Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

34 ταυτόχρονοι gay και straight γάμοι στα Grammy

Απ’ όλα είχαν τα φετινά Grammy Awards, που πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή στο Staples Center στο Λος Άντζελες: όχι μόνον απονομές και μουσική αλλά και… γάμους!

Για την ακρίβεια έγινε ένας γάμος, κατά τον οποίο παντρεύτηκαν ταυτόχρονα τριάντα τέσσερα ζευγάρια - ετεροφυλόφιλα και ομοφυλόφιλα - με την Queen Latifah σε ρόλο… τελετάρχη.

Αμέσως μετά την ανταλλαγή των όρκων, η Μαντόνα ντυμένη καουμπόισσα τραγούδησε εις το όνομα της αγάπης το κομμάτι "Open Your Heart", ενώ οι βραβευμένοι ράπερ Ryan Lewis και Macklemore ερμήνευσαν την επιτυχία τους "Same Love", που έχει καθιερωθεί ως ύμνος για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων που έγινε και «το τραγούδι» των 68 νεονύμφων.

"Τα φετινά Grammy ήταν μια σημαντική στιγμή τόσο για τη μουσική όσο και για τα ζευγάρια που παντρεύτηκαν", δήλωσε ο Λιούις, η αδελφή του οποίου, Λόρα ήταν μία από τις νύφες.


Πηγή: www.nooz.gr

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

Gay music II

Macklemore & Ryan Lewis - Same Love feat. Mary Lambert
Ένα τραγούδι σχετικά με την ισότητα των gay και το δικαίωμα στον γάμο.



Cheyenne Jackson - She's Pretty, She Lies
Κι ένα τραγούδι από έναν ομοφυλόφιλο τραγουδιστή



Και ένα άρθρο από την Έλενα Ακρίτα
Και οι γκέι έχουν ψυχή;;;


Μα τι το θέλουνε, ρε γαμώτο, αυτό το σύμφωνο συμβίωσης για τους γκέι; Σε λίγο θα μας πουν ότι οι «ανώμαλοι έχουν ίσα δικαιώματα με τους «νορμάλ». ΟΚ, δεν λέω... Και οι γκέι έχουν ψυχή. Όπως και οι μαύροι έχουν ψυχή. Μη σου πω και οι (λαθρο)μετανάστες έχουν ψυχή. (Οριακά βέβαια, αλλά μην το κάνουμε θέμα.)

Δεν είμαι ρατσίστρια ΑΛΛΑ: Νομίζω ότι ο εγκέφαλος του μαύρου είναι πιο μικρός από αυτόν του λευκού. Δεν είμαι φασίστρια, ΑΛΛΑ: Το «αίμα-τιμή-Χρυσή Αυγή» είναι η μόνη λύση για την πατρίδα μας. Δεν είμαι σεξίστρια ΑΛΛΑ: Μακριά από μας οι αδελφές. Βέβαια, ξέρω έναν, τον Μιχάλη που είναι γκέι και... εντάξει, τον λες και καλό ανθρωπάκι. Και επίσης έχω τη φριχτή υποψία ότι η κόρη τής απέναντι, η Ράνια, είναι λεσβία, αν και ευγενέστατη, κατά τα άλλα.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Προκαθορισμένη ζωή ή ανέμελη ζωή;

Την τελευταία φορά έγραψα σχετικά με τον γάμο και την οικογένεια. Θα γράψω για κάτι παραπλήσιο και αυτή τη φορά, από άλλη οπτική γωνία όμως. Είναι ειρωνικό για έναν ομοφυλόφιλο πως το γεγονός ότι δεν μπορεί να κάνει οικογένεια είναι ευλογία και κατάρα ταυτόχρονα. Το γιατί είναι κατάρα μπορεί εύκολα να το καταλάβει κάποιος. Γιατί όμως είναι και ευλογία;

Στη ζωή μου απεχθάνομαι ότι είναι τυποποιημένο, ότι μπαίνει σε καλούπια και ακολουθεί προκαθορισμένη πορεία. Και αυτό συμβαίνει με το 90% των straight. Φτάνει απλά να παρατηρήσετε τη ζωή τους και την καθημερινότητα τους. Παλιότερα μάλιστα αυτό ήταν το επιθυμητό. Το μονοπάτι της ζωής ήταν να βρεις μία καλή δουλειά, μετά ένα καλό κορίτσι και έπειτα να αρχίσεις να αναπαράγεσαι. Από κει και πέρα όλα κυλούσαν ήρεμα. Τώρα συμβαίνει το ίδιο με τη διαφορά ότι πλέον δεν αποτελεί όνειρο αλλά εφιάλτη. Να ξέρεις ότι το μέλλον σου θα είναι η αντιγραφή της ίδιας μέρας ξανά και ξανά.

