Gay World Gay Greece

Πρώτο post του 2015

Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 201518:27Voltsek

Χαρούμενα γενέθλια και αδιάφορα Χριστούγεννα

Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 201401:14Voltsek

Στις 23 Δεκεμβρίου ήταν τα γενέθλια μου. Έγινα 29, είμαι πλέον ένα βήμα πριν από τα 30... Αχ... Επειδή τη μέρα που έπεσαν ήξερα ότι δεν θα έκανα κάτι, κανόνισα το ΣΚ που προηγήθηκε να γιορτάσω με φίλους. Έτσι, μετά τη δουλειά, κουρασμένος μεν αλλά με πολύ όρεξη, πήγα στη Θεσσαλονίκη και βγήκα με την παρέα μου.

Υπήρξε όμως μία πρωτοτυπία φέτος. Επειδή το προηγούμενο διάστημα συνέβησαν πολλά με τους φίλους μου, υπήρξαν εντάσεις και παρεξηγήσεις αποφάσισα να μην τα γιορτάσω μαζί τους. Έτσι τελικά γιόρτασα με νέους φίλους, άτομα που γνώρισα τους τελευταίους δύο μήνες και έχω συναντήσει ελάχιστες φορές. Κάποιους τους γνώρισα μέσω κοινής παρέας, ο ένας ήταν το τελευταίο φλερτ που δεν προχώρησε και έναν τον γνώρισα εκείνο το βράδυ, καθώς ήταν ο δεσμός του ενός και τον έφερε μαζί. Δηλαδή, ενώ γιόρταζαν μαζί μου τα γενέθλια μου, στην ουσία εκείνη τη στιγμή τους γνώριζα καλύτερα. Μου άρεσε όμως αυτό. Ήταν κάτι διαφορετικό, κάτι καινούριο. Και πράγματι περάσαμε πολύ καλά. Ήπιαμε ποτά και πολλά σφηνάκια, μιλήσαμε, χορέψαμε κτλ. Ήταν ακριβώς ότι χρειαζόμουν καθώς ήξερα ότι οι γιορτές θα ήταν τελείως αδιάφορες, όπως εν τέλει αποδείχθηκε.

Οι δύο μέρες των Χριστουγέννων που πέρασαν, δεν περιγράφεται πόσο βαρετές ήταν. Δεν έγινε κάτι διαφορετικό από τις υπόλοιπες, κανονικές μέρες εκτός του ότι ήρθε η αδερφή μου με την οικογένεια της για φαγητό. Όλη μέρα κλεισμένος στο σπίτι, να μιλάω ελάχιστα με τους δικούς μου και ήδη από τη δεύτερη μέρα να ασχολούμαστε με τη δουλειά. Έχουν δίκιο που λένε ότι τα Χριστούγεννα είναι μόνο για τα παιδιά. Άλλοι περιμένουν τις γιορτές για να περάσουν καλά κι εγώ περιμένω να περάσουν για τον ίδιο λόγο! Και η πρωτοχρονιά αναμένεται δυστυχώς να είναι μία από τα ίδια.

Υπήρξε όμως και μία θετική, αναπάντεχη εξέλιξη. Την Κυριακή, την επόμενη μέρα μετά την έξοδο των γενεθλίων, θα επέστρεφα ξανά στο πατρικό μου, οπότε δεν είχα κανονίσει κάτι. Κάποια στιγμή έστειλα ένα μήνυμα σε ένα παιδί στο fb να δω τι κάνει. Μιλάμε πάρα πολύ καιρό, ήταν παλιό φλερτ του κολλητού μου, όμως τελικά δεν προχώρησε. Είχαμε πει πολλές φορές να πάμε για καφέ αλλά ποτέ δεν το κανονίσαμε. Εκείνη τη μέρα, που φαινομενικά ήταν η πιο ακατάλληλη, τελικά βρεθήκαμε. Ήρθε από το σπίτι, τα είπαμε και προχωρήσαμε και σε άλλα... Ήταν πολύ ωραία επειδή ένιωθα άνετα μαζί του. Μιλούσαμε καιρό και είχαμε οικειότητα μεταξύ μας, δεν ήμασταν εντελώς ξένοι κι ας βρεθήκαμε τότε γι πρώτη φορά. Όταν ήρθε η στιγμή να φύγω, με συνόδευσε μέχρι τα ΚΤΕΛ και με αποχαιρέτησε με ένα φιλί πριν μπω στο λεωφορείο.

