ζωή μου δεν προχωράει. Μέρα έρχεται, μέρα φεύγει, είναι όλα ίδια, καμία εξέλιξη. Το μόνο καλό, που περιμένω με ανυπομονησία, είναι οι 10μερες διακοπές στην Κερκυρα τον άλλον μήνα. Αλλά δεν περνάνε οι μέρες. Μόλις επιστρέψω ελπίζω να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά.

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2008

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2008

Ο αρραβώνας της αδερφής μου

Την περασμένη Τρίτη αρραβωνιάστηκε η αδερφή μου. Σε προηγούμενο post έχω γράψει πως είμαι κατά του γάμου και των λοιπών κοινωνικών, ξεπερασμένων προτύπων. Θεωρώ ότι στην σημερινή εποχή, ο γάμος έχει χάσει το νοημά και τη σημασιά που είχε παλιότερα. Όλα αυτά πολύ δήθεν μου φαίνονται. Φυσικά χάρηκα πολύ για την αδερφή μου, αφού αυτό ήταν που επιθυμούσε.

Πέρα όμως από την γενική μου άποψη για τον γάμο, αυτή η προσωπική μου εμπειρία από τον αρραβώνα μου ενίσχυσε την επιλογή να μην παντρευτώ ποτέ.

Η αδερφή μου και ο δικός της, μας ανακοίνωσαν ότι σκόπευαν να αρραβωνιαστούν, μετά από δύο εβδομάδες, που ήταν τα γενέθλια του "γαμπρού". Δεν ήθελαν τίποτα επίσημο και φανταχτερό, μόνο μία μικρή συγκέντρωση για την αλλαγή των δαχτυλιδιών. Απλά πράματα. Όμως υπολόγισαν χωρίς τον ξενοδόχο. Η μητέρα μου, η γιαγιά μου και μία θεία μου, πήραν επάνω τους τις ετοιμασίες. Δύο εβδομάδες ζαλάδας, άγχους και υπερβολής.

Αλλαγές στο σπίτι, φαγητά και γλυκά για να χορτάσει ενα χωριό ολόκληρο, στολισμοί, δώρα κτλ κτλ κτλ. Και η λίστα των καλεσμενων να αρχίζει να επεκτείνεται. Ευτυχώς η αδερφή μου, έβαζε κάποια όρια, αλλιώς θα καταλήγαμε να κάνουμε τον αρραβώνα της πριγκίπισσας του Μονακό. Τέτοια τρέλα, δεν μπορώ να την καταλάβω. Φυσικά το αποτέλεσμα ήταν αρκετά μακριά από αυτό που είχε φανταστεί η αδερφή μου. Τουλάχιστον περάσαμε καλά. Εγώ βέβαια το αντιμετώπισα περισσότερο σαν ένα party παρά σαν αρραβώνα.

Και για μια ακόμη φορά κατάλαβα ότι ο αρραβώνας και ο γάμος, γίνεται πρώτα για τους άλλους και μετά για το ίδιο το ζευγάρι. Για τους γονείς, για να μη το έχουν καημό, την γειτονιά που θα σχολιάζει, την κοινωνία που θα κρίνει το ζευγάρι που παραμένει ανύπαντρο. Μου τη δίνουν όλα αυτά. Και όταν μου εύχονται "Και στα δικά σου", ιδιαίτερα αγαπημένη ευχή της γιαγιάς μου, παρότι είμαι μόλις 23 χρ., θέλω να αρχίσω να βρίζω.

Τουλάχιστον αυτό το γεγονός, μου άνοιξε ακόμα περισσότερο τα μάτια. Μακριά από κοινωνικές δεσμεύσεις. Για την αδερφή μου και τον δικό της, αφού αυτό διάλεξαν, τους εύχομαι να είναι πάντα μαζί, αγαπημένοι και ευτυχισμένοι, αλλα για μένα, ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2008

Catching up...