Το διαπιστώνω με τον κολλητό μου που παντρεύτηκε και πρόσφατα έκαναν το πρώτο τους παιδί. Όπως επίσης και από τα αδέρφια μου. Αρχίζουν οι υποχρεώσεις και τα οικογενειακά βάρη. Ειδικά ο άντρας θεωρείται ο υπεύθυνος για να φέρει λεφτά στο σπίτι και να παρέχει τα βασικά στους δικούς του. Αρχίζεις να κόβεις πράγματα που σου έδιναν χαρά. Σταματάς να βγαίνεις, σταματάς τα ταξίδια, όταν λες πάω για ψώνια, δεν εννοείς να πας να αγοράσεις ένα ρούχο που έβαλες στο μάτι αλλά να πάρεις γάλα και χαρτί υγείας από το super market. Αν μάλιστα είσαι από αυτούς που υπακούν ευλαβικά τις εντολές τις γυναίκας τους, το έχεις χάσει το παιχνίδι. Δυστυχώς όμως ακόμα και οι πιο ατίθασοι και δυναμικοί, αναγκάζονται να προσαρμοστούν και να καταπιούν πράγματα που δεν θέλουν.

Η ζωή του συνομήλικου κολλητού μου π.χ. περιστρέφεται γύρω από τη γυναίκα του και το παιδί του (και μπράβο του!). Ότι κάνει το κάνει με αυτούς ή γι αυτούς. Αντιθέτως εγώ μπορώ να βγω ένα βράδυ και να μην γυρίσω καν σπίτι, χωρίς να πρέπει να δώσω λογαριασμό. Θα μπορούσα αύριο να πάω ένα ταξίδι στην Αθήνα και να γυρίσω μετά από 10 μέρες (αν είχα τα λεφτά)! Είναι αυτή η ελευθερία και το απρόσμενο που δίνει ενδιαφέρον στην καθημερινότητα μου.

Η δουλειά αποτελεί άλλο ένα μελανό σημείο, πιθανότατα χειρότερο. Πηγαίνεις κάθε μέρα στην ίδια δουλειά, που μάλλον σιχαίνεσαι, με αφεντικά και συναδέλφους που δεν συμπαθείς, για 8 ή και περισσότερες ώρες κάθε μέρα. Και νιώθεις να σου ρουφάει την ενέργεια και την όρεξη για ζωή. Βέβαια η εργασία είναι απαραίτητη για όλους, άσχετα από τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Όμως αν είσαι ελεύθερος και ανεξάρτητος ίσως θα μπορούσες να παραιτηθείς και να κάνεις κάτι άλλο που σου αρέσει, έστω και με λιγότερα χρήματα. Όταν όμως εξαρτώνται και άλλοι από σένα, δεν είναι τόσο εύκολο. 

Οι gay αντιμετωπίζουν τη μοναξιά, ειδικά σε μεγαλύτερη ηλικία. Όμως και το να παντρευτείς δεν σημαίνει ότι θα είσαι μέχρι τα βαθιά γεράματα με το άλλο σου μισό. Το 50% των γάμων λένε καταλήγει σε διαζύγιο. Όλα είναι θέμα επιλογών και σωστής διαχείρισης. Έχω gay φίλους 50ρηδες που ζουν με έναν μποέμικο τρόπο που θα ζήλευαν οι straight. Μπορεί να μην έχουν οικογένεια αλλά έχουν αγαπημένους φίλους που είναι σαν οικογένεια και περνάνε μία χαρά μαζί.

Μία φορά ζούμε και γι αυτό πρέπει να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή. Σίγουρα, η εποχή είναι δύσκολη. Όμως δεν πρέπει να πάψουμε να περνάμε καλά με όποιον τρόπο μπορούμε. Η ζωή πρέπει να είναι πάρτι και ότι μαρτύριο.

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

Gay γάμος και κοινωνική αναγνώριση

Πάντα ήμουν κατά του γάμου. Το θεωρώ ένα παρωχημένο κοινωνικό πρότυπο που έχει χάσει το νόημά του στη σύγχρονη εποχή. Από ιερός θεσμός εξελίχθηκε σε κακόγουστο πανηγύρι, όπου γίνεται επίδειξη πλούτου και γίνεται συνήθως επειδή "έτσι είναι το σωστό" κι όχι επειδή καλύπτει κάποιες ουσιαστικές ανάγκες. Ο πολιτικός γάμος είναι αρκετός για να καλυφθεί το νομικό κομμάτι. Από κει και πέρα, μπορείς να γιορτάσεις με αυτούς που θέλεις με τον τρόπο που θέλεις, χωρίς επισημότητες και τυπικότητες. Γι αυτό νομίζω ότι είναι λάθος η διεκδίκηση του gay γάμου, η αντιγραφή δηλαδή του straight προτύπου για να γίνουν οι ομοφυλόφιλοι δεκτοί από την κοινωνία. Το σύμφωνο συμβίωσης είναι αρκετό και πιστεύω ότι κανονικά θα έπρεπε οι straight να θέλουν κάτι πιο πρακτικό κι όχι εμείς να κάνουμε το αντίθετο. Παρόλα αυτά, θα στηρίζω πάντα τον αγώνα για να υπάρχει η επιλογή γι αυτούς που το θέλουν.

Αυτή ήταν και συνεχίζει να είναι η άποψή μου. Όμως τώρα τελευταία άρχισα να καταλαβαίνω γιατί κάποιοι θέλουν και την αναγνώριση της κοινωνίας. Η αδερφή μου είναι παντρεμένη με ένα μικρό παιδί και ο αδερφός μου πρόκειται να παντρευτεί και το παιδί έρχεται... Βλέπω την περηφάνια και την αναγνώριση στο πρόσωπο τον γονιών μου. Βλέπω όταν μιλούν σε τρίτους, με τι καμάρι αναφέρονται στα παιδιά τους που κάνουν αυτό που για κάποιο λόγο είναι το αναμενόμενο. Αλλά δεν αφορά μόνο τους γονείς. Φίλοι, γνωστοί και ξένοι, όλοι έχουν διαφορετική αντιμετώπιση. Ο εργένης θεωρείται ανεύθυνος, παρτάκιας ή απλά δεν έχει κάτι να δείξει. Αντιθέτως, κάποιος που έχει οικογένεια αυτομάτως αποκτά κύρος, σοβαρότητα, υπευθυνότητα. Δεν είσαι βάρος στην κοινωνία αλλά έχεις κάτι να δώσεις.

Αυτό πάλι έχει και την πρακτική πλευρά που αφορά κυρίως το οικονομικό. Όταν η αδερφή μου αρραβωνιάστηκε/παντρεύτηκε/έκανε παιδί, οι γονείς μου ασφαλώς έκαναν το καθήκον τους και τους ενίσχυσαν οικονομικά. Το ίδιο θα γίνει και με τον αδερφό μου. Η πλάκα είναι ότι κι εγώ θεωρητικά θα έχω την ίδια στήριξη όταν παντρευτώ, όπως μου είπαν κάποτε οι γονείς μου. Τους είπα βέβαια ότι δεν πρόκειται να το κάνω, οπότε το καλύτερο θα ήταν να μου δώσουν τα λεφτά στο χέρι. Φυσικά αυτοί ζουν με το όνειρο ότι κάποτε θα με δουν κι εμένα γαμπρό. Ακόμα κι αυτό να γινόταν όμως, αν έβλεπαν ότι δίπλα μου δεν στέκεται μια νύφη αλλά άλλος ένας γαμπρός, δεν φαντάζομαι να έχουν την ίδια χαρά που είχαν με τα αδέρφια μου!

Άλλη μία περίπτωση είναι το σπίτι της αδερφής μου. Όταν το ανακαίνισαν για να εγκατασταθούν εκεί, ο πατέρας μου αλλά και ο αδερφός μου, πρόσφεραν ένα σημαντικό χρηματικό ποσό για υποστήριξη. Όταν εγώ μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη πριν 6 χρόνια, δεν είχε γίνει το ίδιο. Από τον πατέρα μου εισέπραξα πολύ αρνητισμό. Δεν θέλω να είμαι άδικος. Οι γονείς μου με αγαπάνε, μου έχουν προσφέρει πολλά και θα μου έδιναν ότι τους ζητούσα. Ούτε πρόκειται καθαρά για τα λεφτά, που κι από αυτά έχω λάβει πολλά. Θέλω να τονίσω απλά τον τρόπο που αντιμετωπίζουν ορισμένες αποφάσεις, ανάλογα με το αν συμφωνούν ή όχι. Στο παράδειγμα με το σπίτι, κι εγώ τότε έκανα μία καινούρια αρχή, ένα σημαντικό βήμα που θα άλλαζε όλη μου η ζωή. Για τον πατέρα μου όμως ήταν απλά ένα βίτσιο, μία νεανική τρέλα, ακόμα και προδοσία θα μπορούσα να πω, που αποφάσισα να φύγω σε μία άλλη πόλη. Αν όμως του έφερνα μια νύφη, θα ήταν περήφανος για μένα!

