Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Το νόημα του Αθλητισμού

Από τα λίγα πράγματα που με αφήνουν αδιάφορο είναι τα αθλητικά. Δεν εννοώ τον αθλητισμό γενικά αλλά το να είμαι οπαδός μίας ποδοσφαιρικής ομάδας ή μίας ομάδας στο basket. Η μόνη εξαίρεση ήταν στο Euro 2004, όπου εκεί πιστεύω ήταν αδύνατον να μη δώσω σημασία. Μερικές φορές μάλιστα όταν με ρωτάνε τι ομάδα είμαι και απαντάω ότι δεν ασχολούμαι, με κοιτάνε παράξενα. Πιο μικρός ένιωθα λίγο άσχημα γι αυτό αλλά πλέον το έχω ξεπεράσει.

Αφορμή για αυτό το post είναι οι πρόσφατες αποκαλύψεις για τα στημένα παιχνίδια. Όλο αυτό το σκηνικό με έχει κάνει να αναρωτιέμαι ποιο είναι το νόημα του αθλητισμού στις μέρες μας και αν υπάρχει ακόμα αθλητικό πνεύμα. Όπως έχουν πει πολλοί στο παρελθόν, όταν το χρήμα μπλέκεται σε κάτι, αυτόματα το εξευτελίζει. Έτσι και σε αυτή την περίπτωση, τα οικονομικά συμφέροντα είναι πιο σημαντικά από την ευγενή άμιλλα και την απόλαυση του παιχνιδιού. Οι οπαδοί φανατίζονται, σκοτώνονται μεταξύ τους, κάνουν βανδαλισμούς για χάρη μίας ομάδας και μπλέκουν σε διάφορες άσχημες καταστάσεις την ώρα που οι παίχτες κερδίζουν εκατομμύρια και δεν τους καίγεται καρφί. Και επιπλέον όλων αυτών, αποδεικνύεται ότι τα παιχνίδια είναι στημένα.

Για να επεκταθώ γενικά και σε άλλα αθλήματα, είναι κοινό μυστικό ότι σχεδόν όλοι οι αθλητές ντοπάρονται. Πρόσφατα σε μία συζήτηση, άκουσα ότι σε κάποιες χώρες δεν κάνουν καν τεστ στους αθλητές για να δουν πόσο "καθαροί" είναι. Σίγουρα όλοι θυμόμαστε και τους δικούς μας ολυμπιονίκες στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004 στην Αθήνα που είχαν τραβήξει πάνω τους και κατ΄επέκταση στην Ελλάδα, τα φώτα της δημοσιότητας παγκοσμίως αλλά για τους λάθος λόγους.

Κι ενώ τα παραπάνω αφορούν τη διαφθορά εκ των έσω, έχουμε και την ξεφτίλα των οπαδών που ανεφερα και πιο πάνω. Όταν γίνοναι μεγάλοι αγώνες, πολλές φορές το γήπεδο μετατρέπεται σε εμπόλεμη ζώνη, με βία, καταστροφές και χουλιγκανισμό. Μία ευκαιρία για τον καθένα να εξωτερικεύσει τον χειροτερό του εαυτό.

Για να ανακεφαλαιώσουμε λοιπόν, αθλητισμός στη σύγχρονη εποχή σημαίνει:
- Στημένοι αγώνες
- Ντοπαρισμένοι αθλητές
- Πολεμοχαρείς οπαδοί

Εύχομαι και ελπίζω κάποτε να θυμηθούμε τι αντιπροσωπεύει ο αθλητισμός.

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Είσαι μακριά μου...

Ήδη μετράω 4 μέρες μακριά από το μωρό μου και αυτό δεν είναι παρά μόνο η αρχή μίας περιόδου σχεδόν δύο μηνών που υπολογίζουμε ότι θα είμασε χώρια. Ο Ζ. συνεχίζει ακόμη με την εξεταστική του αλλά εγώ έπρεπε να πάω στην Κοζάνη. Μέχρι να επιστρέψω στην Θεσσαλονίκη, το μωρό μου θα έχει ήδη φύγει και θα δεν θα γυρίσει πριν τα μέσα Αυγούστου. Το τελευταίο βράδυ το περάσαμε μαζί και ήταν πολύ όμορφα. Στο βάθος του μυαλού μας όμως υπήρχε μία θλίψη καθώς ξέραμε ότι οι ώρες που θα είμασταν μαζί ήταν μετρημένες.

