Για τρίτη φορά, έκανα ένα video ανασκόπησης της χρονιάς που πέρασε, με 101 φωτογραφίες σε χρονολογική σειρά. Παρόλο που ήταν μία άσχημη χρονιά και στο μεγαλύτερο μέρος της ήμουν κλεισμένος στο σπίτι, όπως όλοι μας, υπήρξαν αρκετές όμορφες στιγμές!
αναμνήσεις
διακοπές
προσωπικά
Video από τις διακοπές στη Μύκονο
Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 202000:05VoltsekΈχουμε μπει στον Νοέμβριο, πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, με κορονοϊό, lockdown κλπ και εγώ ανεβάζω video από τις καλοκαιρινές διακοπές; Ε, ναι, τι να κάνω, αφού τώρα το τελείωσα και το ανέβασα! Θα ακολουθήσουν video και από την Άνδρο και την Τήνο, τα νησιά που επισκέφτηκα στη συνέχεια.
Πάντως τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά φέτος. Συγκεκριμένα η Μύκονος, σύμφωνα με αυτά που μας έλεγαν αλλά και από προσωπική εμπειρία, συγκρίνοντας με άλλες φορές που είχα πάει παλιότερα, ήταν σχεδόν άδεια. Βέβαια από μία άποψη ήταν καλύτερα επειδή μπορούσαμε να ευχαριστηθούμε το νησί, χωρίς την πολυκοσμία.
Κάτι άλλο όμως που με στεναχώρησε είναι όταν είδα πως είχαν κλείσει ένα σημείο στη Χώρα, όπου παλιότερα γίνόταν χαμός. Ίσως το πιο γνωστό σημείο για ευκαιριακές γνωριμίες (κοινώς, γαμιστρώνας!) αλλά όχι μόνο γι αυτό. Η γενικότερη περιοχή μάζευε πολύ κόσμο, που άραζε εκεί, μία γωνιά του νησιού που είχε ιδιαίτερη ζωντάνια, πέρα από τα δημοφιλή και προβεβλημένα μέρη, όπου υπήρχε ερωτισμός στην ατμόσφαιρα. Φέτος ήταν έρημο και σκοτεινό, περιφραγμένο και διαλυμένο, με σκοπό να γίνουν κάποια έργα. 'Ηταν σοκαριστική η διαφορά, η εικόνα που είχα στο μυαλό μου με αυτό που αντίκρυσα φέτος! Άλλη μία υπενθύμιση ότι όλα στη ζωή αλλάζουν και ότι όλα κάποτε τελειώνουν.
Είναι πραγματικά απίστευτη η κατάσταση την οποία βιώνουμε. Ποιος να μας έλεγε πριν λίγο καιρό, ότι μία πανδημία θα έχει κυριεύσει τον πλανήτη, ότι κόσμος θα πεθαίνει και πως οι υπόλοιποι, θα είμαστε κλεισμένοι μέσα στα σπίτια μας... Μέσα σε όλο αυτό τον χαμό, το τελευταίο πράγμα που περίμενα, ήταν ότι θα προκύψει κάποιο φλερτ, αν και δεν κράτησε πολύ. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Με τον Μ. ήμασταν φίλοι στο facebook, τουλάχιστον δύο χρόνια και μιλούσαμε πριν καιρό αλλά μετά χαθήκαμε. Ο Μ. είναι κομμωτής και πηγαίνει και σε σπίτια. Ήθελα από καιρό να του πω να έρχεται και σε μένα, για να γλιτώσω από την διαδικασία να πηγαίνω εγώ για κούρεμα. Επίσης, θα ήταν μία καλή ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά κάποιον που είναι gay και είναι στην πόλη καταγωγής μου, καθώς όλος ο κοινωνικός μου κύκλος είναι στη Θεσσαλονίκη. Τελικά, πήρα την απόφαση λίγο πριν την αλλαγή του έτους και του είπα να έρθει. Ήρθε 2-3 φορές από τότε.
Χάρηκα για την γνωριμία, φάνηκε καλό παιδί και μου άρεσε μπορώ να πω, όμως δεν έκανα καμία κίνηση όσες φορές ήρθε, επειδή εκείνος δεν είχε δείξει κάτι αντίστοιχο και επίσης δεν ήθελα να φανεί σαν να εκμεταλλεύομαι την δουλειά του, για να του την πέσω. Ερχόμαστε στο τώρα, όπου βρισκόμαστε σε φάση καραντίνας. Αρχίζει να μου μιλάει, ενώ δεν είχαμε ιδιαίτερη επαφή και ξαφνικά μου λέει ότι θα ήθελε να κάνει κάτι μαζί μου. Ήταν ένα μικρό σοκ επειδή νόμιζα δεν ενδιαφέρεται. Του είπα ότι κι εμένα μου αρέσει και από εκείνη την στιγμή, κάτι άρχισε να γίνεται. Πως να προχωρήσει όμως το πράγμα, όταν με το ζόρι μπορείς να κυκλοφορήσεις έξω; Στο διάστημα που μιλούσαμε, βρεθήκαμε δύο φορές, πήγαμε βόλτα και μιλούσαμε.
Η όλη φάση όμως δεν κράτησε παρά μόνο μερικές μέρες. Απ ότι κατάλαβα, ξενέρωσε επειδή δεν ήμουν όσο διαχυτικός και θερμός θα ήθελε, όμως εγώ το θεωρώ φυσιολογικό να είμαι έτσι. Αντίθετα εκείνος, απ τη μια στιγμή στην άλλη, έκανε σαν να είμαστε ζευγάρι επί μήνες. Σιγά σιγά αραίωνε η επικοινωνία μας, ώσπου ένα βράδυ δεν του απάντησα σε ένα μήνυμα, επειδή δεν το είδα και αυτό ήταν το τέλος. Την άλλη μέρα του έστειλα μήνυμα και δεν απάντησε. Εκεί ξενέρωσα κι εγώ, σκέφτηκα όμως να του δώσω λίγο χρόνο, αλλιώς θα του έστελνα εγώ, για να ξεκαθαρίσουμε. Δύο μέρες μετά, μου στέλνει μήνυμα να με ρωτήσει κάτι άσχετο, με το οποίο ήθελε βοήθεια και όταν ύστερα τον ρώτησα αν έχασε το ενδιαφέρον του, πάλι δεν απάντησε. Προχθές διαπίστωσα ότι με έσβησε και από φίλο στο facebook, στο οποίο αντέδρασα με ένα block, τουλάχιστον να μην εμφανίζεται πουθενά.
Ήταν τραγικό το όλο σκηνικό. Μέσα σε 10 μέρες, από πελάτης του, έγινα η "αγαπούλα" του, όπως με αποκαλούσε, μετά δεν μου μιλούσε και μετά με έκανε unfriend! Στεναχωρήθηκα, όχι επειδή δεν προχώρησε ερωτικά. Η αλήθεια είναι ότι είχα κι εγώ τους ενδοιασμούς μου. Είναι κρίμα όμως που χάλασε η γνωριμία. Καλύτερα να μέναμε στο φιλικό. Τώρα θα πρέπει να βρω νέο κομμωτή! Κρίμα και για αυτόν όμως. Με τέτοια συμπεριφορά, δύσκολα θα βρει κάποιον. Αυτό είναι δικό του θέμα όμως. Τέλος πάντων, ας περάσει η πανδημία και βλέπουμε μετά τα ερωτικά!
Άγιος Βαλεντίνος
γνωριμία
προσωπικά
Άγιος Βαλεντίνος, παλιές και νέες γνωριμίες
Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 202021:51Voltsek
Ήρθε για άλλη μία φορά η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, την οποία φυσικά δεν γιόρτασα επειδή είμαι μόνος. Έχει γίνει πια ο κανόνας, οπότε δεν αξίζει καν να το σχολιάσω. Υπήρχαν όμως κάποιες προτάσεις, οι οποίες ήταν κάτι σαν παρηγοριά.
