γάμος
δικαιώματα
επικαιρότητα
Την τελευταία φορά έγραψα σχετικά με τον γάμο και την οικογένεια. Θα γράψω για κάτι παραπλήσιο και αυτή τη φορά, από άλλη οπτική γωνία όμως. Είναι ειρωνικό για έναν ομοφυλόφιλο πως το γεγονός ότι δεν μπορεί να κάνει οικογένεια είναι ευλογία και κατάρα ταυτόχρονα. Το γιατί είναι κατάρα μπορεί εύκολα να το καταλάβει κάποιος. Γιατί όμως είναι και ευλογία;
Στη ζωή μου απεχθάνομαι ότι είναι τυποποιημένο, ότι μπαίνει σε καλούπια και ακολουθεί προκαθορισμένη πορεία. Και αυτό συμβαίνει με το 90% των straight. Φτάνει απλά να παρατηρήσετε τη ζωή τους και την καθημερινότητα τους. Παλιότερα μάλιστα αυτό ήταν το επιθυμητό. Το μονοπάτι της ζωής ήταν να βρεις μία καλή δουλειά, μετά ένα καλό κορίτσι και έπειτα να αρχίσεις να αναπαράγεσαι. Από κει και πέρα όλα κυλούσαν ήρεμα. Τώρα συμβαίνει το ίδιο με τη διαφορά ότι πλέον δεν αποτελεί όνειρο αλλά εφιάλτη. Να ξέρεις ότι το μέλλον σου θα είναι η αντιγραφή της ίδιας μέρας ξανά και ξανά.
Το διαπιστώνω με τον κολλητό μου που παντρεύτηκε και πρόσφατα έκαναν το πρώτο τους παιδί. Όπως επίσης και από τα αδέρφια μου. Αρχίζουν οι υποχρεώσεις και τα οικογενειακά βάρη. Ειδικά ο άντρας θεωρείται ο υπεύθυνος για να φέρει λεφτά στο σπίτι και να παρέχει τα βασικά στους δικούς του. Αρχίζεις να κόβεις πράγματα που σου έδιναν χαρά. Σταματάς να βγαίνεις, σταματάς τα ταξίδια, όταν λες πάω για ψώνια, δεν εννοείς να πας να αγοράσεις ένα ρούχο που έβαλες στο μάτι αλλά να πάρεις γάλα και χαρτί υγείας από το super market. Αν μάλιστα είσαι από αυτούς που υπακούν ευλαβικά τις εντολές τις γυναίκας τους, το έχεις χάσει το παιχνίδι. Δυστυχώς όμως ακόμα και οι πιο ατίθασοι και δυναμικοί, αναγκάζονται να προσαρμοστούν και να καταπιούν πράγματα που δεν θέλουν.
Η ζωή του συνομήλικου κολλητού μου π.χ. περιστρέφεται γύρω από τη γυναίκα του και το παιδί του (και μπράβο του!). Ότι κάνει το κάνει με αυτούς ή γι αυτούς. Αντιθέτως εγώ μπορώ να βγω ένα βράδυ και να μην γυρίσω καν σπίτι, χωρίς να πρέπει να δώσω λογαριασμό. Θα μπορούσα αύριο να πάω ένα ταξίδι στην Αθήνα και να γυρίσω μετά από 10 μέρες (αν είχα τα λεφτά)! Είναι αυτή η ελευθερία και το απρόσμενο που δίνει ενδιαφέρον στην καθημερινότητα μου.
Η δουλειά αποτελεί άλλο ένα μελανό σημείο, πιθανότατα χειρότερο. Πηγαίνεις κάθε μέρα στην ίδια δουλειά, που μάλλον σιχαίνεσαι, με αφεντικά και συναδέλφους που δεν συμπαθείς, για 8 ή και περισσότερες ώρες κάθε μέρα. Και νιώθεις να σου ρουφάει την ενέργεια και την όρεξη για ζωή. Βέβαια η εργασία είναι απαραίτητη για όλους, άσχετα από τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Όμως αν είσαι ελεύθερος και ανεξάρτητος ίσως θα μπορούσες να παραιτηθείς και να κάνεις κάτι άλλο που σου αρέσει, έστω και με λιγότερα χρήματα. Όταν όμως εξαρτώνται και άλλοι από σένα, δεν είναι τόσο εύκολο.