Εν τω μεταξύ, λίγες ώρες πριν χωρίσουμε, χάλασε κάπως το κλίμα μεταξύ μας καθώς έκανε μία χαζομάρα που με εκνεύρισε αρκετά. Αυτό που το έκανε χειρότερο ήταν ότι ήξερε πώς θα αντιδράσω, παρόλα αυτά όμως το έκανε. Ευτυχώς για κείνον, συγκρατήθηκα για το λόγο ότι ήταν η τελευταία μας μέρα μαζί, αλλιώς τα πράγματα θα γινόταν χειρότερα. Αφού πέρασαν μια δυο ώρες μέχρι να μου περάσει ο θυμός, προσπάθησα να το ξεχάσω και να προσπαθήσω να απολαύσω τις τελευταίες μας στιγμές μαζί.

Η στιγμή του αποχωρισμού ήταν αρκετά δύσκολη. Με μια αγκαλιά κι ένα φιλί, είπαμε το αντίο και ύστερα ακολουθήσαμε διαφορετικούς δρόμους. Καθώς απομακρινόμασταν, γυρνούσα το κεφάλι μου και τον έβλεπα να χάνεται... Ήθελα να κρατήσω στο μυαλό μου τη μορφή του, μέχρι να τον ξανααντικρύσω από κοντά. Τώρα συμβιβαζόμαστε με την τηλεφωνική ομιλία και τα τρυφερά μηνύματα που ανταλλάσουμε ολημερίς.

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Κρίση τέλος!

Δυστυχώς δεν εννοώ την οικονομική αλλά την προσωπική. Τελικά όλα λύθηκαν και τώρα είμαστε πάλι όπως τις πρώτες μέρες. Μετα την έντονη κουβέντα που είχαμε με τον Ζ. ακολούθησαν άλλες δύο μέρες χωρίς επικοινωνία. Η απογοήτευση μου ήταν μεγάλη και είχα αποφασίσει ότι αν περνούσε και τρίτη μέρα χωρίς να με πάρει ένα τηλέφωνο να δει τι κάνω, θα του έλεγα να χωρίσουμε, αφού σχεδόν ήταν σαν να μην είχα σχέση.

Ευτυχώς όμως με πήρε τηλέφωνο και μιλήσαμε. Αυτή τη φορά ήταν πολύ ήρεμος και χαλαρός. Ήταν φανερό ότι είχε σκεφτεί πολύ τα όσα είχαν ειπωθεί. Μου εξήγησε γιατί συμπεριφέρθηκε με αυτό τον τρόπο, μου είπε επίσης ότι κατάλαβε πως ήταν λάθος εκ μέρους του και με επιβεβαίωσε ότι θέλει να είμαστε μαζί. Ένιωθα ικανοποιημένος. Ευτυχώς τα πράγματα είχαν αρχίσει να φτιάχνουν.

Χθες πήγα στο σπίτι του, μου μαγείρεψε, πήγαμε για περίπατο σε ένα πολύ όμορφο μέρος, κοιμηθήκαμε μαζί (και με τις δύο έννοιες) και το ξημέρωμα μας βρήκε αγκαλιά στο κρεβάτι. Ήταν σαν να μην είχε μεσολαβήσει καμία άσχημη στιγμή. Σαν να τα σβήσαμε όλα από το μυαλό μας, είχαμε επιστρέψει στις γλύκες και τις τρυφερότητες των πρώτων ημερών της σχέσης μας. Το ενδιαφέρον μου είχε μειωθεί λόγω των πρόσφατων γεγονότων αλλά τώρα αναζωπυρώθηκε.