Η πρώτη ήταν από έναν φίλο, αν και η σχέση μας είναι περίπλοκη. Η γνωριμία μας ξεκίνησε ερωτικά, μετά γίναμε φίλοι, ύστερα ήμασταν φίλοι με προνόμια, μετά για μία περίοδο 3 χρόνων χαθήκαμε, ώσπου αρχίσαμε ξανά να μιλάμε πρόσφατα και να βγαίνουμε που και που για έναν καφέ. Βέβαια υπάρχουν πάλι πονηρά υπονοούμενα, μεταξύ σοβαρού και αστείου, ακόμα όμως δεν έχει γίνει κάτι. Του Αγίου Βαλεντίνου μου είπε ότι θα ήθελε να περνούσαμε την ημέρα μαζί αγκαλιά. Μου κάνει εντύπωση, επειδή ποτέ δεν φάνηκε να θέλει κάτι πιο σταθερό μαζί μου.
Η μεγάλη έκπληξη ήταν όμως που την ίδια μέρα, εμφανίστηκε και μία άλλη παλιά γνωριμία, εντελώς στα ξαφνικά. Είχαμε βρεθεί μόνο δύο φορές, προτού καταλάβω ότι πρόκειται για ιδιαίτερη περίπτωση. Από την πρώτη μέρα μιλούσε για αγάπη και μόνο τις βέρες που δεν είχε αγοράσει (πόση ανωριμότητα;) ενώ από την άλλη, όπως ανακάλυψα, μιλούσε με το μισό grindr και κανόνιζε μέχρι και παρτούζες! Ξέκοψα κατευθείαν εννοείται. Κάποια στιγμή, μετά από καιρό, είχε κάνει μία προσπάθεια ξανά, να με προσεγγίσει αλλά του εξήγησα ότι ούτως ή άλλως, δεν ένιωθα έλξη από την αρχή. Τώρα ξανά, μετά από 2-3 χρόνια, είπε να ξαναπροσπαθήσει. Φυσικά, δεν πρόκειται καν να ασχοληθώ.
Το καλύτερο όμως είναι ότι εδώ και λίγες μέρες, έχει προκύψει κάτι καλό. Ένα παιδί που με έκανε φίλο στο facebook, με τον οποίο μιλάμε και ενδιαφέρεται να με γνωρίσει. Φαίνεται καλή περίπτωση, θέλει πράγματα που θέλω κι εγώ και λέμε να βρεθούμε, όταν βρεθούμε και οι δύο στη Θεσσαλονίκη, καθώς και οι δύο είμαστε από άλλες περιοχές, το μόνο στραβό στην ιστορία. Αλλά χαίρομαι που μετά από καιρό, έχει βρεθεί κάτι αξιόλογο, κάτι για το οποίο μπορώ να έχω ελπίδες!
Πρώτη ανάρτηση για τη νέα χρονιά, η οποία ξεκίνησε καλύτερα από τις προηγούμενες. Συνήθως άλλαζα το χρόνο με την οικογένεια μου, δηλαδή πολύ βαρετά. Ευτυχώς φέτος, τελευταία στιγμή, κανονίσαμε να βρεθούμε κάποιοι φίλοι, στη Θεσσαλονίκη και να γιορτάσουμε μαζί.
Είναι αυτή η εποχή που κάνουμε απολογισμό και βάζουμε νέους στόχους. Αυτό που παρατηρώ κάθε φορά είναι η μικρή πρόοδος που έχω κάνει προς τους στόχους μου. Ενώ ξέρω τι θέλω και τι πρέπει να κάνω, μένω στην θεωρία και δεν προχωρώ στην πράξη. Είναι άσχημο συναίσθημα να μένεις στάσιμος και να νιώθεις ότι χάνεις χρόνο από τη ζωή σου. Μόνο προς το τέλος της χρονιάς αποφάσισα να είμαι πιο ενεργός και ελπίζω φέτος επιτέλους να κάνω περισσότερα και να πραγματοποιήσω κάποιους από τους στόχους μου, που αφορούν κυρίως τα επαγγελματικά και γενικότερα την πορεία της ζωής μου. Γενικά, οι ιδιαίτερες στιγμές της χρονιάς που πέρασε, είναι μετρημένες στα δάχτυλα.
Από άποψη ερωτικών, το 2019 ήταν απλά τραγικό. Οι γνωριμίες και οι εμπειρίες ήταν ελάχιστες. Έλειπε και η διάθεση να προσπαθώ. Τόσο καιρό μόνος, έχει γίνει συνήθεια. Ενώ θέλω πολύ να είμαι με κάποιον και μου λείπει η συντροφικότητα, σπάνια μπαίνω στον κόπο να ξεκινήσω κάτι καινούργιο. Δεν είμαι αισιόδοξος γενικά. Δεν μπορεί να συνεχιστεί όμως άλλο αυτή η κατάσταση. Φέτος, παράλληλα με όλα τα άλλα, θα επιδιώξω να είμαι πιο ενεργός και σε αυτό τον τομέα.
Στο video που ακολουθεί, μία σύντομη ανασκόπηση του 2019, μέσα από 100 φωτογραφίες, σε χρονολογική σειρά.
Μέχρι τώρα έλεγα ότι είναι δύσκολο να βρεις κάποιον για να είστε μαζί. Πλέον το θεωρώ σχεδόν ακατόρθωτο, αφού ακόμα και όταν υπάρχει αμοιβαίο ενδιαφέρον, το πράγμα δεν προχωράει.
Πριν αρκετό καιρό, μου είχε στείλει κάποιος μήνυμα στο grindr. Εγώ όμως τον είχα δει έξω και δεν μου άρεσε, κυρίως λόγω των πολλών περιττών κιλών. Ανταλλάξαμε βέβαια μερικά μηνύματα αλλά μέχρι εκεί. Πρόσφατα τον πέτυχα ξανά έξω, δύο φορές μάλιστα. Με είδε και αυτός και κατάλαβα ότι με αναγνώρισε. Αυτή τη φορά όμως, αυτό που είδα μου άρεσε. Είχε χάσει κιλά, ήταν αρκετά ανανεωμένος. Σκέφτηκα ότι θα ήθελα να τον γνωρίσω καλύτερα αλλά εφόσον στην αρχή τον είχα απορρίψει, μου φάνηκε υποκρισία να του έστελνα τώρα μήνυμα. Όμως δεν χρειάστηκε.
Μετά από λίγες μέρες, μου έστειλε αυτός. Είχα δεύτερη ευκαιρία. Αυτή τη φορά μιλήσαμε και του έδειξα ότι υπάρχει ενδιαφέρον από την πλευρά μου. Όμως κάποια στιγμή εξαφανίστηκε. Το τελευταίο μου μήνυμα δεν έχει διαβαστεί και φυσικά δεν είχε απαντηθεί. Απόρησα. Μάλλον επίτηδες είχε γίνει, αλλά γιατί;
Τρεις μέρες μετά, βγαίνω με έναν φίλο μου για ποτό και με έκπληξη διαπιστώνω ότι ο τύπος δουλεύει εκεί, στην κουζίνα. Επί μία ώρα, είχε ξεστραβωθεί να με κοιτάζει. Κάποια στιγμή μου στέλνει μήνυμα στο grindr και με ρώτησε πώς περνούσαμε. Του απάντησα και του είπα ότι θα μπορούσε να έρθει να μου μιλήσει από κοντά. Βέβαια φαινόταν αρκετά ντροπαλός.
Αφού είχε περάσει αρκετή ώρα και το μαγαζί είχε σχεδόν αδειάσει, πήρα την απόφαση, μετά από πολύ σκέψη και ανάλυση με τον φίλο μου, να πάω να του μιλήσω. Και το έκανα. Το θεωρούσα χαζό να έχουμε μιλήσει μέσω την εφαρμογής και ενώ βρισκόμασταν στον ίδιο χώρο, να μην πούμε δυο κουβέντες. Δεν είπαμε πολλά επειδή ήταν εν ώρα εργασίας. Μου έβγαλε πάντως κάτι το συμπαθητικό.