Οι gay αντιμετωπίζουν τη μοναξιά, ειδικά σε μεγαλύτερη ηλικία. Όμως και το να παντρευτείς δεν σημαίνει ότι θα είσαι μέχρι τα βαθιά γεράματα με το άλλο σου μισό. Το 50% των γάμων λένε καταλήγει σε διαζύγιο. Όλα είναι θέμα επιλογών και σωστής διαχείρισης. Έχω gay φίλους 50ρηδες που ζουν με έναν μποέμικο τρόπο που θα ζήλευαν οι straight. Μπορεί να μην έχουν οικογένεια αλλά έχουν αγαπημένους φίλους που είναι σαν οικογένεια και περνάνε μία χαρά μαζί.
Μία φορά ζούμε και γι αυτό πρέπει να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή. Σίγουρα, η εποχή είναι δύσκολη. Όμως δεν πρέπει να πάψουμε να περνάμε καλά με όποιον τρόπο μπορούμε. Η ζωή πρέπει να είναι πάρτι και ότι μαρτύριο.
Πάντα ήμουν κατά του γάμου. Το θεωρώ ένα παρωχημένο κοινωνικό πρότυπο που έχει χάσει το νόημά του στη σύγχρονη εποχή. Από ιερός θεσμός εξελίχθηκε σε κακόγουστο πανηγύρι, όπου γίνεται επίδειξη πλούτου και γίνεται συνήθως επειδή "έτσι είναι το σωστό" κι όχι επειδή καλύπτει κάποιες ουσιαστικές ανάγκες. Ο πολιτικός γάμος είναι αρκετός για να καλυφθεί το νομικό κομμάτι. Από κει και πέρα, μπορείς να γιορτάσεις με αυτούς που θέλεις με τον τρόπο που θέλεις, χωρίς επισημότητες και τυπικότητες. Γι αυτό νομίζω ότι είναι λάθος η διεκδίκηση του gay γάμου, η αντιγραφή δηλαδή του straight προτύπου για να γίνουν οι ομοφυλόφιλοι δεκτοί από την κοινωνία. Το σύμφωνο συμβίωσης είναι αρκετό και πιστεύω ότι κανονικά θα έπρεπε οι straight να θέλουν κάτι πιο πρακτικό κι όχι εμείς να κάνουμε το αντίθετο. Παρόλα αυτά, θα στηρίζω πάντα τον αγώνα για να υπάρχει η επιλογή γι αυτούς που το θέλουν.
Αυτή ήταν και συνεχίζει να είναι η άποψή μου. Όμως τώρα τελευταία άρχισα να καταλαβαίνω γιατί κάποιοι θέλουν και την αναγνώριση της κοινωνίας. Η αδερφή μου είναι παντρεμένη με ένα μικρό παιδί και ο αδερφός μου πρόκειται να παντρευτεί και το παιδί έρχεται... Βλέπω την περηφάνια και την αναγνώριση στο πρόσωπο τον γονιών μου. Βλέπω όταν μιλούν σε τρίτους, με τι καμάρι αναφέρονται στα παιδιά τους που κάνουν αυτό που για κάποιο λόγο είναι το αναμενόμενο. Αλλά δεν αφορά μόνο τους γονείς. Φίλοι, γνωστοί και ξένοι, όλοι έχουν διαφορετική αντιμετώπιση. Ο εργένης θεωρείται ανεύθυνος, παρτάκιας ή απλά δεν έχει κάτι να δείξει. Αντιθέτως, κάποιος που έχει οικογένεια αυτομάτως αποκτά κύρος, σοβαρότητα, υπευθυνότητα. Δεν είσαι βάρος στην κοινωνία αλλά έχεις κάτι να δώσεις.
