Κυριακή, 31 Αυγούστου 2008

Γράψε άκυρο

Τελικά είναι όλα καλά με το μωρό μου και μένα. Μιλήσαμε και τα ξεκαθαρίσαμε. Δεν έκανε τίποτα με τον άλλον μου είπε και τον πιστεύω. Και να έκανε δηλαδή, δεν πειράζει, εγώ ο ίδιος του έδωσα την άδεια. Όπως μου εξήγησε τον πείραξε που τον αντιμετώπιζα ειρωνικά σε αυτά που μου έλεγε. Η αλήθεια είναι πάντως ότι είναι δύσκολο να είσαι χώρια με τον ανθρωπό σου. Μόνο όταν θα είμαστε και γεωγραφικώς κόντα θα είμαστε εντάξει.

Κάτι που μάλλον θα γίνει πολύ σύντομα αφού πήρα επιτέλους την απόφαση να φύγω για Θεσσαλονίκη. Θα πάω χωρίς να έχω βρει δουλειά αλλά είμαι αισιόδοξος. Κάτι θα βρεθεί από δουλειά. Να ησυχάσω και από τους δικούς μου, οι οποίοι για άλλοι μία φορά σήμερα, άρχισαν τον πόλεμο νεύρων και την καταστροφολογία. Δεν ξέρουν όμως ότι όσο πας κόντρα σε κάποιον, τόσο αυτός πεισμώνει. Αν πριν ήθελα μία φορα να φύγω, τώρα θέλω εκατό φορές περισσότερο για να τους αποδείξω ότι δεν είμαι ο άχρηστος που νομίζουν και ότι το να κυνηγάς τους στόχους σου δεν είναι κάτι κακό. Στην τελική, σημασία έχει η προσπάθεια. Να ξέρεις ότι δοκίμασες και δεν τα κατάφερες.

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2008

Shelter

Brokeback Mountain Shelter

Ήρθε το τέλος;

Δεν ξέρω τι κάνω και που βρίσκομαι. Τελικά φαίνεται ότι ενθουσιαστήκαμε υπερβολικά. Ταιριάζαμε τόσο πολύ και είμασταν τόσο χαρούμενοι που η μοίρα μας ένωσε. Αλλά τελικά κάναμε λάθος. Πρώτα το θέμα του παλιού απωθημένου που εμφανίστηκε ξαφνικά και τώρα ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν με πειράζει. Άλλωστε δεν ένιωθα καν ότι είχα σχέση. Μοιραστήκαμε λιγότερο από ένα 24ωρο, το οποίο ήταν υπέροχο πρέπει να παραδεχτώ, αλλά μετά χωρίσαμε για περίπου 20 μέρες εώς τώρα, χωρις να ξέρουμε καν πότε θα είναι η επόμενη συνάντηση μας. Το μόνο που μας ένωνε ήταν η ελπίδα για μια κοινή ζωή στο μέλλον. Η σχέση μας, αν είναι σχέση, περιορίζεται στην ψυχρή επικοινωνία μέσω msn, sms και τηλεφωνημάτων.

Δεν ξέρω αν τελείωσε η όχι, αλλά δεν είμαι άνθρωπος που πιέζει καταστάσεις. Ότι είναι γραφτό να γίνει, θα γίνει. Ένα πράγμα που έχω καταλάβει, είναι πως τίποτα δεν γίνεται με το ζόρι. Όλα θα γίνουν στην ώρα τους. Ίσως μία σχέση να ήταν εμπόδιο στα σχεδιά που έχω, ίσως και όχι. Σύντομα θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα.

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2008

Στους δύο τρίτος (δεν) χωρεί!

Χτες είχα μία πολύ ιδιαίτερη συνομιλία, μέσω msn, με το μωρό μου, που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην Ξάνθη. Μου ζητούσε συμβουλές για το πως να φλερτάρει κάποιον, με τον οποίο είχε κόλλημα παλαιότερα και επειδή τον συνάντησε πρόσφατα, ξαναφούντωσε το απωθημένο. Με μεγάλη μου χαρά βοήθησα τον γκομενό μου να την πέσει σε κάποιον. Τι κι αν είμαστε μαζί; Αυτά είναι λεπτομέρειες. Μωρό μου, καλή επιτυχία σου εύχομαι, μακάρι να τα βρείτε και να είστε ευτυχισμένοι μαζί. Εμένα μπορείς να με βλέπεις και τα σαββατοκύριακα.