Η συνάντηση μας ήταν ένα μεγάλο μπόνους, πέρα από τον εορτασμό των γενεθλίων. Ήταν ένα Σαββατοκύριακο ανέλπιστα καλό! Δεν ήμουν σίγουρος πιο θα είναι το επόμενο βήμα κι έτσι κρατούσα μικρό καλάθι. Σήμερα όμως το ξεκαθαρίσαμε, υπάρχει αμοιβαίο ενδιαφέρον, θέλουμε να γνωριστούμε καλύτερα κι ελπίζουμε να βγει κάτι όμορφο και σταθερό. Έτσι, ακόμα και την τελευταία στιγμή, η ευχή μου να μην είμαι μόνος μου ερωτικά στις γιορτές, εισακούστηκε. Βέβαια δεν είμαστε ακόμα μαζί, είναι πολύ νωρίς να το πούμε αυτό, όμως και μόνο που υπάρχει κάτι, μου δίνει μεγάλη χαρά. Ίσως τελικά το νέο έτος να μπει με ωραίες συνθήκες!

οικογένεια προσωπικά

Φέτος δεν υπάρχουν Χριστούγεννα

Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 201423:15Voltsek

Πάντα λάτρευα τις γιορτές των Χριστουγέννων. Η χαρούμενη ατμόσφαιρα, οι στολισμοί κτλ. Καθώς περνάνε τα χρόνια όμως, αλλάζουν οι αντιλήψεις και οι απαιτήσεις από τη ζωή. Η εγκατάλειψη του πατρικού μου σπιτιού και η μετακόμιση μου στη Θεσσαλονίκη πριν έξι χρόνια, δημιούργησαν τα πρώτα προβλήματα. Οι γονείς μου θεωρούσαν (και θεωρούν ακόμα) αυτονόητο ότι πρέπει να περνάω τις γιορτές μαζί τους. Εγώ από την άλλη, θέλω να είμαι με τους φίλους μου. Έτσι, όταν αποφάσισα την πρώτη εκείνη χρονιά να κάνω Χριστούγεννα με την παρέα μου στη Θεσσαλονίκη, υπήρξαν εντάσεις και τσακωμοί. Το θεώρησαν απόρριψη της οικογένειας μου. Την Πρωτοχρονιά βέβαια ήμασταν μαζί.

Την επόμενη χρονιά, ήταν οι πιο όμορφες γιορτές της ζωής μου. Ήταν η πρώτη, και μοναδική μέχρι τώρα, φορά που την συγκεκριμένη περίοδο είχα σχέση. Είχαμε περάσει μαζί μερικές μέρες στο σπίτι του, καθώς οι δικοί του έλειπαν στο χωριό. Ήταν πραγματικά ονειρικά. Συνέχεια μαζί, χαλαρά, με φαγητό, κρασί, αναμμένο τζάκι και σεξ. Σαν ρομαντική ταινία. Και για να ολοκληρωθεί το τέλειο σκηνικό, τη μία μέρα καλέσαμε φίλους στο σπίτι για να γιορτάσω τα γενέθλια μου, που είναι εκείνες τις μέρες. Αυτή η εμπειρία θα μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου για πάντα!

Από τότε όμως άρχισε ο κατήφορος. Όπως είπα, δεν έτυχε ξανά να είμαι σε σχέση τα Χριστούγεννα. Και με τους φίλους μου όμως ήταν δύσκολο να είμαστε μαζί. Κάποιοι, έφευγαν στον τόπο καταγωγής τους και άλλοι επέλεγαν να είναι με τις οικογένειές τους. Εγώ από την άλλη, έπρεπε να είμαι στους δικούς μου, όχι μόνο επειδή ήθελαν να είμαστε μαζί αλλά κι επειδή έπρεπε να βοηθάω στην οικογενειακή επιχείρηση. Οπότε, τις επόμενες χρονιές, εγκλωβισμένος σε μία κατάσταση που δεν μου άρεσε, η περίοδος των γιορτών ήταν αδιάφορη και βαρετή. Χωρίς παρέες, χωρίς ιδιαίτερη διασκέδαση, μόνο με την οικογένεια μου να κάνουμε τα εθιμοτυπικά. Σαν αποτέλεσμα, αυτό το διάστημα από ευχάριστο κατέληξε μίζερο.

Και από τα καλύτερα Χριστούγεννα λίγα χρόνια πριν, φτάνω στα χειρότερα της ζωής μου, πέρυσι. Άλλη μία φορά χωρίς φίλους και χωρίς σχέση. Αυτή τη φορά όμως ήταν ακόμα χειρότερα. Τα αδέρφια μου, με τις δικές τους οικογένειες πια, είχαν τα δικά τους σχέδια, αφήνοντας εμένα μόνο με τους γονείς μου. Για κάποιους ίσως αυτό να μην ήταν πρόβλημα, για μένα όμως ήταν μεγάλο. Με τον πατέρα μου έχουμε τυπικές σχέσεις και σαν άνθρωποι γενικά, δεν είναι και οι μεγαλύτεροι γλεντζέδες. Οπότε με έπιασε απελπισία, δεν είχα διάθεση για τίποτα, έφτασα στα όρια της κατάθλιψης, σε σημείο να μιλάω με τον κολλητό μου στο τηλέφωνο και να κλαίω. Κάθε χρόνο έδινα στον εαυτό μου την υπόσχεση ότι την επόμενη φορά όλα θα είναι διαφορετικά και όμως τίποτα δεν άλλαζε.