Αυτό πάλι έχει και την πρακτική πλευρά που αφορά κυρίως το οικονομικό. Όταν η αδερφή μου αρραβωνιάστηκε/παντρεύτηκε/έκανε παιδί, οι γονείς μου ασφαλώς έκαναν το καθήκον τους και τους ενίσχυσαν οικονομικά. Το ίδιο θα γίνει και με τον αδερφό μου. Η πλάκα είναι ότι κι εγώ θεωρητικά θα έχω την ίδια στήριξη όταν παντρευτώ, όπως μου είπαν κάποτε οι γονείς μου. Τους είπα βέβαια ότι δεν πρόκειται να το κάνω, οπότε το καλύτερο θα ήταν να μου δώσουν τα λεφτά στο χέρι. Φυσικά αυτοί ζουν με το όνειρο ότι κάποτε θα με δουν κι εμένα γαμπρό. Ακόμα κι αυτό να γινόταν όμως, αν έβλεπαν ότι δίπλα μου δεν στέκεται μια νύφη αλλά άλλος ένας γαμπρός, δεν φαντάζομαι να έχουν την ίδια χαρά που είχαν με τα αδέρφια μου!
Άλλη μία περίπτωση είναι το σπίτι της αδερφής μου. Όταν το ανακαίνισαν για να εγκατασταθούν εκεί, ο πατέρας μου αλλά και ο αδερφός μου, πρόσφεραν ένα σημαντικό χρηματικό ποσό για υποστήριξη. Όταν εγώ μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη πριν 6 χρόνια, δεν είχε γίνει το ίδιο. Από τον πατέρα μου εισέπραξα πολύ αρνητισμό. Δεν θέλω να είμαι άδικος. Οι γονείς μου με αγαπάνε, μου έχουν προσφέρει πολλά και θα μου έδιναν ότι τους ζητούσα. Ούτε πρόκειται καθαρά για τα λεφτά, που κι από αυτά έχω λάβει πολλά. Θέλω να τονίσω απλά τον τρόπο που αντιμετωπίζουν ορισμένες αποφάσεις, ανάλογα με το αν συμφωνούν ή όχι. Στο παράδειγμα με το σπίτι, κι εγώ τότε έκανα μία καινούρια αρχή, ένα σημαντικό βήμα που θα άλλαζε όλη μου η ζωή. Για τον πατέρα μου όμως ήταν απλά ένα βίτσιο, μία νεανική τρέλα, ακόμα και προδοσία θα μπορούσα να πω, που αποφάσισα να φύγω σε μία άλλη πόλη. Αν όμως του έφερνα μια νύφη, θα ήταν περήφανος για μένα!
Τα γράφω όλα αυτά επειδή με ενοχλεί που τα αδέρφια μου είναι οι "καλοί" και εγώ ο "κακός". Ίσως βέβαια να είναι μόνο στο μυαλό μου αυτό. Η αλήθεια είναι ότι από μία μεριά ζηλεύω λίγο την ιδέα του μόνιμου συντρόφου και του να έχεις παιδί. Μπορεί κατά βάθος να θυμώνω που εγώ δεν έχω την δυνατότητα να κάνω οικογένεια και αντανακλαστικά να απορρίπτω την ιδέα ως μικροαστική. Ούτως ή άλλως, στην παρούσα φάση μόνο αυτό δεν θα ήθελα. Ακόμα έχω πολλά να κάνω, προτού αποφασίσω να νοικοκυρευτώ!
