Αυτό που τον προβλημάτιζε ήταν η απόσταση που μας χωρίζει. Μικρή μεν αλλά δεν παύει να είναι ένα εμπόδιο. Η προηγούμενη, επί τρία χρόνια, σχέση του ήταν επίσης από απόσταση. Οπότε δεν θέλει να ξεκινήσει πάλι κάτι υπό τις ίδιες συνθήκες. Αυτό ήταν ένα θέμα που απασχολούσε κι εμένα. Ο Κ. δουλεύει τις καθημερινές οπότε μόνο τα ΣΚ θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε. Θα ήταν όπως το αποκάλεσα και στον κολλητό μου, σχέση του Σαββατοκύριακου. Επίσης εκείνος μένει με τους δικούς του οπότε ξεχνάμε και την επιλογή να πηγαίνω εγώ σε αυτόν. Αλλά ακόμα και τα ΣΚ δεν είναι σίγουρο ότι θα βρισκόμαστε λόγω άλλων υποχρεώσεων όπως π.χ. ο γάμος μίας φίλης του πριν 2 εβδομάδες ή όταν εγώ είμαι στο πατρικό μου. Αν κάποιος τα σκεφτεί με τη λογική όλα αυτά, μπορεί να διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει μέλλον σε μία τέτοια σχέση. 

Σχέση είναι να έχεις τον άλλον στην καθημερινότητά σου. Να τον βλέπεις όποτε θέλεις, να πηγαίνετε μία βόλτα μαζί, να κοιμάστε μαζί, να βγαίνετε με φίλους όλοι μαζί για ποτό... Αν ο καθένας κάνει τη ζωή του και απλά τα μοιράζεστε στο τηλέφωνο, τι σόι σχέση είναι αυτή; Γι αυτό και δέχθηκα σχετικά εύκολα την απόφαση του να μην είμαστε μαζί. Ο λόγος που δεν μου τα είχε πει αυτά πιο πριν, ήταν επειδή ήθελε να μου τα πει από κοντά.

Εδώ όμως είναι που περιπλέκεται το πράγμα. Είπαμε αρχικά να κρατήσουμε επαφή, να το πάμε στο φιλικό... Όμως η έλξη υπάρχει ανάμεσά μας, εφόσον ο λόγος που δεν το προχωρήσαμε ήταν η απόσταση και όχι ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον από τη πλευρά κάποιου. Το προηγούμενο ΣΚ ήρθε Θεσσαλονίκη μαζί με κάποιους φίλους. Βγήκαμε όλοι μαζί, γνώρισα την παρέα του, περάσαμε καλά κτλ. Ύστερα όμως ήρθε να κοιμηθεί σε μένα, όπως είχαμε κανονίσει. Άλλα αυτά που κάναμε μόνο φιλικά δεν τα λες. Αγκαλιές, φιλιά, χάδια και πιο προχωρημένα πράγματα... Είμαστε φίλοι με τα προνόμια της σχέσης χωρίς όμως να είμαστε μαζί. Προνόμια βέβαια δεν εννοώ μόνο το σεξουαλικό κομμάτι αλλά και το συναισθηματικό. Θα παίρνουμε αυτά που έχουμε ανάγκη ο ένας από τον άλλον. Εδώ είναι όμως το δύσκολο, τουλάχιστον για μένα. Από τη στιγμή που υπάρχει κάποιος που μου αρέσει αρκετά και υπάρχει ένα δέσιμο μαζί του, δεν μου είναι τόσο εύκολο να ψάξω για κάτι καινούριο. Ξέρω επίσης ότι κι εκείνος όταν βρει κάποιον, θα απογοητευτώ. Τέλος πάντων, θετική διάθεση κι ας ελπίζω ότι κάτι θα βρεθεί επιτέλους...

Γενικά δεν έχω πρόβλημα με αυτό. Και στον κολλητό μου το έδινα και κάποια στιγμή του έβγαλα αντικλείδια για μεγαλύτερη ευκολία. Και όταν έλειπα, ερχόταν είτε μόνος του επειδή τον βόλευε είτε με την κοπέλα του. Άλλωστε το σπίτι μου δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο για να φοβάμαι μην γίνει κάτι. Αντιθέτως νιώθω μία ασφάλεια που ξέρω ότι κάποιος πηγαίνει στο σπίτι όταν λείπω για μεγάλο διάστημα.