Τα ίδια και φέτος. Μία επανάληψη των προηγούμενων ετών. Όχι απλά μακριά από τους φίλους μου αλλά και με τον κολλητό μου να μη θέλει να μιλάμε προσωρινά και κάποιους άλλους να έχουν απομακρυνθεί. Είναι σαν να προσπαθώ κάθε χρόνο να τα κάνω χειρότερα. Μία ελπίδα ήταν η γνωριμία που έγραψα στο προηγούμενο post, μία πιθανότητα να είμαι με κάποιον, γεγονός που θα μου έδινε δύναμη και αισιοδοξία, όμως και αυτή χάθηκε. Ήδη πέρασα μία προκαταβολική φάση κατάθλιψης, χωρίς να έχουν καν φτάσει οι γιορτές. Ευτυχώς κάποιοι φίλοι, με στηρίζουν και τώρα νιώθω καλύτερα. Βαρέθηκα να είμαι στεναχωρημένος. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να καταργήσω νοητικά τα Χριστούγεννα. Ποιο το νόημα να μπω σε ένα δήθεν εορταστικό κλίμα χωρίς να έχω πραγματικούς λόγους; Γιατί να καταπιεστώ για να νιώθω καλά; Για μένα αυτή η περίοδος θα είναι όπως όλες οι μέρες του χρόνου. Ένα στολισμένο δέντρο και μερικά χαζοχαρούμενα τραγούδια δεν είναι αρκετά για να γεμίσουν το κενό που νιώθω.

Λένε ότι τα Χριστούγεννα είναι οικογενειακή γιορτή. Συμφωνώ, αναλόγως όμως τι ορίζει ο καθένας σαν οικογένεια. Για μένα, πέρα από το προφανές, είναι και οι άνθρωποι που αγαπώ και με αγαπούν. Οι άνθρωποι που η παρουσία τους στη ζωή μου με κάνει να νιώθω τυχερός και η σκέψη τους με κάνει να χαμογελάω. Μέχρι λοιπόν να μπορώ να είμαι μαζί τους, τα Χριστούγεννα θα είναι ανύπαρκτα για μένα!

γνωριμία προσωπικά ραντεβού

Μια στιγμή αισιοδοξίας που χάθηκε γρήγορα

Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 201403:26Voltsek

Αυτή την περίοδο η ψυχολογία μου δεν είναι καθόλου καλή εξαιτίας όλων αυτών που έχουν συμβεί με τους φίλους μου. Για μια στιγμή παρουσιάστηκε κάτι θετικό που με έκανε να νιώσω καλύτερα όμως δεν κράτησε για πολύ.

Πριν λίγο καιρό έλαβα ένα μήνυμα στο romeo από ένα παιδί και αρχίσαμε να μιλάμε. Ώσπου ήρθε και ο καφές της γνωριμίας. Ήταν ένα πολύ αξιόλογο και σοβαρό άτομο, με πανέμορφα γαλανά μάτια. Γνωριστήκαμε και μιλήσαμε για διάφορα θέματα, όχι όμως για μας, για το τι μπορεί να συμβεί μεταξύ μας. Φάνηκε όμως ότι υπήρχε μία αμοιβαία συμπάθεια. Ακολούθησε και δεύτερος κι έπειτα και τρίτος καφές, με δύο εβδομάδες κενό ενδιάμεσα κάθε φορά, καθώς δεν μένει στη Θεσσαλονίκη αλλά σε μία κοντινή πόλη. Παράλληλα βέβαια μιλούσαμε μέσω internet. Μου άρεσε αλλά δεν ήμουν σίγουρος αν θέλω να κάνω κάτι καθώς διαφέρουμε αρκετά σε κάποια σημεία κι αυτό οδηγούσε σε έντονες συζητήσεις. Επίσης δεν ήξερα αν εκείνος ενδιαφέρεται. Και τις τρεις φορές δεν είχαμε μιλήσει γι αυτό το θέμα. Μόνο ότι ο ένας εκτιμάει τον άλλον και απολαμβάνουμε να βρισκόμαστε.

