Αυτό που τον προβλημάτιζε ήταν η απόσταση που μας χωρίζει. Μικρή μεν αλλά δεν παύει να είναι ένα εμπόδιο. Η προηγούμενη, επί τρία χρόνια, σχέση του ήταν επίσης από απόσταση. Οπότε δεν θέλει να ξεκινήσει πάλι κάτι υπό τις ίδιες συνθήκες. Αυτό ήταν ένα θέμα που απασχολούσε κι εμένα. Ο Κ. δουλεύει τις καθημερινές οπότε μόνο τα ΣΚ θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε. Θα ήταν όπως το αποκάλεσα και στον κολλητό μου, σχέση του Σαββατοκύριακου. Επίσης εκείνος μένει με τους δικούς του οπότε ξεχνάμε και την επιλογή να πηγαίνω εγώ σε αυτόν. Αλλά ακόμα και τα ΣΚ δεν είναι σίγουρο ότι θα βρισκόμαστε λόγω άλλων υποχρεώσεων όπως π.χ. ο γάμος μίας φίλης του πριν 2 εβδομάδες ή όταν εγώ είμαι στο πατρικό μου. Αν κάποιος τα σκεφτεί με τη λογική όλα αυτά, μπορεί να διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει μέλλον σε μία τέτοια σχέση. 

Σχέση είναι να έχεις τον άλλον στην καθημερινότητά σου. Να τον βλέπεις όποτε θέλεις, να πηγαίνετε μία βόλτα μαζί, να κοιμάστε μαζί, να βγαίνετε με φίλους όλοι μαζί για ποτό... Αν ο καθένας κάνει τη ζωή του και απλά τα μοιράζεστε στο τηλέφωνο, τι σόι σχέση είναι αυτή; Γι αυτό και δέχθηκα σχετικά εύκολα την απόφαση του να μην είμαστε μαζί. Ο λόγος που δεν μου τα είχε πει αυτά πιο πριν, ήταν επειδή ήθελε να μου τα πει από κοντά.

Εδώ όμως είναι που περιπλέκεται το πράγμα. Είπαμε αρχικά να κρατήσουμε επαφή, να το πάμε στο φιλικό... Όμως η έλξη υπάρχει ανάμεσά μας, εφόσον ο λόγος που δεν το προχωρήσαμε ήταν η απόσταση και όχι ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον από τη πλευρά κάποιου. Το προηγούμενο ΣΚ ήρθε Θεσσαλονίκη μαζί με κάποιους φίλους. Βγήκαμε όλοι μαζί, γνώρισα την παρέα του, περάσαμε καλά κτλ. Ύστερα όμως ήρθε να κοιμηθεί σε μένα, όπως είχαμε κανονίσει. Άλλα αυτά που κάναμε μόνο φιλικά δεν τα λες. Αγκαλιές, φιλιά, χάδια και πιο προχωρημένα πράγματα... Είμαστε φίλοι με τα προνόμια της σχέσης χωρίς όμως να είμαστε μαζί. Προνόμια βέβαια δεν εννοώ μόνο το σεξουαλικό κομμάτι αλλά και το συναισθηματικό. Θα παίρνουμε αυτά που έχουμε ανάγκη ο ένας από τον άλλον. Εδώ είναι όμως το δύσκολο, τουλάχιστον για μένα. Από τη στιγμή που υπάρχει κάποιος που μου αρέσει αρκετά και υπάρχει ένα δέσιμο μαζί του, δεν μου είναι τόσο εύκολο να ψάξω για κάτι καινούριο. Ξέρω επίσης ότι κι εκείνος όταν βρει κάποιον, θα απογοητευτώ. Τέλος πάντων, θετική διάθεση κι ας ελπίζω ότι κάτι θα βρεθεί επιτέλους...

Με τον Σ. είμαστε μέλη σε μία ομάδα, μέσω της οποίας γνωριστήκαμε. Γι αυτό και όταν χωρίσαμε, θέλαμε να είναι εντάξει τα πράγματα μεταξύ μας καθώς θα συνεχίσουμε να βλεπόμαστε στις εβδομαδιαίες συναντήσεις μας.

Στην πρώτη συνάντηση, είχα αγωνία επειδή περίμενα να τον δω και δεν είχα ιδέα πως θα ήταν το κλίμα. Δυστυχώς δεν ήρθε κι έτσι δεν μπόρεσα να πάρω μία εικόνα για το που βρισκόμαστε. Ήθελα να τα πούμε αλλά στο πλαίσιο μίας ουδέτερης συνάντησης. Δεν ήθελα να του στείλω μήνυμα ή οτιδήποτε άλλο ώστε να φανεί ότι επιδιώκω την επικοινωνία. Έπρεπε να το παίξω αδιάφορος.