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2008

Hello, I'm back!!!

Να 'μαι πάλι εδώ, μετά από δέκα υπέροχες μέρες διακοπών στην Κέρκυρα. Κάναμε και είδαμε τόσα πολλά μέσα σε λίγες μέρες. Νέα μέρη, καινούργιες γνωριμίες, διαφορετικές εμπειρίες...Δεν ήταν ακριβώς όπως το φανταζόμουν, χωρίς αυτό να είναι κάτι κακό. Δεν έλειψαν βέβαια τα απρόοπτα και οι μικροεντάσεις αλλά όλα μέσα στο πρόγραμμα είναι.

Έχω τόσες όμορφες εικόνες μέσα στο μυαλό μου, που θα ήθελα πολυ να μπορέσω να σας τις μεταδώσω, τόσα πολλά συναισθήματα... Η Κέρκυρα είναι ένα πραγματικά εκπληκτικό νησί και ίδιαίτερα ο Κάβος, τον οποίο λάτρεψα. Πρέπει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του ο καθένας να επισκεφτεί το νησί αυτό.

Το μόνο κακό με τις διακοπές είναι ότι κάποια στιγμή τελειώνουν και πρέπει να επιστρέψεις. Και για μένα η επιστροφή σε μια πόλη που σιχαίνομαι με αδιάφορους ανθρώπους, σε μία κενή καθημερινότητα, είναι βασανιστήριο. Αλλά επειδή δεν είμαι αχάριστος, είμαι ευγνώμων που μπόρεσα να πραγματοποιήσω αυτές τις διακοπές και να ζήσω στιγμές που θα θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή.

Η ζωή δεν σταμάταει με το τέλος του καλοκαιριού. "Τα καλύτερα δεν ήρθαν ακόμα". Αυτό είναι το ρητό μου. Εϊναι ώρα να σκεφτώ τι θέλω, να πάρω κάποιες αποφάσεις και να βάλω τη ζωή μου σε μία σειρά.

Περισσότερες λεπτομέρειες και φωτογραφίες για την Κέρκυρα σε επόμενο post.

Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2008

Πάω διακοπές!!!!!

Σήμερα το απόγευμα φεύγω για Κέρκυρα. Επιτέλους έφτασε η ώρα της μεγάλης φυγής. Τα λέμε ξανά σε δέκα μέρες. Καλά να περνάτε. Πάω να ετοιμάσω βαλίτσες...

Είμαι gay και μ' αρέσει

Όταν ξεκίνησα αυτό το blog, δεν περίμενα ότι θα εξελισσόταν σε τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Κι αυτό επειδή μέσω αυτού, μιλάω με πολλά και διαφορετικά άτομα. Και βεβαίως γνώρισα το μωρό μου! Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Αρκετά άτομα που ανακαλύπτουν τυχαία το blog, με κάνουν add στο msn το οποίο έχω δίπλα γραμμένο (tristanos22@hotmail.com για όποιον ενδιαφέρεται). To 70% είναι ηλικίας είναι 15-18. Δεν ήξερα ότι έχω τόση πέραση στους εφήβους.

Anyway, πολλοί από αυτούς δεν έχουν ξεκαθαρίσει μέσα τους τι ακριβώς θέλουν και τι τους αρέσει. Βιώνουν τη φάση της συνειδητοποίησης του σεξουαλικού τους προσανατολισμού και τι αυτό συνεπάγεται. Μερίκοι δεν έχουν εμπειρίες και μερικοί έχουν αλλά αισθάνονται περίεργα. Μου γράφουν ότι ταυτίζονται με κάποια από τα πράγματα που γράφω. Αυτό που καταλαβαίνω μέσα από τις συζητήσεις μας, είναι ότι μερικοί δεν παραδέχονται μέσα τους την ομοφυλοφιλία καθώς τους έχει σχηματιστεί η εντύπωση ότι είναι κάτι κακό που μόνο πόνο και δυστυχία θα φέρει στη ζωή τους. Νιώθουν έλξη για το αντίθετο φύλο και προσπαθούν να το καταπολεμήσουν. Μερικά παιδιά είναι πολύ μπερδεμένα και αγχωμένα.