Μετά την τρίτη φορά που βρεθήκαμε, μου εξέφρασε πως νιώθει. Μου είπε ότι χάρηκε που με γνώρισε, ότι του αρέσω πολύ και ότι θα ήθελε να το προχωρήσουμε, προτού το πράγμα πάει στο φιλικό. Του απάντησα ότι κι εγώ νιώθω το ίδιο. Οπότε υπήρξε μία ξαφνική τροπή και το πράγμα από το φιλικό - ή έστω ουδέτερο - πήγε στο ερωτικό. Βέβαια εγώ προσπάθησα να είμαι συγκρατημένος καθώς ακόμα δεν ήμουν σίγουρος για το αν γουστάρω πραγματικά. Δεν ήθελα να πω πράγματα που μετά θα έπαιρνα πίσω. Μετά από κόπο, λόγω άλλων υποχρεώσεων, κανονίσαμε να βρεθούμε, αυτή τη φορά ως κανονικό ραντεβού.

Πήγαμε ένα βράδυ για φαγητό επειδή θέλαμε να κάνουμε κάτι πιο ιδιαίτερο από το να πιούμε απλά έναν καφέ. Μάλιστα, εγώ του έκανα το τραπέζι. Και αυτή τη φορά, όπως και τις προηγούμενες, αναφερθήκαμε σε θέματα στα οποία έχουμε διαφορετική άποψη και νοοτροπία κι έτσι κατά κάποιο τρόπο υπήρχε μία σύγκρουση. Περάσαμε καλά όμως. Αργότερα ακολούθησε ποτό σε κάποιο bar όπου γνώρισα και δύο φίλους του. Τέλος, πήγαμε στο σπίτι μου όπως είχαμε κανονίσει όπου θα τον φιλοξενούσα αφού δεν μένει στη Θεσσαλονίκη. Είχε ξεκαθαριστεί όμως ότι δεν θα γινόταν τίποτα το σεξουαλικό.

Στο σπίτι μου, αφού καθίσαμε και χαλαρώσαμε, ήρθαν τα πρώτα φιλιά και αγκαλιές. Σε εκείνο το σημείο, διαπίστωσα ότι τελικά γουστάρω και ότι θέλω να το προχωρήσω. Έπεσα στην παγίδα. Λίγο πιο μετά όλα στράβωσαν. Μιλούσαμε και κάτι που είπα τον έκανε να απομακρυνθεί και να προβληματιστεί. Βγήκαν στην επιφάνεια όλοι οι λόγοι για τους οποίους δίσταζε να κάνει κάτι μαζί μου, τους οποίους είχε ήδη εκφράσει κι άλλες φορές. Έτσι, όταν εγώ αποφάσισα να αφεθώ, εκείνος που με ήθελε κιόλας, αποφάσισε να το κόψουμε εκεί για να μπορούμε να κρατήσουμε φιλική επαφή.

Ξενέρωσα πολύ. Καταλάβαινα τους λόγους που δίσταζε, πιθανότατα να είχε δίκιο. Θύμωσα με τον εαυτό μου επειδή ήταν σαν να σαμποτάρω τον εαυτό μου με κάποια πράγματα που του έλεγα. Όμως κι αυτός, αφού είχε τόσες αμφιβολίες, γιατί άφησε να φτάσουμε στα φιλιά προτού το κόψει; Το συζητήσαμε λίγο και τα ξημερώματα κοιμηθήκαμε. Την επόμενη μέρα τα πράγματα ήταν κάπως παράξενα. Αναγκαστικά είχε μείνει σπίτι μου και δεν ξέραμε πως να φερθούμε. Εγώ είχα απογοητευτεί κι εκείνος ένιωθε ίσως άσχημα. Είχα ενθουσιαστεί, ήταν ότι χρειαζόμουν για να τονωθεί η διάθεση μου και τελικά όλα γκρεμίστηκαν πάλι. Τον εκτιμώ πολύ σαν προσωπικότητα και ο τρόπος που εξελίχθηκε η κατάσταση αρχικά ήταν ωραίος. Ακόμα όμως και κάποιος που με ήθελε, με απέρριψε και εγώ συνεχίζω να είμαι μόνος. Θλίψη και στεναχώρια για ακόμα μία φορά. Όχι ο ιδανικός τρόπος να υποδεχτώ τις γιορτές...