Τώρα τελευταία άρχισα να σκέφτομαι για τη ζωή μου και το τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον. Μέχρι τώρα το μόνο που με απασχολούσε ήταν να περναώ καλά με τους φίλους μου. Όμως κάποιες καταστάσεις που συμβαίνουν γύρω μου με έχουν προβληματίσει. Π.χ. ο κολλητός μου και η κοπέλα του, που ετοιμάζονται να μείνουν μαζί. Και συζητήσεις περί γάμου και οικογένειας με κάνουν να αναρωτιέμαι που θα καταλήξω εγώ.
Βέβαια είναι νωρίς ακόμα, στα 23 μου, να σκέφτομαι να κάνω οικογένεια. Πάντα ήμουν της άποψης ότι το καλύτερο είναι να κάνεις παιδιά μετά τα 30, για να προλάβεις να ζήσεις την ζωή σου. Στην περίπτωση μου όμως το θέμα δεν είναι το ΠΟΤΕ αλλά το ΑΝ κάνω παιδιά. Και η αλήθεια είναι ότι το θέλω πολύ. Πιστεύω ότι μόνο αυτό έχει ουσιαστικό νόημα στη ζωή. Μπορεί να είσαι πετυχημένος στην δουλειά σου, να είσαι διάσημος, να περνάς καλά αλλά όλα αυτα θα σβηστούν κάποτε. Το μόνο που θα μείνει είναι οι απογονοί σου. Η συνέχεια σου σε αυτό τον κόσμο. Και αργότερα να αποκτήσεις και εγγονάκια. Μου αρέσουν αυτές οι εικόνες στο μυαλό μου γι' αυτό με αγχώνει ιδιαίτερα το γεγονός ότι αυτά εγώ ίσως δεν τα χαρώ ποτέ μου.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Άντε να αποδεχτώ ότι δεν θα κάνω οικογένεια. Το θέμα είναι ότι θα κάνουν οι άλλοι. Φαντάζομαι, όσο θα περνάνε τα χρόνια, έναν έναν τους φίλους μου να παντρεύονται και να κάνουν παιδιά. Κι εγώ θα είμαι μπακούρι, μόνος, να κλέβω στιγμές από την δική τους χαρά. Και σε περιπτώσεις όπως είναι τα Χριστούγεννα που όλοι γιορτάζουν οικογενειακώς, εγώ θα είμαι σαν παρείσακτος. Ο gay 30άρης ή 40 άρης που είναι μόνος του. Είναι τρομερά καταθλιπτική αυτή η εκδοχή. Για να μην αναφέρω την άλλη περίπτωση, του να είμαι 35, ανύπαντρος και άτεκνος και να είμαι με τους ηλικιωμένους πλέον γονείς μου. Σαν ταινία τρόμου.
Όσο τα σκέφτομαι αυτά, νιώθω ένα σφίξιμο στο στομάχι. Γι' αυτό καλύτερα θα εστιάσω στο παρόν, το οποίο είναι πολύ πιο όμορφο και αισιόδοξο από το πιθανό μέλλον. Και ότι είναι να γίνει ας γίνει!