Την περασμένη Τρίτη πήγα για άλλη μια συνέντευξη στην Θεσσαλονίκη. Πολλές συνεντεύξεις αλλά δεν βλέπω φως στο τέλος του τούνελ. Anyway... Η δουλειά πάντως είναι πολύ κάλη, σε ωραίο περιβάλλον και αυτός που μου πήρε τη συνέντευξη ήταν πολύ ευγενικός και χαλαρός τύπος. Τώρα περιμένω να με ειδοποιήσουν. Εν τω μεταξύ, για την Δευτέρα έχω κλεισμένες άλλες δύο συνεντεύξεις. Αν και την Θεσσαλονίκη την λατρεύω, το πέρα δώθε έχει αρχίσει να με κουράζει.

Πέρα από τις συνεντεύξεις όμως υπάρχει και κάτι άλλο, ίσως σημαντικότερο. Μιλούσα χθες με κάποιον από Θεσσαλονίκη και είπαμε να βρεθούμε για ένα καφέ την Δευτέρα αφού θα είμαι εκεί. Μόνο για γνωριμία βέβαια, αλλά και μόνο αυτό είναι κάτι σημαντικό και τονωτικό. Είχαμε μιλήσει και παλιότερα αλλά τότε ήταν με άλλον, απ' ότι μου είχε πει. Μακάρι να βγει κάτι καλό.

Την Τρίτη επίσης αρραβωνιάστηκε η αδερφή μου. Αν και γενικά είμαι κατά του γάμου και όλων αυτών των ξεπερασμένων κοινωνικών προτύπων, χάρηκα πολύ για την αδερφή μου, αφού ήταν αυτό που ήθελε. Εγώ τώρα το μόνο που θέλω πραγματικά είναι ένα ανηψάκι, αλλά μάλλον θα αργήσει. Από αυτούς εξαρτάται. Χάρηκα που είδα και κάποιους συγγενείς που ήρθαν από μακριά και είχα να τους δω τουλάχιστον δύο χρόνια. Την άλλη μέρα βέβαια δούλευα στον πατέρα μου και είμασταν κομμάτια αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν γίνεται αλλιώς.

Κατά τ' άλλα η ζωή συνεχίζεται αδιάφορα...

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2008

Μουσικό διάλειμμα Ι

Έχω φάει τρελλό κόλλημα με αυτό το τραγούδι τον τελευταίο καιρό.

Estelle featuring Kanye West - American Boy


Οι COLDPLAY είναι με διαφορά οι αγαπημένοι μου. Τα τραγούδια αυτά είναι από το τελευταίο τους album Viva La Vida που κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Coldplay - Viva La Vida


Coldplay - Violet Hill


Και μερικά κλασσικά καλοκαιρινά τραγουδάκια με τον αξεπέραστο Bob Marley.

Bob Marley - Sun Is Shining


Bob Marley & The Wailers - Could You Be Loved


Bob Marley - Is This Love

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2008

Φωτογραφίες από Κατερίνη

Στο beach bar την πρώτη μέρα, αργά το απόγευμα.

Στην παραλία, το πρωί, χαλαρά...

Στην παραλία, λίγο πριν την επίθεση των μεδουσών.

Η θέα από το δωμάτιο, στο κέντρο της πόλης.

Η θέα από το δωμάτιο το βράδυ, απ΄ όπου παρακολουθούσα τα τεκνά που περνούσαν.

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2008

Και περάσαμε όμορφα...

Έχω αρκετές μέρες να γράψω στο blog. Πήγα για ένα τετραήμερο στην Κατερίνη, γύρισα την Τρίτη. Ήμουν με τον αδερφό μου και δύο φίλους μας. Πέρασα πολύ καλά, καλύτερα απ' ότι περίμενα. Τέσσερις μέρες ήμουν αραγμένος στο beach bar του κολλητού μου να πίνω fredoccino και μπύρες, και τα περισσότερα κερασμένα, πράμα που κάνει τη φάση ακόμα καλύτερη. Κι επιτέλους απέκτησα ένα ομοιόμορφο μαύρισμα και δεν είμαι δίχρωμος σαν ζέμπρα. Τα βράδια βγαίναμε έξω αν και όλα τα μαγαζιά έπαιζαν ελληνικά, τα οποία μισώ. Τέλος πάντων, δεν μπορεί να είναι όλα τέλεια. Είχε πολύ κόσμο αλλά το 70% είναι Αλβανοί, Βούλγαροι και Σέρβοι. Ξέρω ότι ακούγεται ρατσιστικό αλλά αυτό δε μου αρέσει ιδιαίτερα.