Αυτή η περίπτωση όμως είναι διαφορετική. Δεν πρόκειται για έναν απλό φίλο αλλά για έναν πρώην που εγώ ακόμα γούσταρα (όχι τόσο πολύ πλέον). Ήμουν σε δίλημμα. Σαν πρώην θα μπορούσα να του αρνηθώ και θα ήμουν τελείως δικαιολογημένος. Όμως τον αγαπώ και τον νοιάζομαι. Σαν πραγματικός φίλος θα έπρεπε να ξεπεράσω το προσωπικό μου κόλλημα και να τον βοηθήσω. Δεν θα ένιωθα καλά με τον εαυτό μου αν είχα εκμεταλλευτεί τη δύσκολη θέση του για να τον εκδικηθώ. Επιπλέον σκέφτηκα ότι έτσι θα μου χρωστούσε χάρη την οποία θα μπορούσα να εξαργυρώσω με κάποιον τρόπο. Δεν εννοώ φυσικά να τον εκβιάζω με το θέμα του σπιτιού.

Μέχρι τώρα έχει μείνει στο σπίτι μου αρκετές φορές και κάθε φορά με επηρεάζει ψυχολογικά. Ζηλεύω και στεναχωριέμαι όταν λείπω εκτός πόλης και ξέρω ότι ο άνθρωπος που είχα ερωτευτεί είναι με κάποιον άλλον στο δικό μου σπίτι και ζουν αυτά που εμείς δεν ζήσαμε, που κάνουν αυτά που εμείς δεν κάναμε... Μερικές φορές γίνομαι κακός και εκνευριστικός μαζί του από αντίδραση. Δεν μου αρέσει αλλά έτσι μου βγαίνει. Και όταν επιστρέφω σπίτι, το μυαλό μου δημιουργεί εικόνες. Τους φαντάζομαι να ξαπλώνουν αγκαλιά στο κρεβάτι μου, να μαγειρεύουν στην κουζίνα μου κτλ και να μοιράζονται μικρές, καθημερινές στιγμές τρυφερότητας.

Έχω σκεφτεί να του ζητήσω πίσω τα κλειδιά αλλά ακόμα και τώρα νιώθω τύψεις. Θα ήταν πιο εύκολο αν έλεγα από την αρχή το όχι. Τώρα όμως που γεύτηκαν την άνεση ενός δικού τους χώρου, θα τους καταφανεί, ακόμα κι αν έχω δίκιο. Το προνόμια σύντομα γίνονται κεκτημένα δικαιώματα. Η αλήθεια είναι ότι δεν με ενοχλεί πλέον σαν πρώην. Αλλά σαν κάποιον που είναι μόνος πολύ καιρό και ζηλεύει να βλέπει ευτυχισμένα ζευγαράκια. Κάποιοι φίλοι μου, μου είπαν ότι δεν θα το έκαναν. Γι αυτό προβληματίζομαι... Τελικά είμαι μεγαλόψυχος... ή μαλάκας;

Θα ήθελα γνώμες πάνω στο θέμα. Τι θα κάνατε στη θέση μου, θα του δίνατε το σπίτι ή όχι; Και τώρα τι θα ήταν καλό να κάνω;

Εδώ και μέρες θέλω να γράψω την συνέχεια της ιστορίας με την γκόμενα που μου την έπεσε. Επιτέλους ήρθε η ώρα να το κάνω. Τα πρώτα δύο μέρη εδώ κι εδώ.

Αφού λοιπόν βγήκαμε και γλίτωσα το βιασμό όταν της είπα ότι είμαι gay και αφού μιλήσαμε περί αυτού, πήγαμε να συναντήσουμε δύο φίλους μου. Καθίσαμε λοιπόν να πιούμε ένα ποτό όλοι μαζί. Σύντομα ο ένας έφυγε κι έτσι μείναμε οι τρεις μας. Ο φίλος μου ήξερε όλο το σκηνικό και με ρώτησε αν με πειράζει να κάνει κάτι μαζί της και φυσικά του έδωσα το ΟΚ. Η κοπέλα από την μεριά της ήθελε απεγνωσμένα να βρει γκόμενο. Έτσι, άρχισαν το φλερτ με εμένα από ρόλο γαμπρού να παίζω το ρόλο του κουμπάρου. Ένιωθα ικανοποιημένος επειδή τουλάχιστον αποκατέστησα την κοπελιά.