Βέβαια είναι νωρίς ακόμα, στα 23 μου, να σκέφτομαι να κάνω οικογένεια. Πάντα ήμουν της άποψης ότι το καλύτερο είναι να κάνεις παιδιά μετά τα 30, για να προλάβεις να ζήσεις την ζωή σου. Στην περίπτωση μου όμως το θέμα δεν είναι το ΠΟΤΕ αλλά το ΑΝ κάνω παιδιά. Και η αλήθεια είναι ότι το θέλω πολύ. Πιστεύω ότι μόνο αυτό έχει ουσιαστικό νόημα στη ζωή. Μπορεί να είσαι πετυχημένος στην δουλειά σου, να είσαι διάσημος, να περνάς καλά αλλά όλα αυτα θα σβηστούν κάποτε. Το μόνο που θα μείνει είναι οι απογονοί σου. Η συνέχεια σου σε αυτό τον κόσμο. Και αργότερα να αποκτήσεις και εγγονάκια. Μου αρέσουν αυτές οι εικόνες στο μυαλό μου γι' αυτό με αγχώνει ιδιαίτερα το γεγονός ότι αυτά εγώ ίσως δεν τα χαρώ ποτέ μου.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Άντε να αποδεχτώ ότι δεν θα κάνω οικογένεια. Το θέμα είναι ότι θα κάνουν οι άλλοι. Φαντάζομαι, όσο θα περνάνε τα χρόνια, έναν έναν τους φίλους μου να παντρεύονται και να κάνουν παιδιά. Κι εγώ θα είμαι μπακούρι, μόνος, να κλέβω στιγμές από την δική τους χαρά. Και σε περιπτώσεις όπως είναι τα Χριστούγεννα που όλοι γιορτάζουν οικογενειακώς, εγώ θα είμαι σαν παρείσακτος. Ο gay 30άρης ή 40 άρης που είναι μόνος του. Είναι τρομερά καταθλιπτική αυτή η εκδοχή. Για να μην αναφέρω την άλλη περίπτωση, του να είμαι 35, ανύπαντρος και άτεκνος και να είμαι με τους ηλικιωμένους πλέον γονείς μου. Σαν ταινία τρόμου.
Όσο τα σκέφτομαι αυτά, νιώθω ένα σφίξιμο στο στομάχι. Γι' αυτό καλύτερα θα εστιάσω στο παρόν, το οποίο είναι πολύ πιο όμορφο και αισιόδοξο από το πιθανό μέλλον. Και ότι είναι να γίνει ας γίνει!
Την περασμένη Τρίτη αρραβωνιάστηκε η αδερφή μου. Σε προηγούμενο post έχω γράψει πως είμαι κατά του γάμου και των λοιπών κοινωνικών, ξεπερασμένων προτύπων. Θεωρώ ότι στην σημερινή εποχή, ο γάμος έχει χάσει το νοημά και τη σημασιά που είχε παλιότερα. Όλα αυτά πολύ δήθεν μου φαίνονται. Φυσικά χάρηκα πολύ για την αδερφή μου, αφού αυτό ήταν που επιθυμούσε.
Πέρα όμως από την γενική μου άποψη για τον γάμο, αυτή η προσωπική μου εμπειρία από τον αρραβώνα μου ενίσχυσε την επιλογή να μην παντρευτώ ποτέ.
Η αδερφή μου και ο δικός της, μας ανακοίνωσαν ότι σκόπευαν να αρραβωνιαστούν, μετά από δύο εβδομάδες, που ήταν τα γενέθλια του "γαμπρού". Δεν ήθελαν τίποτα επίσημο και φανταχτερό, μόνο μία μικρή συγκέντρωση για την αλλαγή των δαχτυλιδιών. Απλά πράματα. Όμως υπολόγισαν χωρίς τον ξενοδόχο. Η μητέρα μου, η γιαγιά μου και μία θεία μου, πήραν επάνω τους τις ετοιμασίες. Δύο εβδομάδες ζαλάδας, άγχους και υπερβολής.
Αλλαγές στο σπίτι, φαγητά και γλυκά για να χορτάσει ενα χωριό ολόκληρο, στολισμοί, δώρα κτλ κτλ κτλ. Και η λίστα των καλεσμενων να αρχίζει να επεκτείνεται. Ευτυχώς η αδερφή μου, έβαζε κάποια όρια, αλλιώς θα καταλήγαμε να κάνουμε τον αρραβώνα της πριγκίπισσας του Μονακό. Τέτοια τρέλα, δεν μπορώ να την καταλάβω. Φυσικά το αποτέλεσμα ήταν αρκετά μακριά από αυτό που είχε φανταστεί η αδερφή μου. Τουλάχιστον περάσαμε καλά. Εγώ βέβαια το αντιμετώπισα περισσότερο σαν ένα party παρά σαν αρραβώνα.
