Τελικά το χειρότερο έγινε... χωρίσαμε ή μάλλον με χώρισε. Το μωρό μου έγινε πλέον ο πρώην μου. Κάποιοι θα σκέφτεστε ότι ήταν αναμενόμενο και ότι ίσως μου άξιζε γι αυτό που έκανα, σχετικά με την συνομιλία στο facebook. Κι όμως δεν ήταν αυτός ο λόγος. Αυτό ήταν απλά το τελευταίο καρφί στο φέρετρο, η ώθηση που με έσπρωξε στον γκρεμό.
Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό υπήρχαν σκαμπανεβάσματα. Αλλά μετά από μερικούς μήνες σχέσης θεώρησα ότι ήταν λογικό κάτι τέτοιο να συμβαίνει. Δεν περίμενα όμως να φτάσουμε ως εδώ. Άλλωστε δεν είναι δυνατόν όλα να είναι τέλεια συνεχώς σε μία σχέση. Άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι συμβαίνει όταν οι δίωρες τηλεφωνικές συνομιλίες έγιναν με το ζόρι δεκάλεπτες και η λαχτάρα να συναντηθούμε μετατράπηκε σε μία καθημερινή ρουτίνα. Υπήρχε όμως η αρχική σπίθα κι εκεί στηριζόμουν. Ο λόγός για αυτή την απομάκρυνση δεν πήγαζε τόσο μέσα από την σχέση μας αλλά περισσότερο από εξωγενείς παράγοντες, από διάφορα γεγονότα και καταστάσεις που προυπήρχαν στη ζωή του μωρού μου, τα οποία επηρέαζαν κι εμάς. Μάλιστα όταν μου ανοίχτηκε και συζητήσαμε για διάφορα πράγματα, πίστευα πως ήρθαμε ακόμα πιο κοντά.
Με την βλακεία που έκανα με το facebook, φοβήθηκα ότι ίσως με χώριζε και θα ήταν απόλυτα δικαιολογημένη η απόφασή του. Όμως όταν βρεθήκαμε από κοντά μετά από δύο μέρες, καθώς το περιστατικό έγινε όσο βρισκόμουν στην Κοζάνη, μου είπε πως με συγχώρεσε και ότι μου δίνει άλλη μία ευκαιρία. Μπορώ να πω, πως μέχρι το τέλος της βραδιάς τα πράγματα είχαν επιστρέψει στο φυσιολογικό. Η "απιστία" μου θα ήταν απλά ένα μελανό σημείο στη σχέση μας. Δεν υπήρχε κάτι να με προετοιμάσει για αυτό που θα ερχόταν στη συνέχεια.
Το δυσάρεστο έγινε πριν δύο μέρες. Εγώ θεωρούσα ότι όλα ήταν φυσιολογικά και τον περίμενα να έρθει σπίτι μου να περάσουμε άλλο ένα απόγευμα μαζί, όπως συνηθίζαμε. Όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο, κατάλαβα ότι κάτι τρέχει. Ώσπου μου ανακοίνωσε ότι θέλει να διακόψουμε. Ξαφνιάστηκα! Μετά από μία θερμή συνάντηση όπου τα ξαναβρήκαμε, ξαφνικά ο χωρισμός. Από την μία θεωρούσα πιθανή αυτή την εξέλιξη αλλά όχι την στιγμή που έγινε και με τον τρόπο που έγινε.
Ζήτησα να μου εξηγήσει το λόγο και προσπάθησε είναι η αλήθεια χωρίς όμως να μου δώσει μία ικανοποιητική απάντηση. Εφόσον δεν έφταιγε η "απιστία" μου, τότε τι έφταιγε; Τον είχα ρωτήσει αρκετές φορές αν όλα είναι καλά και αν συνεχίζει να θέλει να είναι μαζί μου. Η απάντηση κάθε φορά ήταν καθυσυχαστική. Ξέρω ότι έχει τους λόγους του για αυτή του την απόφαση και ξέρω ότι έχω κι εγώ τις ευθύνες μου, δεν προσπαθώ να βγω καθαρός. Επειδή όμως δύσκολα εξηγούνται αυτά από το τηλέφωνο, κανονίσαμε να βρεθούμε από κοντά για να μιλήσουμε. Δυστυχώς όμως δεν μου έδωσε ελπίδες για επανασύνδεση. Η ελπίδα όμως πεθαίνει τελευταία. Μένει να βρεθούμε για να δω τι θα γίνει τελικά.