προσωπικά φιλία aids

Φιλίες με ημερομηνία λήξης

Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 201403:14Voltsek

Πάλι θα γράψω σχετικά με τη φιλία. Είναι ένα θέμα που με έχει απασχολήσει (και ταλαιπωρήσει) αρκετά τον τελευταίο καιρό. Πρόσφατα είχα γράψει για τη σύγκρουση με τον κολλητό μου. Δυστυχώς η κατάσταση συνεχώς χειροτέρευε και ξαφνικά πριν λίγες μέρες μου ζήτησε να μην μιλάμε προσωρινά, χωρίς βέβαια καμία εγγύηση ότι δεν θα είναι και για πάντα. Ήταν τελείως αναπάντεχο. Εγώ δεν θα έφτανα ποτέ σε αυτό το σημείο. Ήθελα όσο γίνεται να προσπαθήσουμε να τα βρούμε. Για εκείνον όμως προσπάθεια σημαίνει αποστασιοποίηση. Ακόμα και η απόφαση του αυτή φανερώνει την εγωιστική του συμπεριφορά. Αποφάσισε και εφάρμοσε από μόνος του κάτι που αφορούσε και τους δυο μας και δεν μπήκε καν στον κόπο να μου το ανακοινώσει. Μόνο όταν σαν χαζός του έστειλα ένα μήνυμα για ανακωχή, με ενημέρωσε. Έκλαψα όταν μου το είπε. Τις επόμενες μέρες ήμουν χάλια. Είναι ο δεύτερος κολλητός που χάνω. Τον αγαπάω πολύ, ήταν μέρος της καθημερινότητας μου και μέσα σε μία στιγμή έγινε ένας ξένος. Τώρα με αγχώνει πολύ το γεγονός ότι δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον. Θα είμαστε φίλοι ή όχι; Θα μιλάμε ή δεν θα μιλάμε; Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος. Εν μέρη ξέρω ότι δεν αξίζει. Ίσως έπρεπε πρώτος εγώ να ξεκόψω. Όμως δεν έχω τη δύναμη. Οπότε ελπίζω να τα ξαναβρούμε.

Υπάρχουν κι άλλα όμως. Πρόσφατα επαναλήφθηκε το σκηνικό, το οποίο στάθηκε η αφορμή πριν λίγους μήνες, να μαλώσω με τον κολλητό μου, με διαφορετικά πρόσωπα στους ίδιους ρόλους. Γι άλλη μία φορά, ένας φίλος μου πρόδωσε την εμπιστοσύνη μου και είπε σε τρίτους προσωπικά μου πράγματα που του είχα εμπιστευτεί. Έτσι, πάλι έγινε ένα μεγάλο μπέρδεμα με αποτέλεσμα κάποιος να μη θέλει να μου μιλάει, κάποιος να απομακρυνθεί κι εγώ να μην μπορώ πια να εμπιστευτώ κανέναν. Προσπαθώ με τόσο κόπο να δημιουργήσω έναν πυρήνα ανθρώπων γύρω μου και σαν το γιοφύρι της Άρτας, όσο προσπαθώ, τόσο αυτός καταρρέει.

Τα γεγονότα αυτά με προβλημάτισαν πολύ και με έκαναν να αναθεωρήσω την άποψη μου για τη φιλία και τις ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα. Πλέον αμφισβητώ την αληθινή φιλία και αν υπάρχει, έχει ημερομηνία λήξης. Καμία φιλία δεν κρατάει για πάντα. Επίσης σχεδόν πάντα θα υπάρχει δόλος, ζήλια ή συμφέρον. Δεν πρέπει να ανοίγεσαι πολύ, ούτε να στηρίζεις την ευτυχία σου σε άλλους ανθρώπους. Να περιμένεις το χειρότερο για να μην απογοητεύεσαι. Να βάζεις πρώτα τον εαυτό σου και ποτέ τους άλλους. Τέλος χρειάζεται να είσαι ψυχρός, αναίσθητος για να μην επηρεάζεσαι εύκολα από τα στραβά που σου συμβαίνουν. Απαισιόδοξες σκέψεις αλλά αληθινές. Είναι η λύση για να αποφύγεις μελλοντικές λύπες και αδιέξοδα. Είμαστε μόνοι σε αυτή τη ζωή. Απλά για μικρά διαστήματα βρίσκουμε κάποιους να πορευτούν μαζί μας.

Ήταν δύσκολες αυτές οι μέρες. Στεναχώρια, θυμός, απογοήτευση... όχι κάτι καινούριο όμως. Έχει συμβεί ξανά και ξανά. Όλοι μου λένε να τα ξεχάσω και να προχωρήσω αλλά δεν είναι εύκολο. Δεν μπορώ να σβήσω μαγικά τα συναισθήματα μου, ούτε να παριστάνω πως τίποτα δεν έχει συμβεί. Μπορώ όμως να τα πάρω ως ένα μάθημα. Τώρα είμαι κάπως καλύτερα. Είναι καιρός να ανασυγκροτήσω τη ζωή μου, να σκεφτώ τι θέλω, να βάλω κάποιους στόχους και να μην ασχολούμαι μόνο με αυτά τα θέματα. Θα δώσω στη ζωή μου νόημα και ενδιαφέρον χωρίς όμως να το στηρίζω σε άλλους. Όποιος θέλει, ας ακολουθήσει.

Σημείωση: Σήμερα, 1η Δεκέμβρη είναι η Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Aids. Δες εδώ.