Η αφορμή ήρθε λίγες μέρες μετά, μέσω ενός τρίτου προσώπου. Μία φίλη, κι αυτή από την ομάδα, θα έκανε μία μάζωξη στο σπίτι της και ανέθεσε σε εμένα να ενημερώσω τον Σ. Οπότε βρήκα την δικαιολογία που χρειαζόμουν. Πράγματι, μέσω facebook, μιλήσαμε και του είπα ότι η τάδε μας κάλεσε στο σπίτι της κτλ. Πριν προλάβω όμως να συνεχίσω την κουβέντα στα δικά μας, με ευχαρίστησε και με καληνύχτισε, χάνοντας έτσι πάλι την ευκαιρία να ξεκαθαρίσω λίγο τα πράγματα.

Η απάντηση που μου έδωσε για τη μάζωξη δεν ήταν οριστική οπότε θα μου έστελνε την επόμενη μέρα ένα μήνυμα για το τι θα κάνει, το οποίο βέβαια ποτέ δεν έστειλε. Έτσι, τη μέρα που θα μαζευόμασταν τον ρώτησα αν θα έρθει τελικά και μου είπε "όχι". Δεν ήταν η απάντηση που επιθυμούσα. Σε εκείνο το σημείο δεν άντεξα και τον ρώτησα αν έχει σχέση με μένα αλλά το αρνήθηκε. Είπε ότι απλά προτιμούσε να μείνει στο σπίτι. Και πάλι όμως, φάνηκε ότι προσπαθούσε να κλείσει την κουβέντα βιαστικά.

Ώσπου ήρθε η στιγμή για τη δεύτερη συνάντηση της ομάδας, όπου πλέον περίμενα να δω αν έρθει, όχι μόνο για να μιλήσουμε αλλά κι επειδή μου είχε μπει ανεξήγητα, η ιδέα στο μυαλό, ότι θα ξεκόψει και από την ομάδα. Εκείνη τη μέρα όμως, πήρα κι έναν φίλο μου μαζί και είχα ξεχάσει τελείως τον Σ. Όταν μπήκα μέσα στον χώρο και τον είδα, φρίκαρα! Ευτυχώς ήταν γυρισμένος πλάτη και δεν με είδε. Αμέσως βγήκα ξανά έξω με τον φίλο μου για να χαλαρώσω και να μπω ήρεμος μέσα. Πριν μπούμε όμως, βγήκε εκείνος για να μιλήσει στο τηλ και μας είδε ξαφνικά μπροστά του. Το αστείο είναι ότι χαιρέτησε τον φίλο μου, τον οποίο του είχα γνωρίσει όσο ήμασταν μαζί, κι όχι εμένα. Η αλήθεια είναι όμως ότι εγώ δεν τον κοίταξα καν.

Κατά την διάρκεια της συνάντησης τον είχα απέναντι αλλά δεν γύρισε το βλέμμα του ούτε μία φορά προς εμένα. Εγώ πάλι τον κοιτούσα στα κλεφτά, δεν ήθελα να το καταλάβει. Μέσα στα ανάμεικτα συναισθήματα που ένιωθα, ήταν και η έλξη-νοσταλγία. Ότι και να κάνει, δεν αλλάζει το γεγονός ότι είναι γλύκας... Όταν τελειώσαμε, είχα την ελπίδα ότι ίσως μου μιλήσει, μακριά από τους υπόλοιπους, έστω κι ένα τυπικό "τι κάνεις;" Κάποια στιγμή μάλιστα στεκόταν δίπλα μου αλλά τίποτα. Ούτε κουβέντα μέχρι που έφυγε. Με στεναχώρησε πολύ αυτή η συμπεριφορά, κυρίως επειδή ξέρω ότι δεν είναι τέτοιο άτομο. Δεν μαλώσαμε, δεν του έκανα κάτι... Στην τελική εκείνος με χώρισε κι έχω θα έπρεπε να έχω το πρόβλημα!

Μετά κάποιοι από την ομάδα πήγαμε για ποτό κι εκεί μου έλεγαν ότι ο λόγος που δεν μου μίλησε είναι ότι αισθάνεται άσχημα, ότι ντρέπεται και ότι δεν είναι από κακία. Μάλιστα ο φίλος μου, τον παρατηρούσε και μου είπε ότι φαινόταν αμήχανος, σχεδόν έτρεμε. Θέλω να πιστέψω ότι αυτός είναι ο λόγος. Θα εξηγούσε τη συμπεριφορά του αλλά επίσης αφήνει περιθώρια ότι θα βελτιωθεί το πράγμα με τον καιρό. Τις επόμενες μέρες αναμένεται να συναντηθούμε ξανά οπότε εκεί θα δω. Αλλά αν με αγνοήσει ξανά θα γίνω κακός. Είναι άλλο να μην θέλει να έχουμε φιλικές σχέσεις και άλλο να με αγνοεί σαν να μην υπάρχω! Το βρίσκω τρομερά προσβλητικό. Εύχομαι στο τέλος να μπορούμε να μιλάμε χωρίς να υπάρχει πρόβλημα...

Γενικά δεν έχω πρόβλημα με αυτό. Και στον κολλητό μου το έδινα και κάποια στιγμή του έβγαλα αντικλείδια για μεγαλύτερη ευκολία. Και όταν έλειπα, ερχόταν είτε μόνος του επειδή τον βόλευε είτε με την κοπέλα του. Άλλωστε το σπίτι μου δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο για να φοβάμαι μην γίνει κάτι. Αντιθέτως νιώθω μία ασφάλεια που ξέρω ότι κάποιος πηγαίνει στο σπίτι όταν λείπω για μεγάλο διάστημα.

Αυτή η περίπτωση όμως είναι διαφορετική. Δεν πρόκειται για έναν απλό φίλο αλλά για έναν πρώην που εγώ ακόμα γούσταρα (όχι τόσο πολύ πλέον). Ήμουν σε δίλημμα. Σαν πρώην θα μπορούσα να του αρνηθώ και θα ήμουν τελείως δικαιολογημένος. Όμως τον αγαπώ και τον νοιάζομαι. Σαν πραγματικός φίλος θα έπρεπε να ξεπεράσω το προσωπικό μου κόλλημα και να τον βοηθήσω. Δεν θα ένιωθα καλά με τον εαυτό μου αν είχα εκμεταλλευτεί τη δύσκολη θέση του για να τον εκδικηθώ. Επιπλέον σκέφτηκα ότι έτσι θα μου χρωστούσε χάρη την οποία θα μπορούσα να εξαργυρώσω με κάποιον τρόπο. Δεν εννοώ φυσικά να τον εκβιάζω με το θέμα του σπιτιού.

Μέχρι τώρα έχει μείνει στο σπίτι μου αρκετές φορές και κάθε φορά με επηρεάζει ψυχολογικά. Ζηλεύω και στεναχωριέμαι όταν λείπω εκτός πόλης και ξέρω ότι ο άνθρωπος που είχα ερωτευτεί είναι με κάποιον άλλον στο δικό μου σπίτι και ζουν αυτά που εμείς δεν ζήσαμε, που κάνουν αυτά που εμείς δεν κάναμε... Μερικές φορές γίνομαι κακός και εκνευριστικός μαζί του από αντίδραση. Δεν μου αρέσει αλλά έτσι μου βγαίνει. Και όταν επιστρέφω σπίτι, το μυαλό μου δημιουργεί εικόνες. Τους φαντάζομαι να ξαπλώνουν αγκαλιά στο κρεβάτι μου, να μαγειρεύουν στην κουζίνα μου κτλ και να μοιράζονται μικρές, καθημερινές στιγμές τρυφερότητας.

Έχω σκεφτεί να του ζητήσω πίσω τα κλειδιά αλλά ακόμα και τώρα νιώθω τύψεις. Θα ήταν πιο εύκολο αν έλεγα από την αρχή το όχι. Τώρα όμως που γεύτηκαν την άνεση ενός δικού τους χώρου, θα τους καταφανεί, ακόμα κι αν έχω δίκιο. Το προνόμια σύντομα γίνονται κεκτημένα δικαιώματα. Η αλήθεια είναι ότι δεν με ενοχλεί πλέον σαν πρώην. Αλλά σαν κάποιον που είναι μόνος πολύ καιρό και ζηλεύει να βλέπει ευτυχισμένα ζευγαράκια. Κάποιοι φίλοι μου, μου είπαν ότι δεν θα το έκαναν. Γι αυτό προβληματίζομαι... Τελικά είμαι μεγαλόψυχος... ή μαλάκας;

Θα ήθελα γνώμες πάνω στο θέμα. Τι θα κάνατε στη θέση μου, θα του δίνατε το σπίτι ή όχι; Και τώρα τι θα ήταν καλό να κάνω;

Του είπα λοιπόν ότι για μένα ήδη είναι σαν να έχουμε χωρίσει. Είχα περιέργεια να δω τι θα μου έλεγε εκείνος επειδή όταν είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο, μου έδωσε την εντύπωση ότι αυτός τα βλέπει όλα φυσιολογικά. Αλλά τελικά κι αυτός αισθανόταν το ίδιο. Μου είπε ότι όσο έλειπα, δεν του έλειψα ιδιαίτερα και ότι δεν νιώθει κάτι τόσο δυνατό ώστε να με βάλει ως προτεραιότητα στο ήδη γεμάτο πρόγραμμά του. Προσπάθησε να το δικαιολογήσει αλλά δεν χρειαζόταν. Τα αισθήματα ήταν αμοιβαία. Απλά δεν μας βγήκε. Κάναμε μία προσπάθεια, περάσαμε καλά όσο ήμασταν μαζί αλλά δεν προχώρησε.