Μετά από 8 μήνες σχέσης, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα και εντάσεις, πήρα κίτρινη κάρτα από το μωρό μου. Ο λόγος ήταν μία συνομιλία που είχα με έναν παλιό γνώριμο στο facebook. Ξεκίνησε αθώα, συζητώντας περί ανέμων και υδάτων, λέγοντας ο καθένας τα νέα του. Κάποια στιγμή όμως το θέμα πήγε στο ερωτικό και από εκεί άρχισε το παιχνίδι και τα υπονοούμενα. Μετά από ώρες κουβέντας φτάσαμε να ομολογεί ο ένας στον άλλον τον πόθο του και ότι και οι δύο θα θέλαμε να βρεθούμε από κοντά για να κάνουμε τα ακατανόμαστα.
Εγώ όμως δεν γνώριζα ότι το μωρό μου είχε "δανειστεί" τον κωδικό μου και είχε μπει στο προφίλ μου. Έτσι όσο εγώ συζητούσα με τον Κ, αυτός τα παρακολουθούσε όλα, νευριασμένος και απογοητευμένος, όπως μου είπε αργότερα. Όταν μάλιστα μιλήσαμε στο τηλέφωνο την άλλη μέρα, μου είπε ότι με χωρίζει. Όπως ήταν φυσικό ταράχτηκα πολύ. Για μία βλακεία θα χαλούσα μία καταπληκτική σχέση με έναν υπέροχο άνθρωπο. Ευτυχώς όταν πλέον βρεθήκαμε από κοντά και είχε ηρεμήσει, του εξήγησα ότι όλο αυτό δεν σήμαινε τίποτα για μένα. Αυτός είναι το άτομο που επιθυμώ και θέλω να είμαι μαζί του.
Λένε ότι μόνο όταν χάσεις κάτι, καταλαβαίνεις την αξία του. Αυτό έγινε και με μένα. Δεν μου έφτανε ο δεσμός μου αλλά έψαχνα κάτι επιπλέον. Δεν είχα σκοπό να τον απατήσω, απλά μου αρέσει να κάνω παιχνίδι με άλλους και να νιώθω ότι είμαι ποθητός. Ξέρω ότι αυτό που έκανα ήταν λάθος και καταλαβαίνω πλέον ότι δεν μπορώ να τα έχω όλα. Ή θα έχω σχέση με κάποιον και θα είμαι 100% πιστός ή θα είμαι ελεύθερος για να μπορώ να κάνω ότι θέλω. Μετανιώνω που στεναχώρησα το μωρό μου, ο οποίος μέχρι τώρα ήταν άψογος μαζί μου και δεν του άξιζε κάτι τέτοιο. Θα καταλάβαινα αν αποφάσιζε να με χωρίσει. Ευτυχώς όμως μου έδωσε μία δεύτερη ευκαιρία και θέλω να του αποδείξω ότι την αξίζω. Μωρό μου μόνο εσένα θέλω...
Ήθελα να καταγγείλω κάτι αλλά επειδή δεν ήξερα που να το γράψω, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το blog μου. Αφορά ένα περιστατικό μία μέρα που πήγα για καφέ σε μία καφετέρια στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Συγκεκριμένα στο cafe bar Ικτίνου, στην ομώνυμη οδό. Ένας από τους φίλους μου, τελειώνοντας όλο τον καφέ του, βρήκε μία τρίχα στον πάτο του ποτηριού. Πολύ αηδία, το ξέρω. Φυσικά το αναφέραμε σε έναν υπεύθυνο.