Και αυτή τη φορά δεν έλειψαν τα παρατράγουδα. Αφού την προηγούμενη φορά στην Χαλκιδική, κάηκα από τον ήλιο, αυτή τη φορά, μου επιτέθηκαν μέδουσες, ή τσούχτρες, δεν ξέρω τη διαφορά. Όπως κολυμπούσα αμέριμνος και χαλαρός, ένιωθα κάτι μαλακό και γλοιώδες να με ακουμπάει. Μόλις συνειδητοποίησα τι είναι, βγήκα στην ακτή, πιο γρήγορα κι από ολυμπιονίκη. Δε με τσίμπησαν αλλά με ακούμπησαν δυο τρεις και ξυνόμουν σε όλο μου το σώμα, είχα κοκκινίλες σε διάφορα σημεία του σώματος μου και μερικά έτσουζαν κιόλας. Τρελάθηκα στην αρχή αλλά ευτυχώς μετά από μερικές ώρες, πέρασαν όλα. Τις επόμενες μέρες κολυμπούσαμε στο μισό μέτρο επειδή από ένα σημείο και μετά, βλέπαμε ολόκληρα κοπάδια από αδίσταχτες μέδουσες.

Και όπως είναι αναμενόμενο σε ένα τουριστικό μέρος, υπήρχαν και πολλά μωρά. Αλλά το κόλλημα το έφαγα με 2 νεαρούς που δουλεύουν στο beach bar του φίλου μου. Κόλαση μιλάμε. Λεπτοί, γραμμωμένοι, μαυρισμένοι, όμορφοι, με ωραίο στυλάκι και είναι από τα "κακά" παιδιά απ' ότι με πληροφόρησαν. Εννοείται βέβαια πως δεν έγινε τίποτα. Το καλό είναι όμως ότι τη μια μέρα παίξαμε beach volley μαζί με κάτι άλλους και γνωριστήκαμε.

Ωραία ήταν αλλά το πόσο ξενερώνω όταν πρέπει να επιστρέψω δεν λέγεται. Υπομονή μέχρι την επόμενη φορά.

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2008

Η αναζήτηση του τέλειου

Στην παρούσα φάση της ζωής μου, λίγα είναι αυτά που απολαμβάνω στη ζωή μου και που με ικανοποιούν πλήρως. Τα πάντα και οι πάντες με κουράζουν και μου προκαλούν απέχθεια. Θέλω να αλλάξουν όλα στη ζωή μου.

Μισώ την πόλη που ζω και γι' αυτό θέλω να μετακομίσω στην Θεσσαλονίκη. Με κουράζει που μένω με τους γονείς μου και θέλω όσο τίποτα να μείνω σε δικό μου σπίτι. Με τους φίλους μου πολλές φορές νιώθω ότι δεν ταιριάζουμε καθόλου και απορώ γιατί κάνουμε παρέα. Με όσους έχω κάνει κάτι σεξουαλικά, (γιατί για σχέση άστο...), δεν μπορώ να πω ότι υπήρξε κάποιος που με τρέλανε σαν άτομο. Απλά κάλυπτα κάποιες ανάγκες. Ακόμα ψάχνω τον Mr. Right. Την δουλειά που έκανα τον χειμώνα την μισούσα και γι' αυτό το λόγο έφυγα και ψάχνω κάτι καλύτερο. Και αυτό το μοτίβο συνεχίζεται. Σε όλα βρίσκω κάτι στραβό και σκέφτομαι πως θα ήθελα να είναι και προσπαθώ να το αλλάξω. Τα πάντα μου αφήνουν ένα αίσθημα δυσαρέσκειας και απογοήτευσης.

Από τη μια μεριά, είναι καλό να προσπαθείς να αλλάξεις αυτά που δε σου αρέσουν στη ζωή σου και να προσπαθείς για το καλύτερο. Όμως από την άλλη, πρέπει να δέχεσαι κάποιες καταστάσεις όπως είναι, να χαίρεσαι τα πράγματα ως έχουν. Έχω σχηματίσει κάποιες εικόνες στο μυαλό μου για τη ζωή μου και προσπαθώ να τις κάνω πραγματικότητα. Η τέλεια δουλειά, οι τέλειοι φίλοι, ο τέλειος γκόμενος και εν κατακλείδι η τέλεια ζωή. Υπάρχει όμως η τέλεια ζωή ή είναι μία ουτοπία; Και τι είναι το τέλειο; Μήπως όταν φτάσεις στο επίπεδο που επιθυμείς, αυτά που νόμιζες ότι ήθελες, είναι και πάλι ανεπαρκή και φτου κι απ' την αρχή για το κυνήγι του τέλειου;

Θα συνεχίσω να επιδιώκω τα σχεδιά μου και όπου με βγάλουν...