Για τρεις μέρες όλα κυλούσαν καλά. Την τέταρτη μέρα όμως ο φίλος μου την χώρισε. Είχε τρομοκρατηθεί από την ταχύτητα που προχωρούσε το πράγμα. Μέσα σε αυτό το πολύ σύντομο διάστημα, η, ας την πούμε Μαρία, δήλωνε ερωτευμένη, έκανε σχέδια για το μέλλον και του πρότεινε να γνωρίσει τους γονείς της, τρώγωντας όλοι μαζί. Αν είναι δυνατόν...

Το ίδιο πρωί που χώρισαν με πήρε τηλέφωνο η "Μαρία", κλαίγοντας να μου λέει ότι δεν αντέχει μακριά του και ότι θα πάρει χάπια. Εκεί κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά μαζί της. Εγώ φυσικά προσπάθησα να την ηρεμήσω και να την αποτρέψω να κάνει κάτι τέτοιο. Τελικά το ίδιο απόγευμα με πήρε τηλέφωνο ανακοινώνοντας μου ότι είχε πάρει τα χάπια και ήταν στο νοσοκομείο, το οποίο ήταν ο σκοπός της και όχι να αυτοκτονήσει. Απλά σκέφτηκε ότι έτσι θα προκαλούσε την συμπάθεια του φίλου μου και θα τον ξαναέβλεπε, όταν αυτός θα την επισκέπτονταν στο νοσοκομείο. Έκανε λάθος όμως, καθώς ο φίλος μου όμως δεν πήγε να την δει. Εγώ την λυπόμουν αλλά από την άλλη σκεφτόμουν ότι αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα.

Μέσα στις επόμενες μέρες διορθώθηκαν κάπως τα πράγματα. Αποφάσισαν να είναι φίλοι και μάλιστα βγήκαμε ένα βράδυ όλοι μαζί. Τότε μας έδειξε και τις χαρακιές που έκανε στο χέρι της, σχηματίζοντας το αρχικό γράμμα του ονόματος του φίλου μου. Η "Μαρία" μου εκμυστηρεύτηκε ότι σκοπός της είναι να τα ξαναβρούν, κάτι που ο φίλος μου ούτε για πλάκα δεν θέλει να το σκεφτεί. Και μου τηλεφωνεί συχνά πυκνά ζητώντας μου συμβουλες για το τι να κάνει και πώς να τον ξανακερδίσει κι εγώ δεν ξέρω τι να της πω. Να συνεχίσω να της δίνω ελπίδες ή να της πω την αλήθεια, ότι δηλαδή δεν υπάρχει περίπτωση να είναι μαζί;

Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνω τώρα τελευταία και συνέχεια βρίσκομαι στο κέντρο τέτοιων καταστάσεων. Ευτυχώς δεν έκανα εγώ ο ίδιος κάτι μαζί της. Μωρέ καλα κάνω και είμαι gay...

Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει η διαθεσή σου. Από τα ουράνια μπορεί να προσγειωθείς πολύ απότομα. Τέτοια βουτια έκανα κι εγώ. Όλο τον καιρό βιώνω συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα αλλά σήμερα, δεν ξέρω το γιατί, είμαι ένα βήμα πριν τον γκρεμό. Έχω κουραστεί με τον ίδιο μου τον εαυτό. Τη μια μέρα νιώθω τέλεια και την επόμενη είμαι χάλια.

Κατά βάθος όμως ξέρω το λόγο. Υπάρχει πάντα κρυμένος και απλά προσπαθώ να τον πνίξω, αλλά φυσικά καταφέρνει να βγει στην επιφάνεια. Νιώθω μόνος. Έχω πολύ καλούς φίλους εδώ και περνάμε τέλεια. Αυτό όμως διαρκεί οσο είμαστε μαζί. Μόλις μείνω μόνος όμως με βαραίνει ένα αίσθημα μοναξιάς. Το λογικό βέβαια θα ήταν να βρω κάποιον σύντροφο. Αλλά επειδή στον έρωτα δεν υπάρχει λογική, έτυχε να ποθώ έναν άνθρωπο που δεν μπορώ να έχω και με μια λέξη είναι απλά βασανιστήριο.

Σήμερα έκανα και μία, ας πούμε νέα, γνωριμία. Gay, ωραίος και πολύ εντάξει άτομο. Με αυτόν θα μπορούσα να ξεπεράσω το κόλλημα που έχω με τον άλλον. Δυστυχώς όμως είναι από Αθήνα. Γαμώ την γκαντεμιά μου. 'Ισως αύριο να είναι μία καλύτερη μέρα.

Σήμερα τον ξαναείδα. Τον κούκλο που δουλεύει στο ίδιο internet cafe που δουλεύει κι ο κολλητός μου. Περάσαμε για λίγο από εκεί, πριν πάμε για καφέ. Στην αρχη δεν τον είδα κι απογοητεύτηκα. Και ξαφνικά μία λάμψη έλουσε με το χρυσό της φως τα πάντα γύρω μου. Ο Σ. εμφανίστηκε ξαφνικά. Τελικά δούλευε κι εγώ ένιωσα πολύ χαρούμενος που τον είδα. Φύγαμε όμως μετά από λίγο.

Αφού ήπιαμε τον καφέ μας και τα ποτάκια μας, σκεφτήκαμε να ξαναπεράσουμε από το net. Εγώ μόνο που δεν έτρεχα στο δρόμο για να τον ξαναδώ. Αλλά είχαμε κι έναν άλλο φίλο μαζί, ο οποίος δεν ξέρει για μένα, κι έπρεπε να είμαι συγκρατημένος στα λόγια και στην εκδήλωση των συναισθημάτων μου.

Αυτή τη φορά καθίσαμε αρκετή ώρα. Ο φίλος μου είχε να ελέγξει κάτι υπολογιστές (δουλεύει ως τεχνικός). Κι εγώ καθόμουν χαμένος στον κόσμο μου, να απολαμβανω την υπέροχη ύπαρξη που στεκόταν μπροστά μου. Δε χόρταινα να τον βλέπω. Κάθε στιγμή που τον αντίκρυζα με έκανε πιο χαρούμενο και πιο δυνατό. Θέλω να είμαι μαζί του. Να τον κοιτάζω, να του μιλάω, να τον αγκαλιάζω, να τον αγγίζω τρυφερά. Είναι ωραίο παιδί αλλά αυτό που τον κάνει ακαταμάχητο είναι το πόσο χαριτωμένος και γλυκούλης είναι. Είναι πολύ καλό παιδί κι έχει πάντα καλή διάθεση, ακόμα και απόψε που ήταν κουρασμένος από τη δουλειά. Σου μεταδίδει κάτι το θετικό. Ακόμα κι ο φίλος μου λέει πως αν και αυτός δεν είναι gay, τον βρίσκει ελκυστικό (πέρα από την εμφάνιση).

Είχα καιρό να βρω κάποιον να μου τραβήξει την προσοχή. Και τώρα έχω κολλήσει μαζί του, τον σκέφτομαι πολύ. Κι έχω πάλι την αίσθηση "Βλέπετε αλλά μην αγγίζετε". Να κάποιος που μου αρέσει πολύ αλλά που όχι μόνο είναι δύσκολο να είμαστε μαζί, αλλά δεν μπορώ καλά καλά να τον προσεγγίσω. Να του εκφρασω αυτά που νιώθω γι' αυτόν. Τα κρατάω μέσα μου να με τρώνε. Να του πω πόσο υπέροχος είναι κι ότι θέλω να με πάρει στην αγκαλιά του. Αλλά κι αν δεν ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο, θα ήθελα να είναι απλά φίλος μου. Όχι ως υποκατάστατο, αλλά επειδη είναι καλό παιδί, τον εκτιμώ και θα χαιρόμουν πολύ αν τον είχα στη ζωή μου.

Σκέφτομαι ότι μάλλον ήρθε η ώρα να κάνω ένα βήμα για κάποιον που μου αρέσει. Η αλήθεια είναι ότι φέρνει αρκετά σε gay, παρόλο που υποτίθεται ότι έχει γκόμενα. Αλλά όπως λένε, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Σ. δίνεις χρώμα στη ζωή μου...