Ζήτησε συγνώμη βέβαια αλλά πρόσθεσε πολύ άνετα ότι αυτά τυχαίνουν, ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα και ότι θα μπορούσε να συμβεί και στο σπίτι μας, τελειώνοντας ότι μπορεί η τρίχα να ήταν κι από εμάς, κάτι το οποίο πιστεύω ότι μπορείς να το καταλάβεις. Μία σγουρή τρίχα στον πάτω του ποτηριού είναι κάπως δύσκολο να προερχόταν από εμάς. Γενικά είχε μία στάση "Και που μου το λες, τι θες να κάνω;"
Δεν θέλω να γίνομαι πικρόχολος και άδικος. Καταλαβαίνω ότι τέτοια γεγονότα είναι πιθανό να συμβούν σε μία καφετέρια. Όμως δεν ήταν η πρώτη φορά που υπήρξε περιστατικό εκεί. Πριν μερικούς μήνες, το μωρό μου πήγε με μία φίλη του στο ίδιο μαγαζί και επέλεξαν να καθίσουν σε ένα τραπεζάκι με καναπέδες. Επειδή ήταν μόνο δύο άτομα και έπιασαν ένα τραπέζι για περισσότερα άτομα ο ίδιος υπεύθυνος με πολύ αγενές τρόπο τους έκανε παρατήρηση, ξεκινώντας κάπως "Καλά ρε παιδιά, είστε τρελοί;"
Σε τέτοιου είδους χώρους η υγιεινή και η ευγένεια είναι δύο απαραίτητα στοιχεία, πόσο μάλλον όταν πληρώνεις τον καφέ 4,50 ευρώ. Γι αυτό κι εγώ αποφάσισα να το γράψω εδώ καθώς ο μόνος τρόπος για να αλλάξουν συμπεριφορά οι υπεύθυνοι και να σέβονται τον πελάτη είναι να μαθαίνονται τα ελαττώματά τους, υποχρεώνοντας τους να συμμορφωθούν.
Σάλος έχει ξεσπάσει στην Ισπανία με φωτογραφία των Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς και Ζεράρ Πικέ, η οποία δείχνει τους άσους της Μπαρτσελόνα να έχουν έρθει πολύ κοντά.
H φωτογραφία τραβήχτηκε από ένα φίλαθλο της ομάδας έξω από το προπονητικό κέντρο της Μπαρτσελόνα και απεικονίζονται οι δύο άσοι της ομάδας στο πάρκινγκ μετά την προπόνηση, μόνο που βρίσκονται σε μια... "τρυφερή" στιγμή. Μέσω του facebook η εικόνα έχει κάνει τον γύρο του κόσμου, τα σχόλια είναι πολλά και κυρίως αρνητικά, μάλιστα λέγεται πως υπάρχει και... φιλάκι εκτός από... γλυκόλογα (από ότι εικάζουμε) αλλά τέτοιο ντοκουμέντο δεν έχουμε για να μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι ισχύει κάτι τέτοιο.
Τα συμπεράσματα δικά σας...
Πηγή: troktiko
Προσωπικά σχόλια:
1. Να είναι καλά τα παιδιά και να χαίρονται τον ερωτά τους.
2. Πόντος υπέρ των ομοφυλόφιλων, καθώς έτσι σπάνε τα στερεότυπα που θέλουν τους gay να είναι κραγμένες αδερφές, κουνιστοί με φτερά και glitter, κατακτώντας ένα κατεξοχήν straight χώρο. Gay μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε.
3. Διάβασα ότι το γεγονός συνοδεύτηκε από πολλά αρνητικά σχόλια, όπως ήταν αναμενόμενο αλλά και ότι έγινε group στο facebook στο οποίο απαιτούν την διαγραφή τους. Πόσο ρατσιστικό, άδικο και αβάσιμο είναι αυτό; Πως μπορείς να διαγράψεις έναν ποδοσφαιριστή λόγω της σεξουαλικής του ταυτότητας; Αντί να ενδιαφέρονται για το ταλέντο του, τις ικανότητες του και την επαγγελματική του συμπεριφορά, τους απασχολεί η εικόνα που θα βγάζει προς τα έξω...
Φέτος η Πρωτομαγιά ήταν πολύ ωραία και διαφορετική από τις άλλες. Ήταν μία πολύ καλή ευκαιρία να γνωρίσουν οι γονείς μου τον γκομενό μου. Πήγαμε μαζί στην Κοζάνη για να περάσουμε μαζί με την οικογενειά μου, αυτή την υπέροχη, ανοιξιάτικη μέρα.