Υπάρχει και συνέχεια όμως και μάλιστα δεν είναι πολύ ευχάριστη. Μόλις η εξεταστική του τελειώσει, στις αρχές Ιουλίου, θα πρέπει να πάει στο σπίτι του, το οποίο είναι στην άλλη άκρη της Ελλάδας και δεν θα επιστρέψει πριν τον Σεπτέμβριο. Θα είμαστε χώρια την ωραιότερη εποχή του χρόνου, όπου θα μπορούσαμε να πέρναμε όλο τον χρόνο μας μαζί και ίσως να πηγαίναμε και κάπου διακοπές. Θα ζω δηλαδή αυτό που δεν μου αρέσει καθόλου: μία σχέση από απόσταση, έστω και προσωρινά. Δεν θέλω να χωρίσουμε βεβαίως αλλά θα είναι δύσκολο να μην τον δω καθόλου για δύο μήνες. Αυτό που θα προσπαθήσω να κάνω τώρα είναι να εκμεταλευτώ τον καιρό που μας μένει, μέχρι να φύγει.

Εν τω μεταξύ, πριν μερικές μέρες ξεκίνησε το Φεστιβάλ Βιβλίου στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Εκτός από τον προφανή λόγο για να επισκεφτώ την έκθεση, αυτή τη φορά είχα και κάτι άλλο στο μυαλό μου και δεν ήταν άλλο από τον παίδαρο που είχα δει ένα χρόνο πριν, για τον οποίο είχα γράψει και τότε εδώ κι εδώ. Για άλλη μία φορά, απόρησα με το πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός... Σαν χτες θυμάμαι το σκηνικό. Και πράγματι, ήταν και πάλι εκεί, ολόιδιος, σαν να μην είχε περάσει ούτε μία μέρα. Όμορφος, γοητευτικός, αρενωπός, φιλικός και χαμογελαστός. Τότε βέβαια ήμουν ελεύθερος ενώ τώρα είμαι δεσμευμένος. Αλλά το κόλλημα είναι κόλλημα. Δεν μπορώ να πω ότι έπαψε να μου αρέσει επειδή απλα είμαι με κάποιον. Θα ήταν μεγάλο ψέμα. Το ωραίο είναι ωραίο και πρέπει να λέγεται. Άλλωστε το να κοιτάς, δεν θεωρείται απιστία!

Κλείσαμε ένα μήνα!!!

Την περασμένη Κυριακή εγώ κι ο Ζ. κλείσαμε ένα μήνα σχέσης. Μέχρι εκείνη τη μέρα όλα ήταν πολύ καλά. Ένιωθα πολύ τυχερός που η σχέση προχωρούσε και μάλιστα περνούσαμε υπέροχα όταν ήμασταν μαζί. Μάλιστα, έχουν γνωριστεί και κάποιοι φίλοι μας μεταξύ τους και έχουμε κάνει ένα πολύ ωραίο παρεάκι.

Όμως λες και το γρουσουζέψαμε, με το που κλείσαμε ένα μήνα μαζί, τα πράγματα άρχισαν να χαλαρώνουν επικίνδυνα. Τώρα βέβαια που το σκέφτομαι, μάλλον είχε αρχίσει από πιο πριν να χαλάει το πράγμα. Σιγά σιγά η επικοινωνία γινόταν όλο και πιο αραιή, τα μηνύματα από δεκάδες σε καθημερινή βάση, έγιναν ελάχιστα και ακόμα και όταν βρισκόμασταν, ήταν φανερό ότι το πάθος των πρώτων ημερών είχε μειωθεί. Ξέρω ότι αυτό είναι αναπόφευκτο αλλά όχι τόσο σύντομα και τόσο απότομα. Συγκεκριμένα, την τελευταία μέρα που ήρθε σπίτι μου, πιο πολύ μοιάζαμε με φιλαράκια παρά με ζευγάρι. Οι στιγμές τρυφερότητας ήταν σχεδόν ανύπαρκτες και σχεδόν όση ώρα ήμασταν μαζί, ο καθένας ασχολούνταν με κάτι διαφορετικό. Σε μία προσπάθεια να δω αν ενδιαφέρεται καθόλου, αποφάσισα να μην επικοινωνήσω μαζί του για να δω πότε (και αν) θα το κάνει αυτός. Το αποτέλεσμά: Για σχεδόν δύο 24ωρα δεν έδωσε σημεία ζωής και ήμουν εγώ αυτός που έκανε το πρώτο βήμα.