Σκέφτομαι ότι κι εγώ έτσι ήμουν και αυτό με κάνει να στεναχωριέμαι. Γιατί πρέπει όλοι οι νεαροί ομοφυλόφιλοι να περνάνε από το στάδιο του άγχους, της αγωνίας και της θλίψης; Και μάλιστα χωρίς να υπάρχει λόγος. Μερικοί φοβούνται τι θα πει η κοινωνία. Γαμήστε την, την κοινωνία. Η κοινωνία πάντα κάτι στραβό θα βρίσκει για να κατηγορήσει και να χλευάσει. Εμείς είμαστε η κοινωνία και πρέπει σιγά σιγά να την αλλάξουμε. Είμαστε αυτοί που είμαστε και σε όποιον αρέσουμε. Όχι ότι εγώ είμαι πλήρως συνειδητοποιημένος, αλλά έχω ωριμάσει κάπως και βλέπω να πράγματα πιο καθαρά και πολύ πιο απλά και χαίρομαι να τους συμβουλεύω και να τους λέω να μην φοβούνται και να μην στεναχωριούνται.

Είτε το πιστεύετε είτε όχι η ομοφυλοφιλία δεν είναι ανωμαλία, δεν είναι αρρώστια, δεν είναι κατάρα. Αποδεχτείτε τον εαυτό σας για να σας αποδεχτούν και οι γύρω σας. Μην αφήνετε κανέναν να σας αντιμετωπίζει ρατσιστικά. Καθένας μας είναι διαφορετικός, με ιδιαιτερά προσόντα και ικανότητες. Και αν κάποιος σας απορρίπτει λόγω της ομοφυλοφιλίας, τότε δεν αξίζει την προσοχή σας. Επειδή ένας τέτοιος άνθρωπος είναι στενόμυαλός καη η συναναστροφή σας μαζί του, μόνο κακό μπορεί να σας κάνει.

Ας είμαστε υπερήφανοι για τον εαυτό μας και μην αφήνουμε τους άλλους να μας μειώνουν και να μας δημιουργούν κόμπλεξ. Αν δεν δέχονται το διαφορετικό, τότε αυτοί έχουν το πρόβλημα. Άλλωστε it's ok to be gay!!!

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008

Μεγάλη μου αγάπη & παντοτινή

Η μεγαλύτερη αγάπη μου είναι ο λατρεμένος μου σκύλος, Ρόμπι, ο οποίος είναι περίπου 10 χρονών. Το μόνο που κάνει όλη μέρα είναι να κοιμάται και να τρώει, στο οποίο μοιάζουμε! Και του αρέσει να κοιμάται στο κρεβάτι μου, μαζί μου. Δεν είναι πολύ γλύκας;

Πριν το κούρεμα...


Και μετά το κούρεμα...


Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2008

Τιμημένη χυλόπιτα

Προχτές το απόγευμα βγήκα με τον αδερφό μου για ψώνια και ύστερα πήγαμε και για μια-δυο μπύρες. Δεν υπήρχε τίποτα ενδιαφέρον, όπως και όλο αυτό το καιρό, αφού η πόλη το καλοκαίρι αδειάζει. Φεύγοντας, περάσαμε έξω από το ζαχαροπλαστείο του κούκλου, στον οποίο είχα προτείνει να πάμε για καφέ. Τον έχω δει και άλλες φορές βέβαια, αλλά πολύ σπάνια.

Κούκλος και γλυκούλης όπως πάντα, η αλήθεια να λέγεται. Όποτε τον βλέπω, αρχίζει να με απασχολεί το τι έγινε ή μάλλον τι δεν έγινε. Γιατί δεν πήρε ποτέ τηλέφωνο, ειδικά αφού είχε δεχτεί με τόσο προθυμία και με τόσο ενθουσιασμό; Δεν είχε την παραμικρή περιέργεια να με γνωρίσει; Στην τελική, ένας καφές γνωριμίας θα ήταν και όχι ταξίδι στην Τήλο. Αυτός έχασε.