Έρχεται η ώρα να φύγουμε. Σκέφτομαι να πάω να τον χαιρετίσω και να του προτείνω αν θέλει να πάμε για έναν καφέ. Κι ενώ πλησιάζω στο bar, εκείνος με βλέπει αλλά δεν πλησιάζει. Οπότε του έκανα απλά νόημα ότι φεύγουμε. Εκεί ξενέρωσα. Ήταν κάπως ψυχρό ότι δεν κουνήθηκε δυο μέτρα για να μπορέσω να του μιλήσω. ΟΚ, σκέφτηκα, μπορεί να υπήρχε κάποιος λόγος. Μετά από όλα αυτά όμως, δεν έστειλε ποτέ ξανά μήνυμα και φυσικά ούτε κι εγώ.
Ανακεφαλαίωση: Επικοινώνησε μαζί μου δύο φορές στο grindr. Με είχε δει έξω, οπότε είχε ολοκληρωμένη εικόνα για μένα. Ακόμα και στο μαγαζί, μαζί με το μήνυμα, έστειλε και κομπλιμέντα. Μιλήσαμε πρόσωπο με πρόσωπο και στο τέλος τίποτα... Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ένας άνθρωπος που δείχνει ξεκάθαρα ότι σε γουστάρει, όταν εσύ ανταποκρίνεσαι, εξαφανίζεται. Μόνο σε ένα θαύμα ελπίζω πλέον για να γνωρίσω κάποιον!
Μπήκε ο Σεπτέμβριος, αποχαιρετούμε το καλοκαίρι και σιγά σιγά μπαίνουμε στους κανονικούς ρυθμούς της καθημερινότητας. Ο Ιούνιος ήταν αρκετά ενδιαφέρον μήνας, με φίλους, βόλτες και τα πρώτα μπάνια. Αντίθετα, ο Ιούλιος ήταν αρκετά βαρετός και βασανιστικός. Το μόνο που μου έδινε κουράγιο ήταν η σκέψη των διακοπών τον Αύγουστο. Οχτώ ολόκληρες ημέρες χαλάρωσης και ηρεμίας.
Φέτος ο προορισμός ήταν η Νάξος, η Πάρος και η Αντίπαρος. Στα δύο τελευταία είχα ξαναπάει άλλες 2-3 φορές, καθώς έχω συγγενείς εκεί αλλά είχαν περάσει πάνω από 15 από την τελευταία φορά. Στην Νάξο πήγα πρώτη φορά. Είναι ωραίο νησί, στο μεγαλύτερο του μέρος όμως είναι άγονο και έρημο. Μου έκανε εντύπωση που ενώ βρισκόμουν σε νησί, για πολύ ώρα βλέπαμε βουνά και όχι θάλασσα. Είχε κάποιες όμορφες παραλίες όπως η Αγία Άννα που ήταν από τα πιο κοσμικά μέρη αλλά και πιο έρημες και ήσυχες, όπως το Καστράκι και ο Αγιασσός. Αξίζει να την επισκεφτεί κανείς αλλά νομίζω δεν είναι για πολλές μέρες.
Η Πάρος συγκριτικά είναι πιο ζωντανό νησί, με πολύ κόσμο, μαγαζιά και πράγματα να δεις και να κάνεις. Η Νάουσα είναι το επίκεντρο της νυχτερινής ζωής, με τα αμέτρητα γραφικά σοκάκια. Για μπάνιο η Σάντα Ρόζα θύμιζε κάτι από Μύκονο ενώ οι Κολυμπήθρες δημιουργούν ένα ιδιαίτερο σκηνικό με τους σχηματισμούς των βράχων. Κάναμε επίσης μία σύντομη επίσκεψη στην Αντίπαρο. Αυτό που άξιζε περισσότερο εκεί, ήταν η επίσκεψη στο υπέροχο σπήλαιο, όπου κατεβαίνεις 400 σκαλιά προς το εσωτερικό της γης, καθώς και η θαυμάσια θέα από το σημείο εισόδου.
Ένα πράγμα που δεν έκανα στις διακοπές, ήταν να γνωρίσω κάποιον. Αν και έριχνα μία ματιά στις γνωστές εφαρμογές και μου έστελναν κάποιοι, δεν προχώρησε σε κάτι παραπάνω. Προτιμούσα να χαρώ τα μέρη και να χαλαρώσω. Άλλωστε το θέμα δεν είναι να κάνω μία αρπαχτή στις διακοπές αλλά να βρω κάτι μόνιμο εκεί που ζω. Ο φίλος μου πάντως είχε ένα τυχερό!
Πέρασα υπέροχα στις διακοπές. Το δύσκολο κομμάτι είναι όταν επιστρέφεις στην βαρετή καθημερινότητα. Αλλά έχω όμορφες αναμνήσεις να με ταξιδεύουν!
 |
| Η παραλία Πλάκα |
 |
| Η χώρα της Νάξου πανοραμικά |
 |
| Η διάσημη Πορτάρα |
 |
| Η παραλία της Αγίας Άννας |
 |
| Ηλιοβασίλεμα στην παραλία της Αγίας Άννας |
 |
| Το σπήλαιο στην Αντίπαρο |
 |
| Σπίτι στην Πάρο |
Εκτός από το τουριστικό κομμάτι, σκέφτηκα ότι η εμπειρία της επίσκεψης στη Δράμα, θα ολοκληρωνόταν αν γνώριζα κάποιον εκεί. Δεν το είχα ξανακάνει αυτό, να βρεθώ δηλαδή με κάποιον σε ένα μέρος που έχω πάει για διακοπές αλλά για όλα υπάρχει πρώτη φορά.
Μπήκα στις γνωστές εφαρμογές και μιλούσα με διάφορους. Άλλωστε, όταν βλέπουν νέα πρόσωπα, συνήθως ορμάνε όλοι. Τελικά βρέθηκα με κάποιον, που μου φάνηκε καλό και σοβαρό παιδί. Ήταν ντόπιος, 25 χρονών, σπούδαζε και παράλληλα δούλευε σε μία καφετέρια. Δώσαμε ραντεβού στο πάρκο, δίπλα στο ξενοδοχείο μου. Μου πρότεινε να πάμε κατευθείαν στο δωμάτιο, επειδή φοβόταν να τον δουν να κυκλοφορεί με έναν άγνωστο άνδρα, μιας και η πόλη είναι μικρή και δεν ήθελε να έχει αναπάντεχες συναντήσεις και να πρέπει να δίνει εξηγήσεις.
Επιστρέψαμε στο δωμάτιο μου, μιλούσαμε σχεδόν μία ώρα και σιγά σιγά, καθώς αρχίσαμε να χαλαρώνουμε, προχωρήσαμε στα χάδια, στα φιλιά και στα περαιτέρω... Ήταν ωραία, ένιωθα άνετα μαζί του. Επειδή ήταν αργά κι εκείνος ένιωθε κουρασμένος, του πρότεινα αν ήθελε να μείνει, δούλευε όμως το πρωί και έπρεπε να πάει σπίτι του για να μπορεί να ετοιμαστεί την επόμενη μέρα.
Το μόνο που με προβλημάτισε, κάτι που γίνεται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι που μετά από αυτό, δεν είχαμε άλλη επικοινωνία. Ούτε αυτός έστειλε την επόμενη μέρα, ούτε εγώ, αν και το σκεφτόμουν. Ούτε τηλέφωνα ανταλλάξαμε, ούτε facebook, τίποτα. Έτσι είναι οι ξεπέτες βέβαια, υπήρξε όμως μία πιο ανθρώπινη προσέγγιση, που σταμάτησε πριν καλά καλά αρχίσει. Είναι περίεργο να γνωρίζεις έναν άνθρωπο, να έχεις σεξουαλική επαφή μαζί του και μετά καμία συνέχεια, σαν να μη γνωριστήκατε ποτέ! Πόσο αναλώσιμος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος! Κρίμα όμως, καλό είναι και το σεξ, οι ανθρώπινες σχέσεις όμως είναι αυτές που μένουν στο τέλος και έχουν τη μεγαλύτερη αξία.