Ασφαλώς θα συνεχίσουμε να μιλάμε. Δεν υπάρχει λόγος να ξεκόψουμε τελείως. Είναι καλό παιδί και τον συμπαθώ. Δεν στεναχωρήθηκα καθόλου που χώρισα με τον Σ. Το μόνο που με χαλάει λίγο είναι ότι και πάλι είμαι single. Αλλά το βλέπω επίσης σαν μία ευκαιρία να επικεντρωθώ σε άλλα πράγματα που είχα παρατήσει τόσο καιρό.

Η αφορμή δόθηκε πριν από λίγες μέρες. Βρέθηκα με τον Σ. και πήγαμε μαζί μια βόλτα στα μαγαζιά και μετά επιστρέψαμε στο σπίτι μου για να μαγειρέψουμε και να φάμε. Εκείνη την μέρα δεν ήταν προγραμματισμένο να μείνει σπίτι μου, κάτι που όπως ανέφερα σε προηγούμενο post κάπως με καταπίεζε. Για κάποιους λόγους, κυρίως πρακτικούς τελικά έμεινε σε μένα και ξυπνήσαμε την άλλη μέρα μαζί. Όση ώρα όμως έμενε στο σπίτι μου, τόσο περισσότερο ήθελα να φύγει, απλά πράγματα που έκανε με εκνεύριζαν και είχε γίνει κάτι σαν συνήθεια ο ένας να πάει κόντρα στον άλλον. 

Συνειδητοποίησα ότι αυτό δεν είναι φυσιολογικό για μία σχέση. Όταν θέλεις τον άλλον, ανυπομονείς να τον δεις και όταν είστε μαζί, δεν θέλεις να έρθει η ώρα που θα φύγει. Στην προκειμένη περίπτωση ίσχυε το αντίθετο. Δεν μου έβγαινε καμία τρυφερότητα προς το μέρος του. Όπως θα περίμενε κανείς, αυτός ο εκνευρισμός και η ασυμβατότητα κατέληξαν σε μία δυσάρεστη κατάσταση. Δεν μαλώσαμε αλλά ο ένας προκαλούσε τον άλλον ώσπου όταν έφυγε, ήμασταν ψυχροί μεταξύ μας.

Είχε τύχει και στο παρελθόν να γνωρίσω άτομα με τα οποία δεν ταιριάζαμε αλλά ήθελα να το παλέψω. Μετά όμως κατάλαβα πως δεν είναι στο χέρι μου. Αν καταπιέζεσαι για να κάνεις κάτι, θα εκδηλωθεί αργότερα με αρνητικό τρόπο. Έτσι, αποφάσισα να μην το ξανακάνω. Αυτή τη φορά βέβαια, τα πράγματα ξεκίνησαν ωραία. Στην αρχή, υπήρχε ενθουσιασμός για την γνωριμία, περνούσαμε καλά μαζί. Αλλά πλέον φτάσαμε σε ένα σημείο όπου έχουμε γνωριστεί αρκετά καλά για να καταλάβουμε ότι, ερωτικά τουλάχιστον, δεν μας δένει σχεδόν τίποτα. Το μόνο που με τρομάζει είναι το μετά. Η μοναξιά που για λίγο είχα καταφέρει να σβήσω από τη ζωή μου. Και η ψυχοφθόρα διαδικασία του να είμαι πάλι στο ψάξιμο. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να παραμένεις σε μία καταδικασμένη σχέση.

Από τότε έχουν περάσει τρεις μέρες και η μόνη επικοινωνία που έχουμε είναι 5' τη μέρα, λέγοντας μόνο τα τυπικά. Ήθελα να δω εκείνος τι αισθάνεται αλλά μέχρι τώρα δεν έχει εκδηλωθεί. Δεν έχει εκφράσει κάποιον προβληματισμό αλλά είναι φανερά πιο ψυχρός από πριν. Αύριο λοιπόν θα κάνω εγώ την αρχή. Θα του πω να βρεθούμε να μιλήσουμε κι εκεί μάλλον θα είναι και το επίσημο τέλος της σχέσης...