Στο msn, αναγνώστες του blog, με ρωτούσαν και ακόμη και τώρα με ρωτάνε τι έγινε με τον ζαχαροπλάστη. Τράβηξε το ενδιαφέρον πολλών αυτή η ιστορία. Που να γινόταν και κάτι... πέρα από το φτύσιμο. Δεν πειράζει όμως, όλα μέσα στη ζωή είναι.

Τρίτη, 5 Αυγούστου 2008

300χλμ μακριά...

Τόσο καιρό που ήμουν μόνος, ήμουν απελπισμένος και έκλαιγα τη μοίρα μου. Ένιωθα πολύ μόνος. Όταν βρήκα το μωρό μου και είδικα μετά το πρώτο μας βράδυ μαζί, ένιωθα πολύ τυχερός και χαρούμενος. Επιτέλους σκέφτηκα όλα πάνε καλά.

Τώρα όμως υπάρχει άλλο πρόβλημα. Η απόσταση. Δεν υπάρχει χειρότερο από το να είσαι χώρια με τον αγαπημένο σου. Να ψάχνεις τόσο καιρό να βρεις κάποιον, και όταν τον βρίσκεις, να μην μπορείς να τον χαρείς. Και στη δική μας περίπτωση, θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι να βρεθούμε. Το μόνο που μου δίνει κουράγιο, είναι πως, αν όλα πάνε καλά, μετά θα είμαστε συνέχεια μαζί.

Να θες να φιλήσεις ή να αγκαλιάσεις το μωρό σου και να μην μπορείς. Να είναι χιλιόμετρα μακριά και εσύ να ζεις μόνο με την σκέψη του και για την στιγμή που θα ξαναβρεθείτε. Δεν αντέχω. Τον θέλω εδώ μαζί μου. Τηλέφωνα, μηνύματα, msn, ευτυχώς υπάρχουν τρόποι επικοινωνίας. Αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με την φυσική παρουσία.

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι υπομονή και να είμαι αισιόδοξος για το μέλλον. Σε δέκα μέρες φεύγω για Κέρκυρα και ούτε αυτό δεν σκέφτομαι. Δε με νοιάζει τόσο πολύ. Μόνο η αγάπη μου με ενδιαφέρει.

Μωρό μου, μου λείπεις... Ανυπομονώ να είμαστε πάλι μαζί.

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2008

Βόλτα στην Κατερίνη

Σήμερα πάλι πήγαμε στην Κατερίνη, στο beach bar του κολλητού μου. Χτες είχε γενέθλια αλλά μόνο σήμερα μπορούσαμε να πάμε. Για άλλη μία φορά περάσαμε φανταστικά. Μπάνιο στη θάλασσα, ηλιοθεραπεία και πάρα πολλές μπύρες. Παίξαμε και ξανά beach volley, το οποίο έχει αρχίσει να μου αρέσει και είναι και ευχάριστος τρόπος να καις θερμίδες και να κάνεις ωραίο μαύρισμα.

Πήγαμε να φάμε στην ίδια ταβέρνα που πάμε κάθε φορά, αφού τα κάνουν όλα πεντανόστιμα. Σκάσαμε από το πολύ φαγητό. Ορεκτικά, σαλάτες, το κυρίως πιάτο, το γλυκό στο τέλος, χώρια το ποτό...αλλά το απολαύσαμε.

Στην παρέα ήταν και κάτι κοπέλες, ελληνίδες που ζουν στην Αμερική. Ήταν ευχάριστη η συναναστροφή με άτομα διαφορετικής νοοτροπίας και συνηθειών. Και ήταν ευκαιρία να ξεσκονίσω τα αγγλικά μου.

Το βράδυ, επιστρέψαμε στο beach bar, το οποίο ήταν πλέον prive και κόψαμε την τούρτα, με μία μέρα καθυστέρηση βέβαια, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ. Ήπιαμε και τα ποτάκια μας και το διασκευάσαμε για τα καλά.

Τώρα σειρά έχει η Κέρκυρα!

Έτοιμος για βουτιά!!!

Σάββατο, 2 Αυγούστου 2008

Music time

Δύο τραγούδια που έχουν ιδιαίτερη σημασία για μένα. Μου θυμίζουν κάποιες πολύ ωραίες στιγμές.

Leona Lewis - Better in time


Offer Nissim - For your love

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2008