Τον περασμένο Μάρτιο, στις 24 & 25 του μηνός συγκεκριμένα, πήγα μία βόλτα στη Δράμα, για να ξεφύγω από την καθημερινότητα και να χαλαρώσω. Δεν είχα την καλύτερη διάθεση εκείνη την περίοδο και μια αλλαγή θα με βοηθούσε.
Ήταν η πρώτη φορά που πήγα στη Δράμα και έμεινα έκπληκτος από την ομορφιά της. Μεγάλα πάρκα με τρεχούμενα νερά, πλακόστρωτα δρομάκια και αμέτρητα νεοκλασικά κτίρια, πολλά από αυτά εγκαταλελειμμένα και παρατημένα βέβαια, όμως ακόμη κι αυτά έχουν μία γοητεία. Είναι μία μικρή πόλη και τις δύο ημέρες που βρισκόμουν εκεί, πήγα σχεδόν παντού, έκανα αμέτρητα χιλιόμετρα περπατώντας. Πάρκα, πλατείες, αγάλματα και γλυπτά διασκορπισμένα σε όλη την πόλη, το οθωμανικό τέμενος, ο σιδηροδρομικός σταθμός και τα παλιά βαγόνια, το κομμάτι της παλιάς πόλης με τα καφέ και τις ταβέρνες... Πολλά σημεία ενδιαφέροντος για τον επισκέπτη.
Την πρώτη μέρα η πόλη ήταν πολύ ήρεμη, σχεδόν έρημη, παρόλο που ήταν Κυριακή, με υπέροχο καιρό, και περίμενα ο κόσμος να έχει βγει έξω για βόλτα. Την επόμενη, λόγω της εθνικής επετείου, ήταν η αντίθετη κατάσταση. Πολύς κόσμος, η παρέλαση, κίνηση, φασαρία και τα μαγαζιά γεμάτα.
Η αλήθεια είναι ότι στη Δράμα δεν υπάρχουν πολλά πράγματα για να κάνεις. Είναι ιδανικό μέρος όμως για να χαλαρώσεις και να ηρεμήσεις. Θα ήθελα να έμενα άλλη μία μέρα. Είναι περίεργο πάντως που υπάρχουν τόσο όμορφα μέρη δίπλα μας και πολλές φορές τα αγνοούμε. Για μένα, αυτό το διήμερο ήταν μία ωραία εμπειρία.
Εκτός από την τουριστική περιήγηση, είχα και άλλες δραστηριότητες, αυτά όμως στο επόμενο post. Προς το παρόν, δες ένα video για να πάρεις μια ιδέα από την Δράμα.
Τον Οκτώβριο, γνώρισα ένα παιδί από Γερμανία. Μιλούσαμε μέσω tinder. Ήταν η πρώτη φορά που γνώρισα κάποιον μέσω αυτής της εφαρμογής όπως επίσης και η πρώτη φορά που θα έβγαινα με κάποιον μη ελληνικής καταγωγής. Ευτυχώς όμως μιλούσε ελληνικά, λόγω των σπουδών του, αν και κάποια μέρη της συζήτησης γινόταν στα αγγλικά. Βέβαια, όταν μιλούσαμε στα μηνύματα, δεν έγινε καμία αναφορά στο ερωτικό, ήταν απλά μια φιλική κουβέντα και θέλαμε να τα πούμε και από κοντά.
Βρεθήκαμε κάπου στο κέντρο και περπατούσαμε χαλαρά στην παραλία, το απόγευμα, με τον ήλιο να δύει, δημιουργώντας μία πολύ όμορφη ατμόσφαιρα και αρκετά ρομαντική αλλά αυτό δεν κολλούσε πολύ στην περίπτωση. Η πρώτη εντύπωση, μόλις τον είδα ήταν θετική. Όμορφος και χαμογελαστός. Μου μιλούσε για τις σπουδές του, για το πως του φαίνεται η Ελλάδα, πως είναι η ζωή στη Γερμανία και διάφορα άλλα. Κάπου κάπου σταματούσαμε για να βγάλουμε φωτογραφίες τη δύση του ηλίου. Όποιος ξέρει από Θεσσαλονίκη, ξέρει πόσο όμορφα είναι στην παραλία εκείνη την ώρα. Και πάλι, δεν μιλήσαμε καθόλου για το ερωτικά. Απορούσα αν υπήρχε ενδιαφέρον ή αν απλά ήθελε να γνωρίσει κόσμο. Τυπικά, δεν ήξερα καν αν είναι gay.
Μου άρεσε πολύ. Ήταν η πρώτη φορά, μετά από πολύ καιρό, που ενθουσιάστηκα με μία γνωριμία. Ήταν ωραίο και γλυκό παιδί, καλός και ευγενικός χαρακτήρας. Πολύ θα ήθελα να προχωρούσε η φάση μαζί του. Ακόμα όμως κι αν υπήρχε αμοιβαίο ενδιαφέρον, θα έφευγε τον Δεκέμβριο από την Ελλάδα, όποτε δεν θα μπορούσε να υπάρξει μέλλον μεταξύ μας.
Αποχαιρετιστήκαμε με μία αγκαλιά. Εγώ ήμουν μπερδεμένος με το νόημα αυτής της γνωριμίας. Υπήρχε ερωτικό ενδιαφέρον από τη μεριά του; Θα ξαναβρισκόμασταν; Πως του φάνηκα σαν άτομο; Αφού περάσαν δύο μέρες, μιας και δεν ήθελα να φανώ πιεστικός, του έστειλα ένα μήνυμα και του είπα ότι χάρηκα πολύ που τον γνώρισα και ότι θα ήθελα να ξαναβρεθούμε. Μου απάντησε ότι κι εκείνος χάρηκε αλλά ότι δεν με έβλεπε ερωτικά και ότι "θα δούμε" σχετικά με την συνάντηση. Δεν ξαναμιλήσαμε από τότε.
Αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ είναι αν εξαρχής δεν ήθελε κάτι παραπάνω από μια απλή γνωριμία. Άλλωστε θα έφευγε μετά από δύο μήνες. Άσχετα από την εξέλιξη, δεν το μετάνιωσα. Ήταν ένα απολαυστικό απόγευμα με ένα πολύ συμπαθητικό παιδί.
 |
| Το ηλιοβασίλεμα εκείνης της μέρας |
ζωή
μοναξιά
προσωπικά
Οι γιορτές, το νέο έτος και η ανασκόπηση του 2018
Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 201922:08Voltsek
Πρώτο post για το 2019, με μια μικρή καθυστέρηση, μιας και ο Ιανουάριος ήδη φτάνει στο τέλος του.
Ευτυχώς στις γιορτές πέρασα καλά, παρόλο που περίμενα να είναι τελείως βαρετά. Ειδικά όταν ακύρωσα το ταξίδι στην Αθήνα, όπου σκόπευα να πάω για τα Χριστούγεννα, όπως το 2017. Είχα και τα γενέθλια μου, τα οποία πέρασα με έναν πολύ καλό μου φίλο και την ξαδέρφη του, στη Θεσσαλονίκη. Μετά, η απρόσμενη άφιξη κάποιων συγγενών, από τους ελάχιστους που συμπαθώ, έδωσαν ζωντάνια και ενδιαφέρον στις γιορτές. Μόνο η Πρωτοχρονιά ήταν κάπως αδιάφορη.
Η έντονη κακοκαιρία και οι χιονοπτώσεις με έκλεισαν μέσα στο σπίτι, στις αρχές του έτους. Ούτε για δουλειά δεν πήγαμε για δέκα μέρες. Ήταν μία πολύ καλή ευκαιρία να χαλαρώσω, να κάνω τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και να θέσω ένα πλάνο για το 2019. Δυστυχώς πολύ συχνά βάζω στόχους τους οποίους παραμελώ, ακόμα και για πράγματα που μου αρέσουν. Η αναβλητικότητα πάντα ήταν ένα πρόβλημα για μένα. Είναι άσχημο να υπόσχεσαι στον εαυτό σου κάθε φορά ότι θα αλλάξουν όλα και κάθε φορά όλα να μένουν ίδια, όχι επειδή δεν τα κατάφερες, αλλά επειδή δεν προσπάθησες αρκετά. Σε αυτή την περίπτωση, δεν έχεις κάπου να ρίξεις το φταίξιμο, παρά μόνο στον ίδιο σου τον εαυτό.
Αυτό που θέλω πραγματικά είναι να γνωρίσω επιτέλους κάποιο αξιόλογο άτομο, να βρω έναν άνθρωπο να είμαστε μαζί. Έχω βαρεθεί την μοναξιά. Έχω ξεχάσει εκείνο το όμορφο συναίσθημα του να έχεις κάποιον να αγαπάς και να σε αγαπάει. Είναι και άλλα όμως.Γενικά, πρέπει να βάλω τη ζωή μου σε μία τάξη. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος όμως. Ίσως φέτος να έχω στη ζωή μου αυτά που δεν μπόρεσα να έχω πέρυσι.
Μια γρήγορη ματιά στη χρονιά που πέρασε, με ένα video από το κανάλι μου:
Κάτω από το σπίτι μου έχει ανοίξει εδώ και καιρό ένα μαγαζί γνωστής αλυσίδας, με καφέδες, σάντουιτς και είδη περιπτέρου. Υπάρχουν δεκάδες τέτοια μαγαζιά σε όλη τη Θεσσαλονίκη. Εκεί δουλεύει ένα παιδί που μου αρέσει. Τον έβλεπα συχνά όταν περνούσα απ έξω και κάποιες φορές με εξυπηρέτησε εκείνος, όταν πήγα για να αγοράσω κάτι. Μάλιστα, μια φορά του έπιασα κουβέντα για ένα άσχετο θέμα επειδη ήθελα να τον κάνω να με θυμάται και να μην είμαι απλά ένας ακόμη πελάτης. Ήταν φιλικός και ανταποκρίθηκε στη συζήτηση, δεν φάνηκε να το κάνει με το ζόρι.
Η έκπληξη ήρθε πρόσφατα, όταν άνοιξα το grindr για να ρίξω μια ματιά. Πλέον μπαίνω για λίγο και το κλείνω καθώς δεν περιμένω να βρω κάτι ενδιαφέρον. Τον είδα στα πρώτα προφίλ, σε μικρή απόσταση. Ξαφνιάστηκα ευχάριστα. Παρόλο που μου άρεσε αυτός, δεν υπήρχε κάποια ένδειξη ότι είναι gay, γι αυτό δεν περίμενα ότι θα γίνει κάτι. Τώρα όμως είχε αλλάξει η κατάσταση.
Το ερώτημα είναι πως να το διαχειριστώ από δω και πέρα. Το γεγονός ότι ξέρω ότι είναι ομοφυλόφιλος ή έστω bi, είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Λογικά με είδε και αυτός στο grindr και φαντάζομαι ότι με κατάλαβε. Οπότε τώρα που ξέρω, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να δράσω; Να τον προσεγγίσω διακριτικά; Να του την πέσω στα ίσια ή μήπως να του στείλω μήνυμα στην εφαρμογή;
Το τελευταίο δεν μου αρέσει αν και είναι το πιο εύκολο. Πάντα πίστευα ότι αυτός ο τρόπος είναι απρόσωπος και ψυχρός. Τώρα που μπορώ να του μιλήσω πρόσωπο με πρόσωπό, να κρυφτώ πίσω από μια οθόνη; Κάποιοι φίλοι μου είπαν να τον καλέσω στο σπίτι μου για καφέ, μιας και είναι πάνω από το μαγαζί αλλά αυτό πάλι μου φαίνεται πολύ επιθετικός τρόπος. Άλλωστε δεν ξέρω αν εγώ του αρέσω. Επίσης, δεν θέλω να τον κάνω να νιώσει άβολα, μιας και είναι ο χώρος εργασίας του και δεν θέλω να τον εκθέσω. Αυτό που σκέφτομαι είναι να πάω μια δυο φορές, να είμαι φιλικός και να του μιλήσω όσο περισσότερο μπορώ, να δω και αυτός πως θα είναι απέναντί μου και εν τέλει να του πω να πάμε για έναν καφέ ή κάτι τέτοιο.
Αν προχωρήσει το πράγμα ή έστω αν βγούμε για να γνωριστούμε καλύτερα, θα χαρώ πάρα πολύ. Θα είναι μία γνωριμία με κάποιον που απλά έτυχε να συναντηθούν οι δρόμοι μας και όχι με κάποιον άγνωστο μέσω κάποιας εφαρμογής.
γκόμενος
προσωπικά
χωρισμός
Νο 768: Η επέλαση των πρώην (part 2)
Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 201812:30VoltsekΜετά τον έναν πρώην που ήθελε επανασύνδεση, ήρθε και η σειρά του δεύτερου. Με τον Ρ. γνωριστήκαμε τον Δεκέμβριο του 2017 και η όλη κατάσταση κράτησε περίπου δύο εβδομάδες, δεν είναι κανονικός πρώην δηλαδή, αλλά μία γνωριμία. Είχα γράψει στο blog τότε γι αυτόν. Από τη μία ήταν τρομερά ενθουσιασμένος που γνωριστήκαμε και έλεγε ότι ήθελε να είμαστε μαζί, παράλληλα όμως μιλούσε με άλλους σε διάφορες εφαρμογές γνωριμιών, έστελνε γυμνές φωτογραφίες και κανόνιζε ακόμη και για τρίο. Για καλή μου τύχη όμως, μέσω κάποιων φίλων έμαθα την αλήθεια και ξέκοψα αμέσως μαζί του. Από τότε δεν είχαμε επικοινωνία. Ήξερα όμως ότι αυτός με ακολουθεί στο instagram, χωρίς όμως κάποια περαιτέρω αλληλεπίδραση.
Ξαφνικά μια μέρα, με αφορμή κάτι που είχα ανεβάσει, μου έστειλε ένα μήνυμα. Σύντομα μου ζήτησε να ξανακάνουμε μία προσπάθεια. Εγώ του απάντησα με χιούμορ, άλλωστε μόνο για γέλια ήταν αυτό που πρότεινε. Να ξαναπροσπαθήσουμε για ποιο πράγμα; Τη γνωριμία των δύο εβδομάδων; Που αυτός άλλα έλεγε και άλλα έκανε;
Η αλήθεια είναι ότι δεν μου άρεσε πολύ, ακόμη και τότε αλλά ήθελα να δώσω μια ευκαιρία. Μου αρέσει να το πάω χαλαρά, αντιθέτως εκείνος προχωρούσε πολύ γρήγορα, σε σημείο που με έκανε να ασφυκτιώ. Δεν μπορείς σε τόσο σύντομο διάστημα, να μιλάς για αγάπες και να κάνεις μακροπρόθεσμα σχέδια. Για να μην αναφερθώ στο κόλλημα του με την εκκλησία, κάτι με το οποίο εγώ δεν έχω καμία σχέση. Γι αυτό, ούτε για πλάκα δεν μπορώ να σκεφτώ την επανασύνδεση. Για την ακρίβεια απορώ πως προσπάθησα και την πρώτη φορά μαζί του!
Είναι η ειρωνεία της μοίρας. Μου στέλνει πίσω αυτούς που δεν θέλω και εκείνον που θέλω ακόμα και μου λείπει, τον κρατάει μακριά μου. Αν ο Μ, η τελευταία μου ουσιαστική σχέση, μου ζητούσε να τα ξαναβρούμε, θα δεχόμουν αμέσως. Αλλά ξέρω δυστυχώς ότι δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση.
Είναι η ειρωνεία της μοίρας. Μου στέλνει πίσω αυτούς που δεν θέλω και εκείνον που θέλω ακόμα και μου λείπει, τον κρατάει μακριά μου. Αν ο Μ, η τελευταία μου ουσιαστική σχέση, μου ζητούσε να τα ξαναβρούμε, θα δεχόμουν αμέσως. Αλλά ξέρω δυστυχώς ότι δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση.
γκόμενος
προσωπικά
πρώην
Νο 767: Η επέλαση των πρώην (part 1)
Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 201814:06Voltsek
Το 2014 είχα μία σχέση που κράτησε για περίπου εννέα μήνες. Ο χωρισμός μας ήταν επεισοδιακός, με καυγάδες, βρισιές και κακίες, περισσότερο από τη μεριά του άλλου, καθώς εμένα δεν με ένοιαζε και τόσο, οπότε ήμουν σχετικά αδιάφορος. Δεν ήταν άλλωστε μία σχέση από έρωτα αλλά κυρίως από ανάγκη για συντροφικότητα. Διακόπηκε ασφαλώς η επικοινωνία μας και εγώ τον έκανα block στο facebook, πιο πολύ για να μην με κατασκοπεύει, κάτι το οποίο θεωρούσα πιθανό.
Τέσσερα χρόνια μετά, ο πρώην έκανε την επανεμφάνιση του. Πρώτα προσέγγισε έναν φίλο μου μέσω facebook, τον οποίο μάλιστα δεν είχε συμπαθήσει, όπως μου είχε πει τότε. Τώρα όχι μόνο του μιλούσε, αλλά υπήρχε κι ένα διακριτικό φλερτ. Παράλληλα όμως τον ρωτούσε για μένα και εξέφρασε την επιθυμία να τα ξαναβρούμε. Το οποίο ήταν περίεργο, όχι μόνο επειδή πέρασε τόσος καιρός αλλά επειδή όταν χωρίσαμε, μου έλεγε ότι δεν άξιζα και ότι μετάνιωσε που τα είχαμε. Να όμως τώρα που διαψεύδει ο ίδιος τα λεγόμενα του.
Το ίδιο διάστημα μίλησε και μαζί μου, μέσω μίας εφαρμογής γνωριμιών, χωρίς να καταλάβω αρχικά ποιος ήταν. Είπαμε τα νέα μας και μου είπε ότι θα ήθελε να βρεθούμε και από κοντά κάποια στιγμή. Μετά τον πέτυχα τυχαία στο pride και προς το τέλος, ήρθε να με βρει κι έκατσε για λίγο μαζί μας. Διέκρινα μία αμηχανία και από το αινιγματικό του χαμόγελο, καταλάβαινα τι είχε στο μυαλό του. Εγώ όμως το έπαιξα άνετος, δεν είπα τίποτα, ούτε κι αυτός όμως περί επανασύνδεσης.
Κάπου κάπου, μου στέλνει μηνύματα και θέλει ακόμα να βρεθούμε αλλά δεν έχει βολέψει. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν θέλω, αν και αρχικά δεν είχα αντίρρηση. Νιώθω ότι δεν έχουμε κάτι να πούμε, ούτε είναι από τις περιπτώσεις που θα μπορούσαμε να γίνουμε φίλοι. Άλλωστε αυτός θέλει να τα ξαναβρούμε, κάτι το οποίο εγώ αποκλείω. Μου είχε περάσει η σκέψη μόνο για σεξουαλική επαφή, μιας και σε αυτόν τον τομέα, υπήρχε χημεία, όμως έμαθα από τον φίλο μου, που του τα είπε ο πρώην μου, ότι είχε διάφορες συνευρέσεις, ακόμα και ομαδικές, και ξενέρωσα. Είναι και το θέμα των ΣΜΝ που με φοβίζει κάπως. Οπότε, πλέον δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να γίνει κάτι μεταξύ μας. Δεν αξίζει το ξαναζεσταμένο φαγητό ούτως ή άλλως...
ομοφοβία
προσωπικά
φωτογραφίες
Νο 765: Ημέρα κατά της ομοφοβίας και προσωπικά νέα
Παρασκευή 18 Μαΐου 201822:08Voltsek
Χθες, 17 Μαΐου ήταν η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας. Εν συντομία:
"Η 17η Μαΐου έχει καθιερωθεί ως διεθνής ημέρα κατά της ομοφοβίας. Ο λόγος που επιλέχθηκε η συγκεκριμένη ημερομηνία, οφείλεται στο γεγονός ότι στις 17 Μαΐου 1990, η ομοφυλοφιλία έπαψε να θεωρείται ασθένεια από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Στις 19 Ιανουαρίου 2006 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με συντριπτική πλειοψηφία αναγνώρισε το συμβολισμό της ημέρας αυτής και με ψήφισμά του κάλεσε τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναλάβουν δράσεις για την εξάλειψη των διακρίσεων λόγω ομοερωτικού προσανατολισμού."
Περισσότερα εδώ.
Σε άλλα νέα, η ζωή κυλάει ήρεμα και βαρετά, δουλειά - σπίτι, δουλειά - σπίτι. Ευτυχώς υπάρχει το γυμναστήριο και ξεσπάω εκεί. Μάλιστα, οι κόποι των τελευταίων μηνών αποδίδουν, βλέπω βελτίωση στο σώμα μου και οι αντοχές μου έχουν αυξηθεί. Μόνο η ρημάδα η κοιλιά δεν λέει να φύγει, αλλά πως να γίνει αυτό, αφού δεν προσέχω τι τρώω; Όμως το φαγητό είναι απόλαυση, πως να το στερηθείς; Απ' την άλλη βέβαια, όταν βλέπω παλικάρια γυμνασμένα, με λεπτά κορμιά και κοιλιακούς, με πιάνει τρελή ζήλια και αισθάνομαι άσχημα. Άσε που δεν πρόκειται κανένας από αυτούς να γυρίζει να με κοιτάξει, καθώς αυτοί οι τύποι ψάχνουν κάτι ανάλογο.
Αυτό το σαββατοκύριακο προβλέπεται κάπως ενδιαφέρον καθώς έχω προγραμματίσει να πάω στο θέατρο, μετά από πάρα πολύ καιρό. Θα πάω επίσης στο φεστιβάλ των Vegan, όπου θα δω κάποιους φίλους, που γνώρισα πρόσφατα, σε παρόμοιο γεγονός . Αν προλάβω, ίσως να περάσω και από μία έκθεση ζωγραφικής, που κάνει ένας φίλος μου καλλιτέχνης. Οπότε, οι επόμενες μέρες θα είναι γεμάτες και ευχάριστες.
Για το κλείσιμο, πάρε και μία φώτο από το insta μου:
"Η 17η Μαΐου έχει καθιερωθεί ως διεθνής ημέρα κατά της ομοφοβίας. Ο λόγος που επιλέχθηκε η συγκεκριμένη ημερομηνία, οφείλεται στο γεγονός ότι στις 17 Μαΐου 1990, η ομοφυλοφιλία έπαψε να θεωρείται ασθένεια από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Στις 19 Ιανουαρίου 2006 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με συντριπτική πλειοψηφία αναγνώρισε το συμβολισμό της ημέρας αυτής και με ψήφισμά του κάλεσε τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναλάβουν δράσεις για την εξάλειψη των διακρίσεων λόγω ομοερωτικού προσανατολισμού."
Περισσότερα εδώ.