Οι γονείς μου ήξεραν ότι έχω σχέση με ένα παιδί εδώ και καιρό και με είχαν ζαλίσει να τους τον γνωρίσω. "Εμείς δεν κάνει να γνωρίσουμε την σχέση σου;" μου έλεγε η μάνα μου με δήθεν παράπονο. Εγώ της απαντούσα αόριστα ότι θα της τον γνωρίσω κάποια στιγμή. Ε, λοιπόν αυτή η στιγμή έφτασε.
Στον δρόμο, το μωρό μου είχε άγχος για το αν τον συμπαθήσουν. Είχα κι εγώ λίγη αγωνία αλλά προσπαθούσα να του το κρύψω. Τα πρώτα λεπτά της συνάντησης ήταν αρκετά αμήχανα αλλά οι γονείς μου έκαναν ότι μπορούσαν για να κάνουν το αγόρι μου να νιώσει άνετα. Προσπαθούσαν να είναι φιλικοί και άνετοι. Μετά από λίγη ώρα, όλοι είχαμε χαλαρώσει αρκετά. Τρώγαμε, πίναμε και μιλούσαμε. Οι γονείς μου ζάλισαν το μωρό μου με τις πολλές ερωτήσεις καθώς εγώ δεν τους είχα μιλήσει πολύ γι αυτόν.
Κάποια στιγμή που έμεινα μόνος μου με την μάνα μου, μου είπε "Μπράβο παιδί μου, πολύ συμπαθητικό παλικάρι και είναι και πολύ όμορφος. Ότι πρέπει είναι για σένα". Ήταν μεγάλη χαρά που η μάνα μου ενέκρινε το αγόρι μου. Μου είπε μάλιστα ότι κάπως έτσι φανταζόταν τον γαμπρό της. Όταν επέστρεψα στο μωρό μου, τον είδα να συζητάει με τον πατέρα μου για δουλειές. Το κλίμα αναμεσά τους ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο. Σαν να γνωρίζονταν χρόνια.
Αργότερα, αφού σκάσαμε από το πολύ φαγητό, ήπιαμε και τον απογευματινό καφέ, όπου μερικά από τα θέματα της συζήτησης ήταν το δικαίωμα των gay στον γάμο και η υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, στα οποία οι γονείς μου είναι ένθερμοι υποστηρικτές. Μάλιστα φέτος είπαν ότι αν μπορέσουν θα έρθουν μαζί μας στο Gay Pride που θα γίνει στην Αθήνα. Πλάκα θα έχει...
Ήταν μία πολύ όμορφη μέρα. Πριν ξεκινήσουμε τον δρόμο της επιστροφής για Θεσσαλονίκη, οι γονείς μου εξέφρασαν για άλλη μία φορά πόσο χάρηκαν που γνώρισαν το μωρό μου και επανέλαβαν πολλές φορές ότι θα ήθελαν να τον ξαναδούν σύντομα. Ο δικός μου τους κάλεσε στην Θεσσαλονίκη να γνωρίσουν και τους δικούς του γονείς. Δεν περίμενα να προχωρήσει τόσο το πράγμα αλλά δεν με ενόχλησε, αντιθέτως...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ασφαλώς όλα τα παραπάνω δεν έγιναν ποτέ, είναι απλά μία ωραία αλλά φανταστική ιστορία. Αν όμως γινόταν πραγματικότητα θα ήμουν πολύ ευτυχισμένος. Ίσως κάποτε να γίνει κι αυτό. Η πραγματικότητα είναι ότι πέρασα την πρωτομαγιά μαζί με το μωρό μου εδώ στην Θεσσαλονίκη. Αλλά και μόνο που ήμουν μαζί του, δεν ήθελα κάτι παραπάνω.
Ένα από τα κριτήρια που έχουμε στην ζωή μας για το τι θα κάνουμε ή το τι θα πούμε είναι η γνώμη των άλλων για εμάς. Μας νοιάζει τόσο πολύ το τι σκέφτεται ο κόσμος για μας και τη γνώμη θα σχηματίσουν που μερικές φορές αποφεύγουμε να κάνουμε πράγματα που απολαμβάνουμε ή ακόμα και να προσποιούμαστε πως είμαστε κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είμαστε. Ειδικά στους gay και τις λεσβίες αυτό ισχύει σε μεγάλο βαθμό. Είναι λάθος βέβαια, γενικά μιλώντας, να εμποδίζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό να εκφράζεται ελευθέρα, υπό τον φόβο ότι μπορεί να δεχτούμε άσχημη κριτική ή να γίνουμε αντικείμενο κοροϊδίας.