Και για μια ακόμη φορά κατάλαβα ότι ο αρραβώνας και ο γάμος, γίνεται πρώτα για τους άλλους και μετά για το ίδιο το ζευγάρι. Για τους γονείς, για να μη το έχουν καημό, την γειτονιά που θα σχολιάζει, την κοινωνία που θα κρίνει το ζευγάρι που παραμένει ανύπαντρο. Μου τη δίνουν όλα αυτά. Και όταν μου εύχονται "Και στα δικά σου", ιδιαίτερα αγαπημένη ευχή της γιαγιάς μου, παρότι είμαι μόλις 23 χρ., θέλω να αρχίσω να βρίζω.
Τουλάχιστον αυτό το γεγονός, μου άνοιξε ακόμα περισσότερο τα μάτια. Μακριά από κοινωνικές δεσμεύσεις. Για την αδερφή μου και τον δικό της, αφού αυτό διάλεξαν, τους εύχομαι να είναι πάντα μαζί, αγαπημένοι και ευτυχισμένοι, αλλα για μένα, ευχαριστώ, δεν θα πάρω.
Πέρα όμως από την γενική μου άποψη για τον γάμο, αυτή η προσωπική μου εμπειρία από τον αρραβώνα μου ενίσχυσε την επιλογή να μην παντρευτώ ποτέ.
Η αδερφή μου και ο δικός της, μας ανακοίνωσαν ότι σκόπευαν να αρραβωνιαστούν, μετά από δύο εβδομάδες, που ήταν τα γενέθλια του "γαμπρού". Δεν ήθελαν τίποτα επίσημο και φανταχτερό, μόνο μία μικρή συγκέντρωση για την αλλαγή των δαχτυλιδιών. Απλά πράματα. Όμως υπολόγισαν χωρίς τον ξενοδόχο. Η μητέρα μου, η γιαγιά μου και μία θεία μου, πήραν επάνω τους τις ετοιμασίες. Δύο εβδομάδες ζαλάδας, άγχους και υπερβολής.
Αλλαγές στο σπίτι, φαγητά και γλυκά για να χορτάσει ενα χωριό ολόκληρο, στολισμοί, δώρα κτλ κτλ κτλ. Και η λίστα των καλεσμενων να αρχίζει να επεκτείνεται. Ευτυχώς η αδερφή μου, έβαζε κάποια όρια, αλλιώς θα καταλήγαμε να κάνουμε τον αρραβώνα της πριγκίπισσας του Μονακό. Τέτοια τρέλα, δεν μπορώ να την καταλάβω. Φυσικά το αποτέλεσμα ήταν αρκετά μακριά από αυτό που είχε φανταστεί η αδερφή μου. Τουλάχιστον περάσαμε καλά. Εγώ βέβαια το αντιμετώπισα περισσότερο σαν ένα party παρά σαν αρραβώνα.
Και για μια ακόμη φορά κατάλαβα ότι ο αρραβώνας και ο γάμος, γίνεται πρώτα για τους άλλους και μετά για το ίδιο το ζευγάρι. Για τους γονείς, για να μη το έχουν καημό, την γειτονιά που θα σχολιάζει, την κοινωνία που θα κρίνει το ζευγάρι που παραμένει ανύπαντρο. Μου τη δίνουν όλα αυτά. Και όταν μου εύχονται "Και στα δικά σου", ιδιαίτερα αγαπημένη ευχή της γιαγιάς μου, παρότι είμαι μόλις 23 χρ., θέλω να αρχίσω να βρίζω.
Τουλάχιστον αυτό το γεγονός, μου άνοιξε ακόμα περισσότερο τα μάτια. Μακριά από κοινωνικές δεσμεύσεις. Για την αδερφή μου και τον δικό της, αφού αυτό διάλεξαν, τους εύχομαι να είναι πάντα μαζί, αγαπημένοι και ευτυχισμένοι, αλλα για μένα, ευχαριστώ, δεν θα πάρω.