Σε άλλα νέα, η ζωή κυλάει ήρεμα και βαρετά, δουλειά - σπίτι, δουλειά - σπίτι. Ευτυχώς υπάρχει το γυμναστήριο και ξεσπάω εκεί. Μάλιστα, οι κόποι των τελευταίων μηνών αποδίδουν, βλέπω βελτίωση στο σώμα μου και οι αντοχές μου έχουν αυξηθεί. Μόνο η ρημάδα η κοιλιά δεν λέει να φύγει, αλλά πως να γίνει αυτό, αφού δεν προσέχω τι τρώω; Όμως το φαγητό είναι απόλαυση, πως να το στερηθείς; Απ' την άλλη βέβαια, όταν βλέπω παλικάρια γυμνασμένα, με λεπτά κορμιά και κοιλιακούς, με πιάνει τρελή ζήλια και αισθάνομαι άσχημα. Άσε που δεν πρόκειται κανένας από αυτούς να γυρίζει να με κοιτάξει, καθώς αυτοί οι τύποι ψάχνουν κάτι ανάλογο.
Αυτό το σαββατοκύριακο προβλέπεται κάπως ενδιαφέρον καθώς έχω προγραμματίσει να πάω στο θέατρο, μετά από πάρα πολύ καιρό. Θα πάω επίσης στο φεστιβάλ των Vegan, όπου θα δω κάποιους φίλους, που γνώρισα πρόσφατα, σε παρόμοιο γεγονός . Αν προλάβω, ίσως να περάσω και από μία έκθεση ζωγραφικής, που κάνει ένας φίλος μου καλλιτέχνης. Οπότε, οι επόμενες μέρες θα είναι γεμάτες και ευχάριστες.
Για το κλείσιμο, πάρε και μία φώτο από το insta μου:
Αυτή είναι η πρώτη ανάρτηση για το 2018, με μεγάλη καθυστέρηση. Ήρθε όμως μαζί με μία μεγάλη ανανέωση στο blog, όπως είναι εμφανές. Ελπίζω να αποτελέσει αφορμή για να γράφω πιο συχνά. Θα ήθελα να ακούσω γνώμες για την νέα εμφάνιση.
Τον Φεβρουάριο έκανα τρεις καινούργιες γνωριμίες. Η μία ήταν φιλική ενώ οι άλλες δύο ήταν στον ερωτικό τομέα, πολλά υποσχόμενες αρχικά αλλά στην πορεία τα πράγματα άλλαξαν. Θα γράψω περισσότερα γι αυτό σε επόμενο post.
Τι έχει γίνει όλο αυτό το διάστημα που ήμουν απών; Αρκετά πράγματα. Ίσως το πιο σημαντικό ήταν το γεγονός ότι πήγα στην Αθήνα για τα Χριστούγεννα. Είχα ανάγκη να ξεφύγω και αυτό το ταξίδι ήταν ότι χρειαζόμουν. Ήταν μόνο για τρεις μέρες όμως πέρασα πραγματικά υπέροχα. Είδα φίλους, έκανα νέες γνωριμίες και γύρισα αρκετά στην πόλη.
Η πρωτοχρονιά αντιθέτως ήταν αρκετά ήσυχη και βαρετή. Οικογενειακά, με πολύ φαγητό και πολύ καθισιό. Τίποτα το ιδιαίτερο. Μέσα στον Ιανουάριο πάντως, πήραμε μία γεύση από χιόνια, έστω και για λίγο! Η φωτογραφία είναι από την Σιάτιστα, μία κωμόπολη κοντά στην πόλη μου. Γενικά, ήταν ένας πολύ ήρεμος μήνας.
Τον Φεβρουάριο έκανα τρεις καινούργιες γνωριμίες. Η μία ήταν φιλική ενώ οι άλλες δύο ήταν στον ερωτικό τομέα, πολλά υποσχόμενες αρχικά αλλά στην πορεία τα πράγματα άλλαξαν. Θα γράψω περισσότερα γι αυτό σε επόμενο post.
απιστία
γκόμενος
γνωριμία
Μία ανούσια γνωριμία, μέρος δεύτερο
Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 201701:15Voltsek
Αυτή είναι η συνέχεια της γνωριμίας μου με τον Ρ. που έγραψα σε προηγούμενο post, ο οποίος ενώ έλεγε συνέχεια πόσο με θέλει, πίσω από την πλάτη μου έκανε άλλα. Ευτυχώς όμως η τύχη ήταν με το μέρος μου κι έμαθα τι συμβαίνει.
Έχω έναν φίλο που γνώριζε τον Ρ. από παλιά. Αυτός ο φίλος μου λοιπόν, βγήκε ραντεβού με ένα παιδί και έτυχε να αναφέρει κάποια πράγματα και εν συντομία, αποδείχθηκε ότι ο "δικός μου" μιλούσε με το παιδί που βγήκαν για καφέ και μάλιστα του έστειλε και γυμνή φωτογραφία. Το τραγικό είναι ότι παραδέχθηκε πως είναι σε σχέση (έτσι έβλεπε αυτός την γνωριμία της μίας εβδομάδας!) αλλά ότι υπάρχει το θέμα της απόστασης, λες και αυτό δικαιολογεί το να ψάχνεται με άλλους. Ξαφνιάστηκα αλλά το πήρα ψύχραιμα. Άλλωστε αντιμετώπιζα πολύ χαλαρά αυτή τη γνωριμία, καθώς δεν ένιωθα κάτι έντονο.
Μία εβδομάδα μετά, το σκηνικό επαναλαμβάνεται. Ο Ρ. μιλούσε και με άλλον γνωστό του δικού μου φίλου και μάλιστα κανόνιζαν τρίο! Εκεί πια κατάλαβα ότι έχω να κάνω με έναν μεγάλο ψεύτη. Ο Ρ. που δήθεν χαιρόταν τόσο πολύ που γνωριστήκαμε, μιλούσε με άλλους σε τουλάχιστον τρεις διαφορετικές εφαρμογές. Ο φίλος μου, μου είχε στείλει τις συνομιλίες σε screenshot, οπότε ήμουν σίγουρος για το τι γίνεται. Τις επόμενες μέρες του πετούσα συνέχεια σπόντες αλλά φυσικά δεν παραδέχθηκε τίποτα. Η θέση μου ήταν δύσκολη, επειδή δεν ήθελα να εκθέσω τον φίλο μου, που ήταν ο ενδιάμεσος κρίκος σε αυτή την ιστορία.
Ήταν πολύ καλός ηθοποιός. Ένιωθα ότι μιλάω με δύο διαφορετικούς ανθρώπους, ξέροντας τι κάνει στα κρυφά και τι έλεγε σε εμένα. Το ποτήρι ξεχείλισε όμως όταν μου είπε ότι είναι αυστηρά μονογαμικός. Εκεί ξέσπασα και του είπα ότι ξέρω τα πάντα. Όταν πια κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να ξεφύγει, τα παραδέχθηκε όλα. Ή τουλάχιστον αυτά για τα οποία ήξερε ότι έχω αποδείξεις. Βέβαια δεν νομίζω να είχε προλάβει να κάνει κάτι παραπάνω από το να μιλάει με άλλους, όλη αυτή η κοροϊδία όμως, μου έδωσε να καταλάβω με τι άτομο έχω να κάνω και ότι δεν θα μπορούσα να τον εμπιστευτώ ποτέ.
Ακολούθησε μία νύχτα με πολλά μηνύματα και τηλέφωνα, γεμάτα δήθεν μετάνοια και παρακάλια να τα ξαναβρούμε. Εγώ όμως είχα ξενερώσει τόσο πολύ, που δεν υπήρχε περίπτωση να τα παραβλέψω όλα αυτά. Το επόμενο πρωί, συνεχίστηκε η προσπάθεια από μέρους του αλλά εγώ ήμουν ανένδοτος. Φαίνεται όμως ότι η αγάπη που έλεγε συνέχεια ότι νιώθει για μένα (πότε πρόλαβε;) έσβησε γρήγορα, καθώς την επόμενη μέρα ήταν ήδη στο grindr!
