Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2009

Τραγούδι - Ύμνος

Δήμητρα Γαλάνη - Σε όποιον αρέσουμε

Ό,τι μπορώ για σένα κάνω αυτό τον καιρό
και παριστάνω με λάθη σωρό κάτι γερό
να κρατηθείς.
Ό,τι μπορείς για μένα κάνε κι εσύ να χαρείς,
τα χρόνια πάνε κι ας μείνουμ' εμείς
λόγω καρδιάς, λόγω τιμής.

Σ' όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε,
πώς να χωρέσουμε τόσοι άνθρωποι στο κενό;
Σ' όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε,
πώς να συνδέσουμε περιθώρια κι ουρανό;

Ό,τι μπορώ για σένα κάνω λες κι είμαι φτερό,
σ' αεροπλάνο στον κόσμο γυρνώ κι ό,τι περνώ
μην το σκεφτείς.
Ό,τι μπορείς για μένα κάνε, βραδιάζει νωρίς
κι αλλού κοιτάνε τα μάτια θαρρείς
λόγω σκιάς, λόγω πληγής.


13 σχόλια:

Hfaistiwnas είπε...

Πες τα χρυσόστομε!

mahler76 είπε...

ύμνος όντως.

Ανώνυμος είπε...

κατουριέστε ... κιόλας!;

pisoglendis είπε...

ετσι ακριβώς κουκλίτσα...

Voltsek είπε...

Hfaistiwnas: Τα λέω, τα λέω...

mahler76: :)

Ανώνυμος: Συγνώμη;;;

pisoglendis: Κουκλίτσα;;;

Ανώνυμος είπε...

Μη ζητάς συγγνώμη! Στο σεξ όλα επιτρέπονται! Ε...!;;; :)'

simple reader είπε...

Ανώνυμος-> Αφού, όπως εσύ τουλάχιστον ισχυρίζεσαι, στο σεξ όλα επιτρέπονται, δε βρίσκεις περιττό το "κιόλας" στο πρώτο σου σχόλιο; Και γενικότερα δε βρίσκεις άκυρη την ερώτησή σου;

Υ.Γ.: Συγγνώμη, Voltsek, για το ύφος μου, αλλά βλέπω τόσες ημέρες αυτό το σχόλιο και θέλω να δώσω γροθιά στην..."ανωνυμία"! ;)

Ανώνυμος είπε...

καλά κι εσύ τόσες μέρες δεν έχεις τίποτα καλύτερο να δεις!; Κανείς δε σε παίζει ή γουστάρεις τόσο να το βλέπεις...; Και τα δύο, ε; Ιt's so simple, reader!

Voltsek είπε...

simple reader: Εκφράσου ελεύθερα...

simple reader είπε...

Ανώνυμε, για την πληροφόρησή σου, είμαι από τους τακτικότερους αναγνώστες αυτού του blog και δυσανασχετώ όταν βλέπω σχόλια σαν αυτό που έκανες εσύ. Το τι διαβάζω εγώ και πόσο συχνά το διαβάζω, είναι αποκλειστικά δικό μου δικαίωμα. Όπως δικό σου δικαίωμα είναι να εκφράζεις ελεύθερα την άποψή σου. Προφανώς, όμως, αγνοείς κάτι σημαντικό: Έχουμε όλοι το δικαίωμα στο λόγο, με την προϋπόθεση ότι ο δικός μας λόγος συνοδεύεται από επιχειρηματολογία λογική και κοινώς αποδεκτή - μόνο τότε επιτυγχάνεται ο σεβασμός στην άποψή μας. Πίσω από την ανωνυμία, ο καθένας μας έχει το θάρρος να πει ό,τι θέλει. Το ερώτημα είναι τι θα μπορούσαμε να πούμε επωνύμως. Κι από τη στιγμή που ο αρθρογράφος αυτού του blog μάς επιτρέπει να σχολιάσουμε πάνω στις δικές του σκέψεις, απόψεις και βιώματα (κάτι που είναι αποκλειστικά δική του επιλογή κι ευθύνη ως κατόχου του blog), εμείς σαφώς μπορούμε να προσθέτουμε τα σχόλιά μας, έχοντας όμως παράλληλα το χρέος να σεβόμαστε την ανωνυμία μας και να εκφραζόμαστε όπως ακριβώς θα εκφραζόμασταν επωνύμως. Παραθέτω το συγκεκριμένο σχόλιο όχι με σκοπό να ηθικολογήσω, αλλά με σκοπό να υπερασπιστώ τη δική μου άποψη, την οποία ελπίζω να συμμερίζονται και οι υπόλοιποι αναγνώστες. Από κει και πέρα, εσύ μπορείς να συνεχίσεις να γράφεις αυτά που γράφεις και με τον τρόπο που τα γράφεις, εφόσον το κρίνεις σωστό και πρέπον. Εγώ ως αναγνώστης δεν πρόκειται να ασχοληθώ ξανά με παρόμοια σχόλια, είτε αυτά προέρχονται από σένα είτε από οποιονδήποτε άλλο (ούτως ή άλλως, αυτό δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω). Να είσαι καλά.

Υ.Γ.: Το τραγούδι είναι πραγματικά υπέροχο - παράβλεψή μου να το επισημάνω στο προηγούμενο σχόλιο...

Ανώνυμος είπε...

Συμφωνώ απόλυτα με όσα τελευταίως λες, συνανώνυμε! Από απόλυτο, όμως σεβασμό δε θα στηρίξω τα λεγομενά μου σε προσωπικά βιώματα... ακριβώς επειδή από αυτά απορέουν!

Ανώνυμος είπε...

Afto pou vlepw einai oti o Voitsek mallon tha meinei PALI monos tou....

Euge...

Ανώνυμος είπε...

Να 'ταν η ζήλια ψώρα!