Τα γράφω όλα αυτά επειδή με ενοχλεί που τα αδέρφια μου είναι οι "καλοί" και εγώ ο "κακός". Ίσως βέβαια να είναι μόνο στο μυαλό μου αυτό. Η αλήθεια είναι ότι από μία μεριά ζηλεύω λίγο την ιδέα του μόνιμου συντρόφου και του να έχεις παιδί. Μπορεί κατά βάθος να θυμώνω που εγώ δεν έχω την δυνατότητα να κάνω οικογένεια και αντανακλαστικά να απορρίπτω την ιδέα ως μικροαστική. Ούτως ή άλλως, στην παρούσα φάση μόνο αυτό δεν θα ήθελα. Ακόμα έχω πολλά να κάνω, προτού αποφασίσω να νοικοκυρευτώ!

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Instagram photos νο2

Μερικές φωτογραφίες από τον λογαριασμό μου στο instagram, μια εφαρμογή που μου αρέσει τρελά. Εννοείται ότι τις φώτο τις έχω βγάλει εγώ ο ίδιος.

Λήψη από την παραλία στο ύψος του Λευκού Πύργου

Ξενοδοχείο στην Εγνατία με χριστουγεννιάτικο στολισμό

Το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην παραλία

Οι γνωστές "Ομπρέλες" στη νέα παραλία

Βίλα Χιρς στην Βασιλίσσης Όλγας. Ένα κτίριο με μεγάλη ιστορία

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014

Πρωτότυπη πρόταση γάμου

Ένας άνδρας αποφάσισε να κάνει πρόταση γάμου στον αγαπημένο του και επέλεξε έναν πρωτότυπο τρόπο, οργανώνοντας ένα flash mob. είναι πραγματικά πολύ όμορφο και τρυφερό.



Διαβάστε στο antivirus ένα πολύ ενδιαφέρων κείμενο: Όταν φιλάω τον άντρα μου

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Πρώτο post για το 2014

Πρώτη (και καθυστερημένη) ανάρτηση για το 2014! Το ύφος όμως αυτή τη φορά θα είναι εντελώς διαφορετικό από την προηγούμενη φορά. Έγραψα για το πόσο ψυχολογικά πεσμένος ένιωθα αυτή την περίοδο. Πράγματι, οι γιορτές που πέρασαν ήταν οι χειρότερες της ζωής μου. Ήμουν πολύ χάλια. Όμως στο σημείο που έφτασα, σκέφτηκα ότι είχα δύο επιλογές: ή να πηδήξω από το μπαλκόνι να τελειώνω (μεταφορικά το εννοώ, δεν σκέφτηκα να αυτοκτονήσω) ή να προσπαθήσω να αντιστρέψω την κατάσταση. 

Συνειδητά λοιπόν, χωρίς να έχει αλλάξει ουσιαστικά κάτι, αποφάσισα να έχω πιο θετική αντιμετώπιση στις διάφορες συνθήκες που συναντώ. Άλλωστε ένα πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τη ζωή μας το έχουμε εμείς οι ίδιοι. Το έβαλα σαν στοίχημα να βάλω να δυνατά μου και στο τέλος αυτή η χρονιά να αποδειχθεί υπέροχη. Όπως διάβασα κάπου "Η νέα χρονιά είναι ένα κενό βιβλίο με 365 σελίδες. Εσύ αποφασίζεις τι θα γραφτεί".

Το πρώτο βήμα είναι να εκτιμήσω αυτά που έχω και να χαίρομαι τα μικρά και απλά πράγματα της καθημερινότητας. Σε κάποιους τομείς θα έλεγα ότι είμαι σε καλύτερο επίπεδο από άλλους οπότε δεν πρέπει να γκρινιάζω. Έχω βάλει νέους στόχους, έχω κάνει ένα πλάνο και ελπίζω να έρθουν τα πράγματα όπως τα περιμένω.

Μακάρι το 2014 να είναι μία αξέχαστη χρονιά για όλους. Αλλά ας μην το ευχόμαστε μόνο, ας παλέψουμε για να το καταφέρουμε.



Με τη νέα χρονιά, ανανεώθηκε και το blog. Ελπίζω να σας αρέσει το νέο look!