Οπότε έληξε άδοξα και αυτή η γνωριμία των τριών εβδομάδων, η μόνη για το 2017. Ας ελπίσουμε ότι η επόμενη χρονιά θα φέρει επιτέλους έναν σωστό άνθρωπο στη ζωή μου!
Πρόσφατα, γνώρισα τον Ρ. ο οποίος αποδείχθηκε μία ιδιαίτερη περίπτωση. Η επαφή έγινε μέσω από κάποια εφαρμογή για chat. Κάποια στιγμή, κανονίσαμε να βρεθούμε στη Θεσσαλονίκη. Εγώ θα έφευγα για λίγο από το πατρικό μου και εκείνος θα ερχόταν από το χωριό του, στην Κατερίνη όπου μένει μόνιμα. Το αρχικό πλάνο ήταν να πάμε για καφέ, για να μιλήσουμε και να γνωριστούμε καλύτερα. Είχαμε μοιραστεί ελάχιστες προσωπικές πληροφορίες και δεν ήξερε σχεδόν τίποτα ο ένας για τον άλλον. Όταν όμως συναντηθήκαμε και ξεπέρασε τον δισταγμό του, πρότεινε να πάμε σπίτι μου. Δεν μου άρεσε αυτό επειδή μου φάνηκε πολύ βιαστικό. Ήταν στην ουσία ένας ξένος ακόμη.
Τελικά πήγαμε στο σπίτι μου, τα είπαμε και σύντομα ακολούθησαν πιο τρυφερές κινήσεις, αγκαλιές, φιλιά κλπ. Γρήγορα κατάλαβα ότι άνηκε σε μία κατηγορία που έχω συναντήσει πολλές φορές. Ήταν μικρός, 21 ετών και άπειρος, οπότε ο ενθουσιασμός του τον έκανε να βιάζεται, θεώρησε την συνάντηση μας την αρχή μιας σχέσης και μου έλεγε πράγματα από την πρώτη μέρα, που συνήθως τα λες μετά από μήνες. Δεν μπορώ να πω ότι με ξετρέλανε αλλά φαινόταν καλό παιδί. Άλλωστε ήμουν καιρό μόνος, όποτε θα μου άρεσε να έχω μία μικρή περιπέτεια, ξέροντας ότι μάλλον δεν θα είχαμε πολύ μέλλον. Εκείνος βέβαια ήδη φανταζόταν μια κοινή ζωή μαζί!
Μετά από μία εβδομάδα βρεθήκαμε ξανά. Αυτή τη φορά πήγα εγώ στην Κατερίνη, για να δω εκείνον αλλά κι έναν φίλο μου που βρίσκεται εκεί. Ήταν μία καλή αφορμή για να κάνω μια βόλτα και να αλλάξω παραστάσεις. Τελικά ο φίλος μου δεν μπόρεσε να έρθει, αλλά πέρασα ωραία με τον Ρ. Πήγαμε για φαγητό, μου έδειξε διάφορα μέρη στην πόλη, κάναμε βόλτα δίπλα σε ένα ποτάμι και επισκεφτήκαμε μία εκκλησία. Το μόνο αδιάφορο σημείο της μέρας και αυτό επειδή εγώ είμαι άθρησκος ενώ εκείνος είναι πολύ της εκκλησίας. Μάλιστα ψέλνει και κάνει αγιογραφίες. Ήταν κι αυτό ένα στοιχείο που φανέρωνε ότι δεν ταιριάζαμε.
Ακόμα κι έτσι όμως, μου άρεσε που είχα κάποιον να με σκέφτεται και να μου λέει γλυκόλογα, έστω κι αν τις περισσότερες φορές γινόταν υπερβολικός ή με πίεζε να εκφραστώ κι εγώ με τον ίδιο τρόπο, παρόλο που δεν ένιωθα έτσι. Του το είπα όπως για να είμαι ειλικρινής απέναντι του. Απ' ότι φάνηκε όμως, εκείνος δεν ήξερε τι σημαίνει η λέξη ειλικρίνεια.
Η συνέχεια στο επόμενο post!
Τέλος Σεπτεμβρίου έκλεισα ένα χρόνο που χώρισα από την τελευταία μου σχέση. Δεν θυμόμουν την ακριβή ημερομηνία όμως το facebook, με τις υπενθυμίσεις των παλιών αναρτήσεων, φρόντισε να μου φρεσκάρει τη μνήμη. Είδα που ανέβαζα τα ανάλογα λυπητερά τραγούδια και κοιτώντας ύστερα τα τελευταία μηνύματα που είχαμε ανταλλάξει, τα οποία φυσικά και δεν έχω σβήσει, θυμήθηκα την ακριβή ημερομηνία που η μοναξιά ήρθε και ποτέ δεν έφυγε.
Δεν έχω ιδέα τι κάνει, πως περνάει, αν με σκέφτεται καθόλου. Δική του επιλογή να ξεκόψει, όπως ήταν και η απόφαση του χωρισμού. Δεν με απασχολεί όμως τόσο πολύ πια ο χωρισμός, το πήρα απόφαση. Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι όλο αυτό το διάστημα, ήταν εντελώς κενό ερωτικά. Έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς φλερτ, λίγη τρυφερότητα, μία ζεστή αγκαλιά. Ούτε μία στιγμή δεν ένιωσα αυτό το όμορφο συναίσθημα του να είσαι με κάποιον, που η σκέψη του σε κάνει να χαμογελάς.
Μεγάλο ρόλο σε αυτό έπαιξε το γεγονός ότι σχεδόν μόνιμα πια βρίσκομαι στο πατρικό μου στην επαρχία, οπότε αυτομάτως οι επιλογές και οι ευκαιρίες μειώνονται δραματικά, όπως και η ελευθερία κινήσεων. Και ακόμα χειρότερα τα κάνει η κακή ψυχολογία, η έλλειψη διάθεσης για προσπάθεια και αισιοδοξίας για την πιθανότητα να βγει κάτι καλό. Και όσο είμαι μόνος, τόσο πέφτει η ψυχολογία, ένας φαύλος κύκλος που δεν τελειώνει ποτέ.
Ένας χρόνος με αδιάφορες συζητήσεις στις εφαρμογές γνωριμιών, ανούσιες κουβέντες, οι ίδιες και οι ίδιες κάθε φορά, χωρίς να βγαίνει κάτι. Κάποιοι που έδειξαν ενδιαφέρον και ακόμα δείχνουν, δεν με ελκύουν εμφανισιακά ή πνευματικά. Κάποιοι έγιναν φίλοι, είναι ένα κέρδος και αυτό αλλά όχι το ζητούμενο. Κάποιοι που ήθελα εγώ, δεν ανταποκρίθηκαν. Η κλασική ιστορία! Δεν περίμενα να είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί κάποιος που θα ταιριάζουμε σε κάποια βασικά σημεία.
Και η μοναξιά έχει ριζώσει και γίνεται αβάσταχτη μέρα με τη μέρα. Και μαζί της φέρνει την απελπισία και την απογοήτευση. Τι νόημα έχει μία ζωή χωρίς κάποιον να την μοιραστείς; Να μην έχεις αυτό τον έναν, που ξέρεις ότι ακόμα και τις χειρότερες μέρες, θα δώσει λίγο χρώμα στην μαυρίλα σου. Να βλέπεις ζευγάρια δίπλα σου και να κατηγορείς τον εαυτό σου που δεν είσαι ικανός να βρεις κι εσύ το ταίρι που σου αναλογεί. Και να μην έχεις καμία ελπίδα ότι κάποτε θα βρεις αυτό που ψάχνεις. Πονάει να μην έχεις το μόνο πράγμα που θες τόσο πολύ.