Αυτό ήταν που οδήγησε και στην πρώτη μεγάλη σύγκρουση, λίγες ώρες πριν γράψω αυτό το post. Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολικός αλλά το να είσαι με κάποιον και να μην επικοινωνεί μαζί σου για σχεδόν δύο μέρες, νομίζω δεν είναι καλό σημάδι. Όταν του είπα ότι αυτό με ενόχλησε, με κατηγόρησε ότι δεν τον σκέφτομαι καθόλου. Είναι αλήθεια ότι αυτό το διάστημα είναι κάπως πιεσμένος καθώς δίνει εξετάσεις και σύντομα θα ακολουθήσει και η εξεταστική στη σχολή του. Όμως εγώ ξέρω ότι όταν είσαι κουρασμένος ή όταν έχεις νεύρα, το ταίρι σου είναι που σου δίνει δύναμη και ανακούφιση και δεν αποτελεί επιπλέον βάρος, όπως μου έδωσε να καταλάβω. Ειδικά η απάντηση "Ξέχασα να σε πάρω τηλέφωνο" ήταν που με τρέλανε! Δηλαδή ξέχασε ότι έχει έναν γκόμενο με τον οποίο πρέπει κάπου κάπου να μιλάει μαζί του;

Υπήρξε αρκετή ένταση στην τηλεφωνική μας συνομιλία και η κάθε απάντηση και από τις δύο πλευρές έκρυβε ειρωνεία και αγανάκτηση, γι αυτό και αποφασίσαμε να σταματήσουμε και να μιλήσουμε κάποια άλλη στιγμή, που θα είμαστε και οι δύο πιο ήρεμοι. Πράγματι αργότερα μου είπε ότι δεν έχουν αλλάξει τα συναισθήματα του για μένα κι ότι ακόμα θέλει να είμαστε μαζί. Τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Απλά τώρα πρέπει να βρεθούμε και να μιλήσουμε, για να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Μακάρι όλα να πάνε καλά.

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Αγανακτισμένοι!!!

Σε αυτό το post θα αναφερθώ, όπως είναι φανερό και απο τον τίτλο, στους Αγανακτισμένους, όπως αυτοαποκαλούνται τα άτομα που μαζεύονται στις μεγάλες πόλεις και διαδηλώνουν ειρηνικά, συζητάνε και προσπαθούν να κάνουν κάτι για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα. Χωρίς κόμματα, χωρίς παρατάξεις, μόνο απλοί πολίτες που δεν ανέχονται άλλο την εκμετάλευση και τα ψέματα.



Καιρός ήταν να γίνει κάτι τέτοιο. Το θεωρώ πολύ ελπιδοφόρο που έστω και λίγο αργά, ο κόσμος ξύπνησε και αποφάσισε να δείξει την δυσαρέσκεια του στα γεγονότα των ημερών. Χιλιάδες άτομα, καθημερινά, δίνουν ραντεβού στο Σύνταγμα στην Αθήνα, στον Λευκό Πύργο στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, προσπαθώντας να κερδίσουν πίσω τη χαμένη δύναμη του λαού.



Προσπαθώ κι εγώ όσο μπορώ και μου το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις μου να πηγαίνω και να τους ακούω. Πραγματικά πιστεύω ότι μπορεί να βγει κάτι πολύ καλό από αυτές τις συγκεντρώσεις. Γι αυτό και προτείνω στον καθένα ξεχωριστά, να ενισχύει με την παρουσία του αυτές τις διαδηλώσεις.



Η σελίδα των Αγανακτισμένων στο facebook εδώ.
To blog των Αγανακτισμένων της Θεσσαλονίκης εδώ.