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2008

Φιλία

Χτες, για άλλη μια φορά πήγα για μια συνέντευξη στη Θεσσαλονίκη (κι έχω άλλη μία την Πέμπτη), μπας και γίνει το θαύμα επιτέλους και με πάρουν. Παραλίγο να το χάσω το ραντεβού επειδή έβαλα λάθος ώρα στο ξυπνητήρι του κινητού. Πήγα στο ραντεβού, όλα ομαλά εξελίχθησαν, θα δούμε τι θα γίνει... Και η υπερβολική ζέστη δεν έκανε καθόλου εύκολη τη μετακίνηση μου μέσα στην πόλη.

Μιας και ήμουν εκεί πήρα τηλ κάτι φιλαράκια μου από το στρατό που είναι Θεσ/νίκη. Αλλά οι 2 δούλευαν κι ένας άλλος ήταν εκτός. Έκανα τις γύρες μου και πήγα να τσιμπήσω κάτι επειδή με είχε κόψει η πείνα και πήγα στη στάση για τα κτελ για να φύγω. Τελευταία στιγμή με πήρε τηλ. ένας απ' τους φίλους μου για να βρεθούμε, μόλις είχε σχολάσει.

Ήρθε με πήρε, πήγαμε μαζί σε μια δουλειά που είχε, βρεθήκαμε και με την κοπέλα του & πηγαμε για καφέ σε ένα πολύ χλιδάτο μαγαζί. Μου άρεσε τρομερά, αυτά είναι του επιπέδου μου. Μετά πήγα βρήκα τον άλλον φίλο μου, τον gay από το στρατό, που έχω αναφέρει σε άλλο post. Καθίσαμε στην πλατεία αριστοτέλους και είπαμε τα νέα μας, κουτσομπολέψαμε μέχρι που ήρθε η ώρα να φύγω, με το τελευταίο, στις 10.

Πέρασα πολύ ωραία χθες. Ήταν μία όμορφη, διαφορετική, γεμάτη μέρα, από εκείνες που όταν τελειώνουν έχεις ένα τεράστιο χαμόγελο. Το είχα ανάγκη αυτό, μου τόνωσε την διάθεση, επειδή τώρα τελευταία δεν ήμουν και στα καλυτερά μου.

Και όλο αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο σημαντικό είναι να έχεις καλούς & πραγματικούς φίλους. Φίλους που σε καταλαβαίνουν, που παιρνάς καλά μαζί τους αλλά που μπορείτε να πείτε και μια σοβαρή κουβέντα. Και μόνο που τους είδα, χάρηκα πάρα πολύ. Δεν κάναμε κάτι ιδιαίτερο, μόνο το ότι ήμασταν μαζί, μας έδινε ευχαρίστηση. Ο ένας είναι κι αυτός gay και ο άλλος ξέρει για μένα οπότε δεν χρειάζεται να κρύβομαι. Είμαι ο εαυτός μου, άνετος. Ένα από τους λόγους που θέλω να πάω στη Θεσ. τόσο πολύ είναι που θα τους έχω κοντά μου.

Δυστυχώς με τους φίλους μου εδώ, εκτός από τον κολλητό μου που είμαστε σαν αδέρφια, και που έχει φύγει για το καλοκαίρι, δεν υπάρχει αυτή η χημεία και μερικές φορές τους νιώθω τόσο μακριά... Γι αυτό και μου την έχει δώσει. Δεν φτάνει που δεν έχω γκόμενο, υπάρχει και αυτό το χάσμα με τους φίλους μου.Είναι τόσο διαφορετικοι αυτόι εδώ με τους εκεί φίλους μου.

Αλλά μόλις φύγω, όλα θα αλλάξουν...ελπίζω...