Αμέσως μόλις έφτασα στη Θεσσαλονίκη, βρέθηκα με κάποιους φίλους μου και η διάθεσή μου άρχισε να αλλάζει. Μεταξύ των φίλων, ήταν κι ένα παλιό φλερτ. Την επόμενη μέρα είχαμε ένα πάρτι σε ένα bar το οποίο το διοργάνωνε μία ομάδα στην οποία είμαι μέλος. Έτσι, είχα την ευκαιρία να δω πολλούς φίλους και γνωστούς και να τα πούμε. Ήταν μία πολύ ωραία βραδιά και γύρισα σπίτι αφού είχε ήδη αρχίσει να ξημερώνει. Το αποκορύφωμα ήταν βέβαια το Σαββατοκύριακο, που θα φιλοξενούσα έναν φίλο μου από Κατερίνη, τον οποίο εκτιμώ πολύ. Ειδικά η βραδινή μας έξοδος είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Κάλεσα εγώ μερικούς φίλους μου, κάλεσε αυτός μερικούς δικούς του κι εκείνοι με τη σειρά τους άλλους. Οπότε καταλήξαμε κάποια στιγμή να είμαστε μία μεγάλη παρέα δέκα και παραπάνω ατόμων, όλοι μας gay. Πήγαμε σε ένα γνωστό gay club της Θεσσαλονίκης και για ακόμη μία φορά, επιστρέψαμε σπίτι τα ξημερώματα.

Την επόμενη μέρα τα πράγματα ήταν πιο χαλαρά. Πήγαμε για καφέ, που κράτησε ώρες με φίλους να έρχονται και να φεύγουν. Ήταν τρεις πολύ έντονες ημέρες και ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν. Από κει και πέρα, οι μέρες που ακολούθησαν μέχρι και σήμερα, είναι μεν πιο ήρεμες αλλά αρκετά ευχάριστες, με διάφορους φίλους.

Τώρα πλέον νιώθω καλύτερα, είμαι πιο αισιόδοξος κι έχω δύναμη να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες. Θυμώνω με τον εαυτό μου, που βυθίζομαι κάθε φορά τόσο εύκολα στη θλίψη και στη μιζέρια. Πρέπει να μάθω να αναγνωρίζω και να απολαμβάνω τα καλά πράγματα που έχω στη ζωή μου, όπως πχ τους φίλους μου. Κρατάω τα θετικά κι ελπίζω ότι τα καλύτερα θα έρθουν...

Γενικά δεν έχω πρόβλημα με αυτό. Και στον κολλητό μου το έδινα και κάποια στιγμή του έβγαλα αντικλείδια για μεγαλύτερη ευκολία. Και όταν έλειπα, ερχόταν είτε μόνος του επειδή τον βόλευε είτε με την κοπέλα του. Άλλωστε το σπίτι μου δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο για να φοβάμαι μην γίνει κάτι. Αντιθέτως νιώθω μία ασφάλεια που ξέρω ότι κάποιος πηγαίνει στο σπίτι όταν λείπω για μεγάλο διάστημα.

Αυτή η περίπτωση όμως είναι διαφορετική. Δεν πρόκειται για έναν απλό φίλο αλλά για έναν πρώην που εγώ ακόμα γούσταρα (όχι τόσο πολύ πλέον). Ήμουν σε δίλημμα. Σαν πρώην θα μπορούσα να του αρνηθώ και θα ήμουν τελείως δικαιολογημένος. Όμως τον αγαπώ και τον νοιάζομαι. Σαν πραγματικός φίλος θα έπρεπε να ξεπεράσω το προσωπικό μου κόλλημα και να τον βοηθήσω. Δεν θα ένιωθα καλά με τον εαυτό μου αν είχα εκμεταλλευτεί τη δύσκολη θέση του για να τον εκδικηθώ. Επιπλέον σκέφτηκα ότι έτσι θα μου χρωστούσε χάρη την οποία θα μπορούσα να εξαργυρώσω με κάποιον τρόπο. Δεν εννοώ φυσικά να τον εκβιάζω με το θέμα του σπιτιού.