μοναξιά προσωπικά φιλία

Όμορφες στιγμές με καλούς φίλους

Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 201422:28Voltsek

Δεν θα μπορούσα να αισθάνομαι πιο βλάκας με τον εαυτό μου. Αν κάποιος που διάβασε το προηγούμενο post με τίτλο "100 χρόνια μοναξιά" με έβλεπε τις τελευταίες μέρες, θα πίστευε ότι είμαι μυθομανής. Έγραψα ένα ολόκληρο κείμενο για το πόσο μόνος νιώθω, ότι δεν έχω κανέναν και για την αδυναμία μου να δημιουργήσω ουσιαστικές σχέσεις. Το κείμενο αυτό το έγραψα όσο ήμουν στο πατρικό μου όπου πάντα με επηρεάζει αρνητικά καθώς δεν μου αρέσει καθόλου εκεί και είμαι αποκομμένος από όλους και όλα. Ανυπομονούσα λοιπόν να επιστρέψω στο σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη όπου τα πράγματα θα βελτιώνονταν λίγο. Δεν περίμενα όμως να γίνει αυτό που έγινε. Ως δια μαγείας, η καθημερινότητα μου πλημμύρισε με ανθρώπους και έζησα πολλές όμορφες στιγμές.

Αμέσως μόλις έφτασα στη Θεσσαλονίκη, βρέθηκα με κάποιους φίλους μου και η διάθεσή μου άρχισε να αλλάζει. Μεταξύ των φίλων, ήταν κι ένα παλιό φλερτ. Την επόμενη μέρα είχαμε ένα πάρτι σε ένα bar το οποίο το διοργάνωνε μία ομάδα στην οποία είμαι μέλος. Έτσι, είχα την ευκαιρία να δω πολλούς φίλους και γνωστούς και να τα πούμε. Ήταν μία πολύ ωραία βραδιά και γύρισα σπίτι αφού είχε ήδη αρχίσει να ξημερώνει. Το αποκορύφωμα ήταν βέβαια το Σαββατοκύριακο, που θα φιλοξενούσα έναν φίλο μου από Κατερίνη, τον οποίο εκτιμώ πολύ. Ειδικά η βραδινή μας έξοδος είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Κάλεσα εγώ μερικούς φίλους μου, κάλεσε αυτός μερικούς δικούς του κι εκείνοι με τη σειρά τους άλλους. Οπότε καταλήξαμε κάποια στιγμή να είμαστε μία μεγάλη παρέα δέκα και παραπάνω ατόμων, όλοι μας gay. Πήγαμε σε ένα γνωστό gay club της Θεσσαλονίκης και για ακόμη μία φορά, επιστρέψαμε σπίτι τα ξημερώματα.

Την επόμενη μέρα τα πράγματα ήταν πιο χαλαρά. Πήγαμε για καφέ, που κράτησε ώρες με φίλους να έρχονται και να φεύγουν. Ήταν τρεις πολύ έντονες ημέρες και ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν. Από κει και πέρα, οι μέρες που ακολούθησαν μέχρι και σήμερα, είναι μεν πιο ήρεμες αλλά αρκετά ευχάριστες, με διάφορους φίλους.

Τώρα πλέον νιώθω καλύτερα, είμαι πιο αισιόδοξος κι έχω δύναμη να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες. Θυμώνω με τον εαυτό μου, που βυθίζομαι κάθε φορά τόσο εύκολα στη θλίψη και στη μιζέρια. Πρέπει να μάθω να αναγνωρίζω και να απολαμβάνω τα καλά πράγματα που έχω στη ζωή μου, όπως πχ τους φίλους μου. Κρατάω τα θετικά κι ελπίζω ότι τα καλύτερα θα έρθουν...

μοναξιά οικογένεια προσωπικά

100 χρόνια μοναξιά

Κυριακή 2 Νοεμβρίου 201416:42Voltsek

Ο τίτλος του πολύ γνωστού βιβλίου του Marquez θα μπορούσε να είναι και ο τίτλος της ζωής μου. Μοναξιά, ένα δυσάρεστο συναίσθημα που σου τρώει σιγά σιγά τη ψυχή και καμιά φορά γίνεται τόσο ισχυρό που σε ισοπεδώνει. Αυτό το συναίσθημα με συνοδεύει σε όλη την πορεία της ζωής μου, ένα βάρος που δεν μπορώ να αποβάλλω από πάνω μου.

Είναι αβάσταχτη η θλίψη όταν διαπιστώνεις ότι έχεις φτάσει σε μία ηλικία και δεν έχεις καταφέρει να αποκτήσεις πολύ κοντινούς ανθρώπους στη ζωή σου ή τουλάχιστον ανθρώπους που να μπορούν να σου προσφέρουν αυτό που σου χρειάζεται. Σαν τιμωρία που δεν καταλαβαίνεις γιατί σου έχει επιβληθεί, να λαχταράς ένα πράγμα στη ζωή σου, την αγάπη, τη συντροφικότητα και αυτό ακριβώς να είναι που δεν μπορείς να βρεις, όσο απεγνωσμένα κι αν ψάχνεις. Και αρχίζεις να αναρωτιέσαι ποιο είναι το νόημα της ζωής όταν τη νιώθεις κενή; Που βρίσκεις τη δύναμη να συνεχίσεις;

Ποτέ δεν ήμουν πολύ δεμένος με την οικογένεια μου. Ιδιαίτερα με τον πατέρα μου, ήμασταν σαν ξένοι στο ίδιο σπίτι. Ευτυχώς με τα αδέρφια μου η κατάσταση ήταν κάπως καλύτερη αλλά όχι τέλεια. Πάντα υπήρχε ένας αόρατος τοίχος που έβαζε όρια στη σχέση μας. Ποτέ δεν μίλησα σε αυτούς για τα πολύ σημαντικά θέματα που με απασχολούσαν. Από τη στιγμή μάλιστα που μετακόμισα σε άλλη πόλη, είναι σαν να ζω δύο παράλληλες ζωές που δεν συνδέονται. Δεν έχουν σχεδόν καμία ιδέα του τι κάνω στην καθημερινότητα μου, με ποιους και γιατί. Σε όλο αυτό βέβαια έχει παίξει ρόλο και το θέμα της ομοφυλοφιλίας, το οποίο οδηγεί σε περισσότερα μυστικά και ψέματα. Ακόμα και αν κάποια στιγμή αποφάσιζα να βελτιώσω τις σχέσεις μας, θα αποτελούσε εμπόδιο εφόσον θα παρέμενε ένα σκοτεινό σημείο.

Μεγαλώνοντας, ελπίζεις ότι θα βρεις το άλλο σου μισό που θα σου χαρίσει την ευτυχία. Όσο βέβαια περνάνε τα χρόνια, καταλαβαίνεις ότι η θεωρία του "άλλου σου μισού" είναι περισσότερο κινηματογραφική ιδέα για ρομαντικές ταινίες παρά ρεαλιστική προσδοκία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να συμβεί. Στην πραγματικότητα όμως είναι δύσκολο να βρεις κάποιον, να ταιριάξετε και να πορευθείτε μαζί. Και σε αυτή την περίπτωση, η ομοφυλοφιλία κάνει τα πράγματα πολύ πιο δύσκολα. Αναγκάζεσαι να κρύβεσαι, να φοβάσαι και να νιώθεις ότι κάνεις κάτι παράνομο. Και δεν είναι μόνο αυτό. Μία gay σχέση είναι πιο δύσκολη από μία straight καθώς δεν υπάρχει κοινωνική δέσμευση και αναγνώριση, κάνοντας τα πράγματα πιο ρευστά. Η εμμονή με το σεξ, οι πειρασμοί των σεξουαλικών επιλογών και τα ρηχά πρότυπα, καθιστούν σχεδόν αδύνατη μία σταθερή, μονογαμική, ουσιώδη σχέση μεταξύ δύο ανδρών. Κι έτσι, το μόνο που έχω είναι ένα σύνολο από σύντομες, αποτυχημένες σχέσεις και ανώφελες γνωριμίες.

Μόνο καταφύγιο οι φίλοι ή όπως το λένε μερικοί, η οικογένεια που επιλέγεις. Οι άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι τη ζωή σου, που χαίρονται με τη χαρά σου και λυπούνται με τις λύπες σου. Ευτυχώς σε αυτό το κομμάτι υπήρξα πιο τυχερός. Έχω κάνει μερικές δυνατές και ουσιαστικές φιλίες. Για παράδειγμα, με τον κολλητό μου από το σχολείο μας συνδέει φιλία 20 ετών. Και πάλι όμως υπάρχουν φιλίες που καταστρέφονται, φθείρονται ή απλά σβήνουν στο πέρασμα των χρόνων. Φυσικά δεν εννοώ τους φίλους-γνωστούς, που θα πιείτε έναν καφέ, θα βγείτε για ένα ποτό και θα πείτε δυο τρεις χαζομάρες. Μιλάω για εκείνους τους ανθρώπους που σε θεωρούν οικογένεια και βάζουν εσένα πάνω από τον ίδιο τους τον εαυτό, τους οποίους μπορώ να μετρήσω στα δάχτυλα του ενός χεριού. Έχω χάσει κάποιους καλούς φίλους, είτε επειδή παντρεύτηκαν κι έκαναν οικογένεια, είτε επειδή μετακόμισαν στο εξωτερικό είτε επειδή απλά δεν μπορούμε να βρούμε κοινό τρόπο επικοινωνίας, οπότε αναγκαστικά χαλαρώνεις λίγο τους δεσμούς (όπως έγραψα στο προηγούμενο post).