Ασφαλώς δεν θα έπρεπε να μας νοιάζει η γνώμη των άλλω αλλά να ζούμε απλά την ζωή μας. Όσο καλό όμως και να ακούγεται αυτό, είναι λίγο ουτοπικό εφόσον ζούμε σε μία κοινωνία που βασίζεται στην αλληλεπίδραση των μελών της. Δεν μπορούμε να αδιαφορήσουμε για την οικογενειά μας, ούτε να μην λάβουμε υπόψην τις ζημιές που μπορεί να κάνει η απόλυτη ελευθερία κινήσεων που ονειρευόμαστε, στον επαγγελματικό τομέα. Οπότε τι κάνουμε; Συμβιβαζόμαστε και συμπεριφερόμαστε όπως είναι κοινωνικά αποδεκτό, αποφεύγοντας οτιδήποτε τραβηγμένο και ασυνήθιστο;
Παρακολούθησα πριν μερικούς μήνες μία πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία, στα πλαίσια μίας επαγγελματικής εκδήλωσης. Μαζί με πολλά αλλά, η ομιλήτρια ανέπτυξε ένα θέμα που θα μπορούσε να έχει τον τίτλο "Κανείς δεν νοιάζεται για ότι κάνεις". Ήταν πολύ χρήσιμα όλα αυτά που είπε και πιστεύω πως βοήθησαν πολύ κόσμο να αλλάξει κάπως την νοοτροπία του "τι θα πει ο κόσμος". Η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι όλα όσα είπε επί λέξεις αλλά κράτησα το βαθύτερο νόημα.
Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μία κοινωνικά αποδεκτή εικόνα και να την διατηρήσουμε. Φοβόμαστε να κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν, να απελευθερωθούμε πλήρως, να πάρουμε ρίσκα ή να δράσουμε έξω από τα όρια της συνηθισμένης μας συμπεριφοράς για να μην προκαλέσουμε τον χλευασμό ή την αποξένωση. Φοβόμαστε και ξοδεύουμε μεγάλη ενέργεια για να αποφύγουμε κάθε είδους άσχημη και επίπονη κριτική. Δεν αναπτυσσόμαστε και δεν εξελισσόμαστε απλά για να μην προκαλέσουμε την αντίδραση των γύρω μας.
Νομίζουμε ότι ο κόσμος νοιάζεται για εμάς και για όλα όσα που κάνουμε. ΛΑΘΟΣ! Κανείς δεν νοιάζεται. Στην πραγματικότητα ο κάθε άνθρωπος δεν αφιερώνει ούτε το 1% του χρόνου του για να ασχοληθεί με εμάς. Ο σύγχρονος κόσμος βρίσκεται πλέον σε τόσο γρήγορο ρυθμό που κανείς δεν ασχολείται με λεπτομέρειες. Ίσως ακούγεται κάπως σκληρό αλλά έτσι είναι. Με εξαίρεση ίσως την οικογένεια και τα πολύ στενά σε μας πρόσωπα, όλοι οι υπόλοιποι αδιαφορούν. Τραβάμε την προσοχή τους μόνο για όσο υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ μας και μετά μας ξεχνούν. Θα θέλαμε ίσως να νιώθουμε ότι έχουμε μεγαλύτερο αντίκτυπο αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Πίστεψε με, κανείς δεν θα χάσει τον ύπνο του εξαιτίας της εικόνας που έχει για σένα. Είμαστε απλά άλλη μία κουκίδα στον καμβά της κοινωνίας. Τίποτα ιδιαίτερο, τίποτα ξεχωριστό.
Οπότε το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να εκφραζόμαστε ελευθερα, απαλλαγμένοι από το βάρος της κριτικής. Κι αν κάποιοι ασχολούνται μαζί μας, μπορούμε απλά να αδιαφορήσουμε.
Ένα από τα τελευταία μου μουσικά κολλήματα. Απλά κομματάρα!
Και άλλο ένα, επίσης κορυφαίο, σε πιο χαρούμενο ρυθμό...
Και άλλο ένα, επίσης κορυφαίο, σε πιο χαρούμενο ρυθμό...