Μέχρι τώρα έχει μείνει στο σπίτι μου αρκετές φορές και κάθε φορά με επηρεάζει ψυχολογικά. Ζηλεύω και στεναχωριέμαι όταν λείπω εκτός πόλης και ξέρω ότι ο άνθρωπος που είχα ερωτευτεί είναι με κάποιον άλλον στο δικό μου σπίτι και ζουν αυτά που εμείς δεν ζήσαμε, που κάνουν αυτά που εμείς δεν κάναμε... Μερικές φορές γίνομαι κακός και εκνευριστικός μαζί του από αντίδραση. Δεν μου αρέσει αλλά έτσι μου βγαίνει. Και όταν επιστρέφω σπίτι, το μυαλό μου δημιουργεί εικόνες. Τους φαντάζομαι να ξαπλώνουν αγκαλιά στο κρεβάτι μου, να μαγειρεύουν στην κουζίνα μου κτλ και να μοιράζονται μικρές, καθημερινές στιγμές τρυφερότητας.

Έχω σκεφτεί να του ζητήσω πίσω τα κλειδιά αλλά ακόμα και τώρα νιώθω τύψεις. Θα ήταν πιο εύκολο αν έλεγα από την αρχή το όχι. Τώρα όμως που γεύτηκαν την άνεση ενός δικού τους χώρου, θα τους καταφανεί, ακόμα κι αν έχω δίκιο. Το προνόμια σύντομα γίνονται κεκτημένα δικαιώματα. Η αλήθεια είναι ότι δεν με ενοχλεί πλέον σαν πρώην. Αλλά σαν κάποιον που είναι μόνος πολύ καιρό και ζηλεύει να βλέπει ευτυχισμένα ζευγαράκια. Κάποιοι φίλοι μου, μου είπαν ότι δεν θα το έκαναν. Γι αυτό προβληματίζομαι... Τελικά είμαι μεγαλόψυχος... ή μαλάκας;

Θα ήθελα γνώμες πάνω στο θέμα. Τι θα κάνατε στη θέση μου, θα του δίνατε το σπίτι ή όχι; Και τώρα τι θα ήταν καλό να κάνω;

2η περίπτωση. Ήταν αστείο θα έλεγα. Μιλούσα με κάποιον στο internet, ο οποίος μου άρεσε και ήθελα να του πω να βρεθούμε. Εν τω μεταξύ, πηγαίνω σε μία συνάντηση όπου συμμετέχουν αρκετοί gay. Εκεί εντοπίζω ένα πολύ ωραίο παιδί και σκέφτομαι πώς θα μπορέσω να τον γνωρίσω. Την άλλη μέρα διαπιστώνω ότι το παιδί από το internet και το παιδί στη συνάντηση είναι το ίδιο πρόσωπο! Εγώ βέβαια δεν το είχα καταλάβει, αυτός που το είπε. Του θύμιζα κι εγώ κάτι και το συνειδητοποίησε όταν πια είχαμε φύγει. Οπότε κανονίζουμε την επόμενη μέρα να συναντηθούμε για να κάνουμε και επίσημα μία γνωριμία. Η χαρά μου απερίγραπτη. Μου άρεσε κάποιος και μέσα από αυτή τη σύμπτωση, σε λιγότερο από ένα 24ωρο έχουμε ήδη κανονίσει ραντεβού.

Εμφανισιακά μου άρεσε, αυτό ήταν δεδομένο. Έμενε μόνο να ανακαλύψω και τον χαρακτήρα του. Ο οποίος ήταν υπέροχος. Πολύ καλό παιδί, σοβαρός και ώριμος παρά το νεαρό της ηλικίας του. Περάσαμε πολύ ευχάριστα. Είχαμε πράγματα να πούμε και ανακαλύψαμε αρκετά κοινά μεταξύ μας. Δεν υπήρχε η παράξενη αμηχανία των πρώτων συναντήσεων. Όταν τελικά επέστρεψα σπίτι, ήμουν ενθουσιασμένος αλλά και αγχωμένος. Εντάξει, εμένα μου άρεσε. Σε εκείνον όμως άρεσα εγώ; 

Η απάντηση ήρθε την επόμενη μέρα. Του έστειλα ένα μήνυμα λέγοντας του ότι πέρασα ωραία μαζί του και ότι θα ήθελα να το επαναλάβουμε. Για την επόμενες εφτά ώρες δεν παίρνω καμία απάντηση και από το μυαλό μου περνάνε πολλές σκέψεις. Μάλιστα, δεν είναι τύπος που δεν θα απαντούσε καν στο μήνυμα, έστω και αρνητικά, οπότε αυτό με προβληματίζει. Τελικά έλαβα ένα sms αργά το βράδυ. Αφού μου εξήγησε γιατί άργησε να απαντήσει, μου είπε ότι θα χαιρόταν να τα ξαναλέγαμε, σε φιλικό επίπεδο! Αυτό το "σε φιλικό επίπεδο" ήταν μαχαιριά! Ότι ελπίδες είχα, εξαφανίστηκαν με μιας. Βέβαια, δε με χαλάει και μία φιλική σχέση. Μου αρέσει γενικά να γνωρίζω κόσμο και πάντα υπάρχει χώρος στη ζωή μου για νέους φίλους. Κάποια στιγμή όμως θέλω να ξεπεράσω το φιλικό και να φτάσω στο ερωτικό!