Υπάρχουν πολλοί σημαντικοί άνθρωποι που χαίρομαι που τους έχω στη ζωή μου και πιστεύω τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Λείπει όμως το κάτι παραπάνω, είτε αυτό λέγεται έρωτας είτε αδερφικός φίλος. Αυτός που δεν θα αφήσει μέρα να περάσει χωρίς να σου μιλήσει. Αυτός που θα κάνει θυσίες για σένα ή απλά θα είναι εκεί κάθε στιγμή για ότι χρειαστείς. Ίσως ζητάω πολλά αλλά απαιτώ να παίρνω αναλόγως με αυτά που δίνω. Δεν θέλω να κάνω εκπτώσεις απλά για να μη νιώθω ότι είμαι μόνος. Η μόνη λύση είναι να συνεχίσω να ελπίζω ότι θα βρω αυτό που ψάχνω αν και όσο περνάει ο καιρός απελπίζομαι όλο και περισσότερο. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι να να ζήσω μία ζωή χωρίς νόημα, με τη μοναξιά μόνιμη συντροφιά μέχρι το τέλος...

προσωπικά φιλία

Σύγκρουση με τον καλύτερο μου φίλο

Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 201415:49Voltsek

Ο τελευταίος μήνας δεν ήταν καθόλου ευχάριστος για μένα. Βρισκόμουν σε μία μόνιμη κατάσταση νεύρων και στεναχώριας με ελάχιστες στιγμές χαράς. Ο λόγος είναι μία σύγκρουση που είχα με τον καλύτερο μου φίλο. Του είχα εμπιστευτεί κάποια πράγματα για τρίτους κι ενώ μου είχε υποσχεθεί ότι δεν θα πει τίποτα, μετά από ένα μικρό διάστημα δεν κρατήθηκε και άνοιξε το στόμα του. Θύμωσα πολύ αλλά και απογοητεύτηκα που αθέτησε την υπόσχεση του με αποτέλεσμα να χάσω την εμπιστοσύνη μου προς το πρόσωπο του. Μάλιστα, ενώ αυτό που έκανε με έφερε σε δύσκολη θέση, εκείνον αντίθετα τον ευνόησε, φανέρωσε δηλαδή μία εγωιστική πλευρά. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μία από τις συνέπειες της πράξης του, ήταν ένας άλλος φίλος μου να σταματήσει να μου μιλάει. Και μετά από όλα αυτά, δεν έδειξε στιγμή να μετανιώνει. Αντιθέτως, εξακολουθεί να πιστεύει ότι έκανε το σωστό και ότι δεν φταίει για το αποτέλεσμα.

Από τότε που έγινε αυτό, έχουμε περάσει ώρες μιλώντας και διαφωνώντας, χωρίς να μπορούμε να βρούμε μία άκρη. Η σχέση μας βέβαια πάντα ήταν έντονη και εκρηκτική. Συνέχεια πήγαινε κόντρα ο ένας στον άλλον. Με αφορμή το παραπάνω περιστατικό, προέκυψαν κάποια συμπεράσματα κι εγώ προσωπικά συνειδητοποίησα πράγματα που άθελά μου αγνοούσα. Οπότε τώρα κάνουμε ας πούμε μία νέα αρχή και χτίζουμε τη φιλία μας σε πιο γερές βάσεις καθώς ερμηνεύουμε διαφορετικά τις απαιτήσεις μίας φιλίας.

Για μένα όμως εξακολουθεί να είναι ένα πλήγμα. Φαίνεται να με ακολουθεί μία κατάρα με τους ανθρώπους που έχω πιο κοντά. Πρώτα ο ένας κολλητός μου απομακρύνθηκε όταν βρήκε κοπέλα και έπειτα μετακόμισε στο εξωτερικό. Τώρα, ο πλέον καλύτερος μου φίλος πρόδωσε την εμπιστοσύνη μου και δημιούργησε ένα κενό ανάμεσα μας. Ήταν ο μόνος που μπορούσα να μιλήσω για ορισμένα πράγματα και τώρα αυτή η θέση έχει μείνει άδεια. Για εκείνον βέβαια τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά. Είναι όμως γενικά πιο κλειστός χαρακτήρας, δύσκολα ανοίγεται και εκφράζει τα συναισθήματα του. Εγώ όμως έχω μάθει να μιλάω ελεύθερα, να εκφράζομαι και να μην βάζω όρια στις πιο προσωπικές μου σχέσεις.

Πιστεύω και ελπίζω ότι η σχέση μας θα αποκατασταθεί αλλά θα είναι με κάποιον τρόπο διαφορετική από πριν. Τον αγαπάω όμως και ξέρω ότι με αγαπάει και εκείνος. Πρέπει όμως να βρούμε έναν κοινό τρόπο επικοινωνίας. Εύχομαι να πάνε όλα καλά...