Όταν επέστρεψα 2-3 μέρες μετά και βρεθήκαμε, φάνηκε τελικά ότι είχα δίκιο αφού απλά μου ανακοίνωσε την απόφαση του να είμαστε χώρια, χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι. Ο λόγος ήταν ότι ακόμα δεν είχε αποφασίσει αν θέλει να είναι σε σχέση και ότι μερικές φορές τον πίεζα με τη στάση μου. Σε αυτό δεν είχε τελείως άδικο, ήταν όμως ένας τρόπος για να καλύψω τη δική του αποστασιοποίηση. Όπως ήταν φυσικό, στεναχωρήθηκα πολύ. Ήταν ένα μικρό χρονικό διάστημα, όμως μέσα μου ένιωθα δυνατά συναισθήματα για εκείνον. Αποφασίσαμε να μείνουμε φίλοι. Γενικά είμαι της άποψης να κρατάω επαφές με τους πρώην, αυτή τη φορά όμως θα ήταν κάπως δύσκολο για μένα.

Τους μήνες που ακολούθησαν συνεχίσαμε να κάνουμε παρέα, όσο μπορούσαμε βέβαια, καθώς τότε ακόμη έμενε εκτός Θεσσαλονίκης. Στην αρχή, όταν τον έβλεπα ήθελα να τον αγκαλιάσω και να τον φιλήσω. Τον ήθελα και τον θέλω ακόμα, αλλά όσο περνάει ο καιρός, τον βλέπω όλο και περισσότερο σαν φίλο. Βέβαια τα υπονοούμενα και το φλερτ από μέρος μου δεν λείπουν, κάτι που μερικές φορές τον εκνευρίζει. Έτσι κι εκείνος σαν άμυνα, άρχισε να με προκαλεί και να μου πάει κόντρα συνέχεια. Αναπτύξαμε με τον καιρό έναν περίεργο κώδικα επικοινωνίας.

Όπου φτάνουμε στο σήμερα. Εκείνος πλέον έχει μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη και βρισκόμαστε πιο συχνά. Μάλιστα μία μέρα μου σύστησε τον αδερφό του, κάτι που δεν περίμενα ποτέ να κάνει. Ασφαλώς με παρουσίασε ως φίλο αλλά κι αυτό μόνο ήταν σημαντικό. 

Χτες ήρθε στο σπίτι μου μετά από πολύ καιρό. Για άλλη μία φορά ο ένας προκαλούσε τον άλλον, εγώ με το να του την πέφτω κι εκείνος με το να με προσβάλει (στα όρια της πλάκας πάντα) όπως μπορεί. Ξαφνικά όμως ήρθε δίπλα μου στον καναπέ, με αγκάλιασε και άρχισε να με φιλάει και να με χαϊδεύει Ήταν τόσο ξαφνικό... νόμιζα ότι ήταν κάποια παγίδα. Όμως το συνέχισα. Ήταν σαν όνειρο για μένα. Να μοιραζόμαστε ξανά τρυφερές στιγμές, να τον αγγίζω... Κι ενώ εγώ πετούσα στα σύννεφα, ξαφνικά απομακρύνθηκε και είπε ότι το έκανε για πλάκα. Ήθελε να με φτιάξει και να με αφήσει στα κρύα του λουτρού. Δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι για μένα αυτό ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό "φάσωμα". Ότι τόσο καιρό προσπαθώ να τον ξεπεράσω και ότι τέτοιες ενέργειες δεν με βοηθάνε. Είδε όμως την απογοήτευση μου, κατάλαβε ότι ήταν λάθος αυτό που έκανε και το μετάνιωσε.

Αργότερα ακολούθησαν και άλλα, που δεν έχουν σχέση με το ερωτικό κομμάτι, που με έκαναν να θυμώσω και να απογοητευτώ. Ευτυχώς όμως μιλήσαμε και ξεκαθαρίσαμε ορισμένα  πράγματα. Αν συνεχίζαμε έτσι, δεν θα είχαμε καλή κατάληξη. Αποφασίσαμε λοιπόν να κάνουμε μία νέα αρχή, και να αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε ως κανονικοί φίλοι. Ότι και να γίνει πάντως, για μένα αυτό το πρόσωπο, θα έχει πάντα μία ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου!